Soms, soms heb je zo’n periode waarin een aantal dingen bij elkaar komen. Ik had zo’n week. De uitvaart van mijn zwager Kees. Al een tijdje “wat ziek” optimistisch gestemd over het verloop, maar afgelopen periode ging het heel snel de andere kant op, al was nog tijd voor een persoonlijk bezoek, wat erg waardevol was. Kees en ik hadden wel wat dingen gemeen, het graag schrijven, de politiek, al hadden we een andere politieke kleur, en waren we raadslid in andere gemeenten. Het stond onze klik niet in de weg. Voor mij blijft hij degene die mij heeft laten zien dat na je pensioen het leven niet ophoudt, hetgeen ouder worden een stuk minder eng maakt. Zijn afscheid was donderdag. Een mooi en intensief afscheid.
En vrijdag kreeg ik zelf een operatie, niet ernstig, wel lastig, (endeldarm verzakking). En daar mag ik nu lange tijd van herstellen, Lang vind ik 4-6 weken.
Terwijl ik net afgelopen week na toch ruim 8 weken (ben de tel kwijt) mijn eerste wandeling weer kon maken in het bos, met de hond. Ik had een blessure, opgelopen door het vallen van een stoel, gênante reden….waarvan je jezelf afvraagt, hoe dan… Bij die wandeling besefte ik meer dan eens hoe fijn ik dat vind. Ongestoord, al is het maar een kleine ronde waarin ik mijmer, relativeer, ideeën krijg, en ze weer afschiet, foto’s maak van wat ik zie. En van dat alles geniet. Samen met Peppa in het hier en nu. Het is goud waard!
En dat, dat kan de komende weken ook niet. Maar gelukkig hebben we een fijne tuin, waar ik dat ook kan.
En dan loop ik tegenaan, mijn hoofd wil van alles, ideeën, plannen borrelen. Maar mijn lijf zegt: Nee
Dat is niet nieuw voor me, met de spierziekte die ik heb, deal ik daar al jaren mee. Als mens pas je je automatisch aan. Alleen in mijn hoofd wil ik lange wandelingen maken, 20 km of meer, pelgrims pad lopen, the walk of wisdom lopen bij Nijmegen. Tegen beter weten in had ik me al eens opgegeven. Terwijl de realiteit is: 5 km is mijn max. En ik weet die 5 km is oké, en werkt heerlijk voor mij, fysiek, mentaal. En als ik dan soms de wandelingen van anderen zie, dan steekt er iets van jaloezie op, dat wil ik ook. En een tijd heb ik gedacht, dat ik daar dan maar voor moest trainen, een soort wondervrouw moest worden die ondanks haar mankementen dat toch maar doet. Zie je het voor je: groot in de krant….een voorbeeld zijn voor anderen… betekenisvol willen zijn.
Dat gaat het toch echt niet worden. Juist nu ervaar ik hoe het “klein” hebben met elkaar zo waardevol is. Deze levensgebeurtenissen, zeker het wegvallen van Kees, geeft verdiepende gesprekken met de mensen in je directe omgeving. Je krijgt kaartjes en bloemen van wie je het soms niet verwacht, en van wie je het wel verwacht, daar hoor je soms weinig of niets van. En natuurlijk ook veel wie je het verwacht en van wie het ook komt.
En dan besef ik weer, het zit in het kleine, dat fijne gesprek, Peppa op schoot, dat telefoontje,, genieten van je tuin, en straks weer die 1e kleine wandeling. Een pittige week, geeft ook veel ervaringen en inzichten. En ervaar ik wat ik mijn cliënten vaak voorspiegel, wat je overkomt kun je weinig aan doen, hoe je er mee omgaat heb je zelf in de hand.