Verkiezingstijd is een bijzondere periode. Misschien zelfs een beetje vreemd.
Je partij promoten. Jezelf laten zien. Vertellen waar je voor staat en waarom inwoners juist op jou zouden moeten stemmen.
En soms komt dan die vraag op:
Waarom eigenlijk? Waarom zouden mensen voor mij kiezen?
Je verkiesbaar stellen betekent meer dan een naam op een lijst zetten. Het betekent dat je jezelf zichtbaar maakt. Dat je grenzen verlegt. Dat je jezelf uitdaagt.
Tijdens mijn opleiding tot psychosociaal therapeut leerde ik — en geef ik mijn cliënten nog steeds mee — dat wat je doet moet kloppen op drie niveaus: micro, meso en macro.
- Micro: het moet goed zijn voor jezelf.
- Meso: het moet goed zijn voor je directe omgeving.
- Macro: het moet bijdragen aan het grotere geheel.
In de politiek schuurt dat soms. Wat op macroniveau goed is voor de gemeente als geheel, kan op microniveau heel anders voelen voor iemand persoonlijk.
Neem bijvoorbeeld een nieuwe weg. Voor de één een zegen: sneller op het werk, betere bereikbaarheid. Voor de ander een drama: verkeer bijna in de achtertuin.
Dat zijn geen theoretische dilemma’s. Dat zijn echte mensen, echte belangen, echte emoties.
Als raadslid moet je dan leren parkeren wat dichtbij komt. Niet vanuit eigen voorkeur beslissen, maar vanuit het grotere geheel. Dat vraagt afstand. Reflectie. En soms ook het incasseren van onbegrip.
Wat voor mij altijd het kompas blijft, zijn mijn waarden en normen. Liberale waarden als basis. Waaronder een hele belangrijke: Respect voor de ander — ook wanneer je het fundamenteel oneens bent.
En ja, dat is soms lastig. Zeker als respect niet altijd wederzijds voelt. Dan komt het gevoel van onrecht naar boven. De neiging om terug te vechten. Om jezelf te verdedigen. Of om de ander net zo te behandelen als jij behandeld wordt.
Maar juist dan moet het blijven kloppen. Op micro, meso én macro.
Wanneer ik mezelf dan zie hangen op een grote verkiezingsposter, voel ik van alles tegelijk. Trots. Dankbaarheid. Maar ook die stille vraag: wie ben ik om hier te staan?
En als die emoties wat zakken, blijft er één helder besef over:
Ik doe dit niet voor mezelf.
Ik ga de politiek in voor het mesoniveau — voor onze gemeenschap. Soms groter dan mijn eigen comfort. Soms groter dan mijn eigen belang. Maar altijd in verbinding met mijn eigen waarden en normen.
Omdat ik wil dat de gemeente waar ik woon een gemeente is om trots op te zijn.
Een plek waar mensen graag wonen en werken.
En waar we, ondanks verschillen, respectvol met elkaar omgaan.
Misschien is dát wel de kern van verkiezingstijd.
Niet jezelf groter maken dan je bent —
maar durven staan voor iets dat groter is dan jezelf.