Feedback

Feedback geven en ontvangen is een spel, een communicatiespel. Degene die feedback geeft heeft spelregels. Een van de spelregels is dat je niet de ander afwijst, de schuld geeft, maar dat je aangeeft waar jij last van hebt. Degene die feedback ontvangt heeft ook spelregels, de belangrijkste is: voel je niet persoonlijk afgewezen.
En dit zijn verdomd moeilijke spelregels, die in theorie kloppen en waar zijn. Die bij het oefenen in een rollenspel al lastiger worden om dan maar te zwijgen over het dagelijks leven.
Hoe snel schieten we als ontvanger niet in ons oud (kind-)gedrag.  Voelen we ons persoonlijk afgewezen en gaan we ons zelf verdedigen voor ons gedrag. We gaan de ander vertellen hoe het zo is gekomen, of door wie of wat het nu eigenlijk komt. Of we kruipen in onze schulp, bouwen een muurtje om ons heen om ons zo niet te laten raken.
Het is ook lastig. Tijdens allerlei trainingen leer je dat je allergie op een ander heel veel over jou zegt.  Irriteer jij je mateloos aan die collega die altijd alles maar beter weet. Dan is het zaak om te onderzoeken wat jij projecteert op die collega. Is het je moeder die vroeger alles altijd beter wist voor jou en projecteer je zo deze kind-frustratie op je collega nu?  Maar betekent dit dan dat je geen feedback hoeft te geven aan die collega? Dat je het alleen bij jezelf zoekt?
Voor mij is alles herkenbaar. Ik geef regelmatig op een compleet verkeerde manier feedback. Ik voel me regelmatig persoonlijk afgewezen wanneer iemand mij feedback geeft. En projecteren. Ik heb dat ook niet altijd duidelijk, maar gebeurd ongetwijfeld met enige regelmaat.  Dit alles is niet zo erg als het maar niet overheerst. Wanneer je je maar niet zo vaak en zo diep afgewezen voelt dat je je zelf onzeker gaat voelen,  of nog erger onzeker gaat gedragen. Wanneer je in zo’n periode zit is het tijd om pas op de plaats te maken met jezelf om te kijken waar de bron ligt. De bron dat je op dit moment labieler bent waardoor je niet meer realiseert dat feedback niet een persoonlijke afstraffing is.  Het zelfde geldt wanneer je merkt dat jouw feedback scherp en persoonlijk wordt. Wat is er aan de hand dat je doorschiet? Ook nu tijd om pas op de plaats te maken. Hoe je pas op de plaats maakt is voor iedereen verschillend. Heb je het erg te pakken dan kun je misschien hulp gebruiken van een coach/therapeut.  Misschien weet je al waar je valkuilen zitten en is het bewust worden dat deze valkuilen weer op de voorgrond zijn al voldoende.
Hoe het ook is voor jou, het blijft een ingewikkeld spel dat regelmatig om onze aandacht zal vragen.

Tijd nemen voor jezelf