Ik mijmerde dat ik toch weer een keer een blog moet gaan schrijven. Blogs ontstaan bij mij, tijdens uitlaten van de hond, tijdens het autorijden en/of file. Soms zijn het serieuze thema’s, soms belerend, soms grappig, soms over anderen, soms over mezelf Ik schrijf niet om te werven, ik schrijf omdat er ergens een drang ontstaat dat ik het op papier moet zetten. Op mijn site blog.dkors.nl staan al blogs vanaf 2012, ik was er zelf verbaasd over dat ik daar zolang al plaatste.
Soms wil ik iets schrijven en dan denk ik eigenlijk dat er geen worden voor zijn, dat stilte beter past. Gisteren fotografeerde ik voor Stichting Nooit Voorbij, boekpresentatie met de verhalen geschreven door ouders, over hun kind dat plotseling overleden is. Terwijl ik zelf net gezegend ben met ons derde kleinkind, hoor en zie ik ouders met dat immense verdriet. Ik ben geraakt door hun verdriet maar misschien nog wel meer van hun veerkracht. En daar word ik stil van. Hoe moet je daar woorden aangeven? Welke woorden?
En zo is het leven doorspekt met dat soort momenten, ik ben gelukkig met mijn nieuwe werkruimte terwijl een ander geen huis heeft. Ik moet moeite doen om met kerst een restaurant te reserveren terwijl anderen geen eten hebben. En zo kan ik doorgaan en ik heb geen woorden die dat gevoel wat er door mij heengaat beschrijven.
Daarom dit keer geen blog. Dacht ik dus. En daar is tie dan toch die blog.
