Onlangs plaatste ik de volgende spreuk op twitter/facebook:
Succes is de vaardigheid van de ene mislukking naar de andere te gaan zonder je enthousiasme te verliezen (Winston Churchill).
Daarop kreeg ik een reactie van iemand: mislukkingen bestonden toch niet? Dat zijn leermomenten voorstudies, kladversies, groeistuipen etc.
En dat bracht me terug na zo’n kleine 20 jaar geleden. Ik had een cursus gevolgd, personal development. Dat ging via het werk van mijn man en ik mocht deze cursus ook volgen. Dat was een voor mij de eerste kennismaking met het werken aan jezelf, bewustwording etc.
In die cursus leerden we dat je je kinderen altijd positief moet stimuleren. Alles wat ze bijvoorbeeld tekenen is mooi. Wij als kersverse ouders brachten dat in de praktijk. Iedere tekening was geweldig. Met als gevolg dat onze oudste zijn best niet meer deed. Immers het was toch altijd goed….weg uitdaging..
En daar moest ik aan denken toen ik bovengenoemde reactie kreeg. Het is leuk om alles positief te benaderen, maar is het soms niet beter eerlijk te zijn en toegeven dat iets mislukt is? En ja natuurlijk leer je van je mislukkingen en kun je zeggen dat het leermomenten e.d. zijn.
Maar wat is er erg aan om een mislukking mee te maken? Om toe te geven dat iets mislukt is?
En ja, zoals mijn twitteraarster daarna reageerde: het gaat erom om je enthousiasme niet te verliezen, dat is de boodschap van Winston Churchill.
En daar zit natuurlijk ook de kunst in. Om door te gaan, en dan ook nog enthousiast, ondanks de mislukkingen. Daarin zit het mysterie van vele kunstenaars, sporters, uitvinders en succesvolle mensen in het leven. Zij geven niet op, maar zetten door, doen dingen keer en keer opnieuw, tot het gewenste resultaat. En dat vind ik enorm knap. De meeste “gewone” mensen lukt dat niet. Heb je dan een mislukt leven? Ik in ieder geval niet. Ondanks mijn bewondering voor mensen die het wel kunnen heb ik er geen last van dat ik het niet heb. En ben ik tevreden met het minder succesvol zijn. Sporter, kunstenaar of uitvinder is daardoor al helemaal niet weggelegd voor me. En daar heb ik helemaal geen last van ! 🙂