Ik heb wel eens van die dagen dan begrijp ik het niet, maar probeer het wel te begrijpen. Hoe het zit dat wij hier zijn, rondrijden, werken, lachen, huilen. Waar komen we vandaan, waarvoor dient het, hoe zit het. Is het niet dat ik dadelijk wakker wordt en ergens anders, waar ik nu het bestaan niet van weet, en weet dat ik een droom had van een leven op aarde, en dat ik in dat leven worstelde, plezier had, werkte, lief had, verdriet had. Als ik zo’n mijmer bui heb, dan moet ik dat stoppen, want ik mijmer me gek, want ik weet niet hoe het zit.
Zoals ik ook nooit kan begrijpen dat er volwassenen zijn die kinderen misbuiken, dat er mensen zijn die andere mensen mishandelen. Als ik in de supermarkt loop mijmer ik dat er toch van al die mensen die daar zijn er een paar slechteriken moeten zijn. Statistieken laten mij dat weten, maar ik weet niet wie. Ik denk dat er veel slechts met deze slechteriken gebeurd moet zijn in hun leven, anders doe je zo iets toch niet? En ik stop met mijmeren want anders mijmer ik me gek.
Ik begrijp dat er soms ongelukken gebeuren, ook met vliegtuigen en dat de ingrijpt, verlies, ellende. Ik begrijp niet dat er een vliegtuig bewust neergeschoten wordt, met heel veel verlies en ellende. Dat de mensen die dat doen toch heel veel meegemaakt moeten hebben in hun leven, anders doe je dat toch niet?
Ik vind het lastig in al mijn gemijmer compassie te voelen voor de daders. Wat bezielt ze ? Ik kan oorlog niet begrijpen, wat bezielt ze? Gaat het om macht, om geld, eer, geloof? Waar draait het om? Hoe kunnen waarden en normen over leven en dood zo wegvallen? Hoe komt het idee in je hoofd om te moorden? Hoe hoe kan het dat je zo’n idee ten uitvoer brengt? Ik snap het niet.
Ik weet heel veel, heb oplossingen voor mensen om mij heen, voor mezelf. En als ik ze niet heb, dan probeer ik stil te worden en dan komt het antwoord van binnen uit. Maar in dit soort zaken , ik weet het niet. Ik word stil, maar er komt geen antwoord van binnen uit. Ik moet stoppen met mijmeren, niet omdat ik er van weg wil lopen, maar het mijmeren maakt me gek, ik weet het niet. Ik kan het niet begrijpen, er geen zingeving aan koppelen.
Ik voel enorme compassie met de mensen die iemand in hun omgeving verloren hebben, op deze zinloze manier. En de wereld gaat door, de zon komt op en gaat onder, ik ga morgen gewoon naar mijn werk. Ik heb geen advies, ik heb geen raad, ik weet het gewoon niet.
