Afgelopen week had ik het geluk om een aantal ontmoetingen te hebben waar ik blij van word. Onverwachts, verrassend en voedend. Dat is niet altijd zo. Soms heb ik een ontmoeting die mij energie kost. Dat wanneer de persoon weg is ik me vreselijk moe voel. Steeds vaker vraag ik me dan af waardoor dat komt. Blijkbaar geef ik me leeg en laat ik me niet voeden. Ik weet wanneer ik me bewust van ben bij wie dat gebeurd, het al veel minder gebeurd. Want niet altijd kun je onder die ontmoetingen uit. Maar het liefst kies ik voor ontmoetingen die me energie geven. Wanneer een gesprek verder gaat dan het weer en verkeer. Waar ik, ook al is het later geworden, fris en fruitig vandaag ga. Ik weet dat ik dit soort ontmoetingen nodig heb. Nodig omdat het ook de ontmoetingen zijn die mij spiegelen. De ander is voedend maar ook prikkelend. Is gevend, maar ook nemend, is positief maar ook kritisch. Het is luisteren en gehoord worden. Lachen, en ontroerd zijn. En zo’n ontmoeting is feest. Soms is dat met mensen die ik goed ken, al langer ken, die ik van binnen en buiten ken, en die mij van binnen en buiten kennen. Soms zit er een onverwachte nieuwe ontmoeting bij. En als je dan naar huis gaat weet je dat je een vriend voor het leven ontmoet hebt. Als ik deze ontmoetingen niet zou hebben, dan zou mijn leven arm zijn, saai, oppervlakkig. Die ontmoetingen ontstaan soms zomaar, alsof ze uit de lucht vallen. Maar ze hebben wel onderhoud nodig. Ik moet ze onderhouden, tijd voor vrij maken, mezelf openstellen, kwetsbaar durven zijn. In de spiegel durven kijken, maar ook de spiegel voorhouden. Ik had afgelopen periode te weinig in deze ontmoetingen geïnvesteerd. En dan doe ik mezelf veel te kort. Ik ga mijn leven beteren en koester, en voed deze ontmoetingen. En nee dat hoeft niet altijd life, ook via e-mail kan zo’n contact goed onderhouden worden.
Ik wens iedereen toe dat je deze echte ontmoetingen vaak op je pad mag tegenkomen!