Ik vraag me af hoe ze dat doen, die columnschrijvers. Er wordt in een tijdschrift wekelijks geschreven en het gaat over de buurvrouw/buurman, collega, kinderen. Voor de personen in kwestie moet het duidelijk zijn over wie het gaat. En hoe vindt die persoon dat dan?
Ik vraag me dat af omdat ik boek aan het schrijven ben over mijn leven. Het wordt tijd dat er een boek komt, mijn eerste boek is alweer wat jaartjes geleden. En hoe vaak zeg ik niet dat ik over mijn leven een 7-delige serie kan schrijven. Nu zevendelig wordt het niet, maar ik ben zelf soms wel verbaast over wat er in mijn leven allemaal voorgevallen is. En het gaat niet alleen over mij dus er zullen mensen zijn die zich terecht herkennen. En hoe is dat dan? Want ik schrijf uiteraard vanuit mijn ervaring, mijn perspectief en die kan misschien wel anders zijn. En misschien is het niet voor iedereen leuk om mijn ervaring te lezen. Hoe ga je daar dan mee om. Maar als ik dan die columns lees dan denk ik: daar kan het ook….
Of zou dat allemaal fictie zijn, of in cognito? Ik heb wel een keer bedacht dat stel dat het tot uitgeven komt, dan moet ik het misschien onder pseudoniem doen. En tegelijkertijd denk ik: nee, ik wil wel voor mijn leven uitkomen. Maar ik heb mijn leven niet alleen geleefd…
En dan peins ik hoe ik het zou vinden als ik in iemand boek of column voor zou komen. Als het positief is, is dat natuurlijk niet zo moeilijk, maar ik heb vast niet alleen leuke en positieve dingen gebracht, dus stel dat… zou ik dat dan leuk vinden?
En daarom vraag ik me nu dus af hoe het met die bekenden van die columnschrijvers zit. Misschien moet ik ze dat gewoon maar eens vragen….maar het zal toch mijn idee over mijn boek niet veranderen. Overigens duurt dat boek nog wel even, want een saai leven heb ik nog steeds niet, dus het ontbreekt wel eens aan de tijd.. dus voorlopig hoeft niemand zich nog ongerust maken.
Zij heeft geen last van mijn schrijfsels
Hij heeft ook geen last van mijn schrijfsels