Van de week liep ik buiten, temperatuur was goed, het had net wat geregend, waardoor een special geur ontstaat, die was goed, vogels floten, kortom het was goddelijk.
En terwijl ik bedacht dat het goddelijk was, moest ik denken aan een opstelopdracht op de lagere school, de titel was: Als ik God was…
Terwijl mijn klasgenoten fantaseerden over al het goed dat hij/zij toch even zou gaan doen, want God doet alleen goede dingen, fantaseerde en schreef ik over een gefrustreerde God.
Want dat God niet alles kon veranderen was mij wel duidelijk, anders had hij dat toch al gedaan? Maar dat hij gefrustreerd vanuit de Hemel neer keek op de aarde, die hij gemaakt had en waar de mensen een puinhoop van maakte, daar kon ik me van alles bij voorstellen. Het was in de tijd dat ik nog wekelijks naar de kerk ging en ik niet aan het geloof twijfelde
En nu, terwijl ik van de Goddelijke omgeving genoot, lopen er mensen rond die zelf denken dat ze God zijn en zo acteren. Ze zullen er toen ook geweest zijn, maar A) was ik nog te jong en B) het nieuws kwam niet zo snel en uitgebreid binnen.
Mensen op wereldleider niveau, maar ook in kleinere organisaties. Ik kan me ongelooflijk verbazen dat soms 1 persoon een organisatie naar de hand kan zetten en dat het voor omstanders niet tegen te vechten is, dan b.v. alleen maar meeveren en/of terug te trekken.
Toen ik van de week op de radio hoorde dat die zogenaamde Goden, of meer machthebbers, nog b.v. iets te bewijzen hebben naar hun vader of moeder. Kijk eens, ik heb wel gepresteerd! Dacht ik, wat triest. Ik weet natuurlijk van mijn therapeutisch werk, maar ook eigen ervaring hoe sterk invloed is van het ouderlijk gezin. Maar ik blijf ook roepen: wat je overkomt kun je (meestal) weinig aan doen, maar hoe je ermee omgaat wel. Ik heb daar dan altijd positieve gedachten bij, dat mensen hun leven oppakken, en positief doorgaan. Maar er zijn mensen die er op een andere manier mee omgaan, op vaak voor anderen op een niet positieve manier, juist ten koste van anderen. En triest is dat ze dat zelf niet zo zien, en ook niet bij machte zijn dat te gaan zien, ook niet als anderen hen dat proberen te vertellen.
Als ik dat zo meemaak, dan kan ik me echt voelen zoals die gefrustreerde God in mijn opstel. Machteloos. Vechten heeft dan geen zin. Doorgaan en je eigen lessen leren dat wel. En blijven genieten van de Goddelijke dingen in je leven!