Afgelopen week stond er een rouwadvertentie in de krant die mij een golf van herinneringen bezorgde. De vrouw die overleden was, is de vrouw die aan de basis stond aan mijn “financiële” carrière. Via haar zoon, waarmee ik op school had gezeten, kwam ik aan een baan bij de Nederlandse vestiging van een Duits bedrijf. Eerst een aantal uur naast mijn baan als B-verpleegkundige (toen al de tegenstellingen in werkinteresses), maar al snel fulltime.
Het was de tijd van facturen typen met doorslag papier, doorschrijfboekhouding. Ik werkte met een telex, en zag de eerste fax en computer daar binnen komen. Het was een indrukwekkende tijd, een bedrijf waar veel in gebeurde, waarvan ik altijd nog denk: als ik een boek ga schrijven over mijn leven wordt dat zeker een heel hoofdstuk en misschien wel twee.
35 jaar geleden en sommige beelden en herinneringen zijn alsof het vorig jaar was. Het zijn herinneringen die ik koester, ondanks dat er geen contact meer was na mijn vertrek. Zo gaan die dingen. En de herinneringen zullen door de loop der jaren misschien mooier, heftiger, meer bijzonder zijn geworden. Maar ik besefte me bij het lezen van de advertentie, dat als deze vrouw er niet was geweest, mij die kans niet gegeven had, dan was ik misschien wel nooit door gegaan op financieel gebied. Op dat moment was zij een redding voor mij, in een lastige periode van mijn leven. De engelen op je pad die voorbijkomen, juist op het goede moment.
Het voelt niet als spijt dat er nooit contact is geweest, het voelt als een bijzonder mooie herinnering. En het besef, geen heden, zonder verleden en zonder toekomst..
