Met mezelf en een paar anderen heb ik op dit moment en discussie over geld en dan wel over geld vragen voor je diensten. Ik heb “vroeger” workshops bijgewoond, je dromen waar maken, jezelf neerzetten en altijd had geld een belangrijke rol. Succesvol zijn betekende veel verdienen. Groots denken, betekende denken aan een volle portemonnee. Intussen weet ik voor mezelf, goed is goed genoeg. Maar ik weet ook dat veel mensen dat nodig hebben als drijfveer om hun business, hun idee neer te zetten. En wanneer je je boterham wil verdienen met de dienst die je neer wil zetten moet je ook zo denken.
Maar nu zit ik in de luxe positie dat ik voldoende inkomen heb en iets neer wil gaan zetten; namelijk de afscheidsfotografie. Dat is voor mij een soort tweede baan, als een balans in mijn leven, iets waar ik mijn passie en plezier ook in kwijt kan. Maar ik hoef er geen boterham mee te verdienen. Dus ontstaat bij mij het idee dit te gaan doen voor mensen die het nodig hebben (bijvoorbeeld voor de rouwverwerking van kinderen) maar het niet kunnen betalen.
De discussie die ontstaat: je werk is veel geld waard. Die kan ik makkelijk pareren. Mijn werk is waardering waard, en waardering hoeft niet altijd in geld te komen. De dankbaarheid, de troost die kinderen vroeger of later aan mijn werk kunnen ontlenen is onbetaalbaar.
Waar leg je grenzen, wie kan het niet betalen? Wat ga je doen als je veel aanvragen krijgt, want wat gratis is, wil iedereen wel. Nou, gratis is het niet. Dat is voor mij een andere term dan dat er niet of minder betaald wordt, dat ik er niet aan hoef te verdienen dat ik alleen een kostprijs vraag.
Ik ben er voor mezelf uit: dat wordt mijn doelgroep en de antwoorden op bovenstaande zaken komen vanzelf wel.
Dat is mijn bijdrage aan een betere wereld, een investering in tijd, die mij zelf veel passie, vreugde en dankbaarheid oplevert. Onbetaalbaar!
lichtjesavond Dongen