Afgelopen week was ik in de friettent. (Voor degenen die nu denken, jij? Je volgt toch KHA, ja dat klopt, maar soms even niet)
Er waren maar twee mensen voor mij dacht ik. Maar de alles lag vol met zakjes die gevuld moesten worden en met vier man sterk waren ze hard aan het werk omdat voor elkaar te krijgen.
Uh? Ah, bellen (of appen) en afhalen. De een na de ander sjoefde binnen, haalde een zak eten op, betaalde en was weg.
Zelf staarde ik geïnteresseerd naar het bord met wat je allemaal kunt bestellen, om vervolgens te bestellen wat ik altijd bestel. En ik zie hoe mijn eten gemaakt wordt, krijg de vraag ketchup of curry op de frikandel speciaal, en na enige tijd is ons eten klaar. En ik betrap mezelf erop dat ik het ritueel naar de friettent gaan op zich gewoon leuk vindt.
Doet me denken aan vroeger, het kleine houten friettentje waar ik op de fiets heen ging. Bestelling op het papiertje geschreven. Mijn vader wilde een gehaktbal speciaal zonder ui. En daar moest ik goed op letten dat ze dat ook zo deden. Uitzonderingen waren toen een uitzondering. Wanneer je rond etenstijd kwam stond het kleine friettentje vol, geen zitplaatsen, staand wachten tot je aan de beurt was, staand wachten tot je je eten kreeg.
Het ritueel van de friettent onthaast me van het werk, daar kwam ik vandaan. Andere mensen zo lekker bezig zien heeft iets, mijn gedachten de vrije loop laten, anderen smakelijk eten wensen en me verwonderd afvragen wat mensen toch allemaal wel en niet bestellen bij een friettent..
Dus nee ik ga niet bellen omdat het dan klaar staat wanneer ik eraan kom. Ik geniet van het friethaalmomentje.
