Er zijn onthaastprogramma’s, therapie, vakantie, er zijn boeken over geschreven en nog zoveel meer. Maar, ik heb dat niet nodig…
Ooit heb ik me voorgenomen dat ik me niet meer haast in mijn leven. Ik wil dingen op mijn gemak kunnen doen, zonder tijdsdruk.
Soms kun je het niet voorkomen, zo is me tweemaal toe gebeurd dat ik een vliegtuig bijna miste, dat je je naam door de omroeper hoort: last call for mss Kors.
En dat lag niet aan mij, maar aan de verlate vlucht daarvoor. Want als het aan mij lag, was ik gewoon dusdanig op tijd, dat ik nog even rustig een kop koffie kon drinken, naar toilette en op mijn gemakje naar de juiste gate. Maar in zo’n situatie word je ook geacht te haasten. De druk om je heen wordt opgevoerd, even plassen kun je gewoon vergeten..
Ik plan dus normaal gesproken mijn afspraken zo dat ik mezelf niet hoef te haasten, ik vertrek op tijd. En als het dan tegenzit door verkeer, waardoor ik toch ergens te laat zou zijn, dan accepteer ik dat.. Omdat ik weet dat het soms overmacht is, dat wat je ook doet, het zo is en niet veranderd. Ik ga dan dus ook niet haasten, want dat helpt zelden of nooit.
Ik ga niet harder rijden. Ik ga me (meestal) niet onrustig voelen.
Ik weet gewoon, het is, zoals het is…
Dan hoor of lees ik regelmatig dat we in een haastige maatschappij leven, de druk is hoog. Volgens mij leggen we die haast onszelf op en ligt dat niet aan de maatschappij, behalve dat het misschien normaal geworden om te haasten. Waardoor we ons niet meer afvragen of dat ons wel iets brengt.
Ik denk van niet, ik denk dat het beter is het leven stap voor stap te nemen en dat het nutteloos is om door het leven te racen is. Je kwaliteit van leven wordt er niet beter van.
Ik heb een hond die me er af en toe aan herinnert. Zodra ik op de bank ga zitten, zit hij op mijn schoot, ons ritueel. Even samen kroelen en ik kan je niet uitleggen hoe een geweldig geniet moment ik dat vind. Ik hoef niet proberen de telefoon te pakken, die duwt hij gewoon weg. Onze wandelingen, hij laat zich niet haasten, hoogstens wordt zijn uitlaatronde minder groot.
De uitdrukking: haastige spoed is zelden goed, klopt volgens mij aardig. Maar als jij haasten fijn vindt, dan moet je dat gewoon lekker blijven doen. Maar als je er last van hebt, dan ben jij de enige die kan zorgen dat je stopt met haasten. Een korte onthaastweek, helpt ook maar kort.