Aandacht in het hier en nu, of de aandacht laten vliegen..!

Het is zo’n jaar geleden dat ik een mindfulnesstraining deed, uit nieuwsgierigheid, zoveel van gehoord. Ik was (ben) geen piekeraar, en zat lekker in mijn vel.  Maar in aandacht leven, niet op de automatische piloot, een opfriscursus voor allerlei andere cursussen en opleidingen. En ja een van de inkoppertjes: bewust tandenpoetsen. Want  dat gaat nog al eens op de automatische piloot.  Maar al snel kwam ik mezelf tegen, automatische piloot betekent ook dat mijn brein met andere dingen bezig is, creëren van teksten, oplossingen bedenken voor dingen waar ik in mijn werk tegenaan loop.  En ik ging met mijn hakken in het zand tegen de mindful oefeningen.  Laat mij maar mijmeren en niet altijd in aandacht erbij zijn.  Anderzijds bewust eten,  die vind ik wel belangrijk weten wat je eet en niet zonder nadenken binnen scheppen.  Aandacht voor je tafelgenoten.  Een middenweg vinden tussen met je aandacht in het hier en nu zijn en je aandacht laten vliegen naar……

Anderzijds verbaast het me soms ook hoe makkelijk je de automatische piloot los laat. Ik fotografeer graag, en ben alert op wat ik zie. Dat gebeurt weer automatisch. Ik weet dat een fotograaf die mij opleiding gaf zei: als je een keer besmet bent, kun je nooit meer “normaal” kijken.  Je kijkt met andere ogen naar de wereld, en ik kan beamen, dat is waar. Maar ook de hond die primair vanuit zijn instinkt reageert, is lekker in het hier en nu en neemt mij daarin mee. Maar de gewoontes van tig jaren kunnen zomaar onderste boven worden gegooid: de tandenpasta waar je ruim 30 jaar je tanden mee poetst, is niet meer te verkrijgen. “De wereld staat op zijn kop” door zo iets simpels.  Welke ga ik dan nemen, uitproberen, testen, of toch nog kijken: welke winkel heeft een restpartij.  Grote levensgebeurtenissen halen je ook bij het hier en nu, ziekte, dood en geboorte.  Deze week mocht ik de meemaken dat wij een kleindochter kregen.  Deze dagen leven we helemaal in het hier en nu, en kunnen niet stoppen met kijken naar dit wondertje. Het leven op zich zorgt ervoor dat we wakker geschut worden, en acteren op het hier en nu.  En laat mijn gedachten af en toe maar hun eigen weg gaan! (en degene die wel veel aan de mindfulltraining hebben: vooral doen!)

 

DSC03396

ZZP-er

De zzp-er is veel in het nieuws laatste tijd.  Maar naar mijn idee klopt de naam zzp-er niet altijd. In 1999 begon ik voor mezelf, ja zonder personeel, dus zou ik zzp-er zijn, zelfstandige zonder personeel. Maar ik vond (en vind) mezelf geen zzp-er, maar ondernemer. Weliswaar in het begin zonder personeel. Maar ik was wel degelijk in mijn ogen ondernemer: met ideeën  voor de groei van mij bedrijf, met plannen en ambities. In 2009 verkocht mijn bedrijf, werd ik van ondernemer (ik had intussen personeel) weer zzp-er. Maar weer voelde ik me alles behalve zzp-er, ik voelde me ondernemer met nieuwe ambities en plannen.
En nu, nu krijg ik kriebels van de titel zzp en alles wat daarover gezegd wordt. De zzp-er neemt geen verzekering voor arbeidsongeschiktheid, geen spaarpot voor zijn pensioen en is een probleem voor de toekomst. ONZIN  Veel zpp-ers zijn ondernemers, weliswaar zonder personeel, maar met ideeën, plannen, planning en ambitie. En ja er zitten er tussen die geen ondernemer zijn, dat zijn werknemers die de keus van zpp-er gemaakt hebben al dan niet gedwongen door omstandigheden. Zij zijn geen ondernemers en zijn een risico vooral voor zichzelf. Ik kende ze in de tijd van mijn administratiekantoor: kraanmachinist in de bouw, zijn baas zei dat het beter was zzp-er te worden. Dan hield hij meer over. En zijn baas had wel 3 bedrijven, dus het zat wel goed met de regels. Deze man en dit gezin stuurde facturen, zoveel geld hadden ze nog nooit ontvangen. En het ging op dat geld, aan zaken die ze nooit gekocht hadden. En ze gingen failliet omdat niemand ze uitgelegd had dat ze ook nog belasting moesten betalen. (dit is echt gebeurd!)
Deze mensen moeten beschermd worden tegen ondernemers die de zzp-er gebruiken voor eigen gewin.  Mensen die lekker gemaakt worden voor iets waar ze niet geschikt voor zijn.
Wanneer ik zelf online mijn hypotheek wil wijzigen moet ik een test doen of ik wel genoeg er van weet, en 3x mijn handtekening zetten dat ik bewust ben wat ik doe en de risico’s die ik loop.
Waarom dit niet voor de startende zzp-er, bewust maken van risico’s, een toelatingscursus laten doen, zodat niemand kan zeggen: owww. Ik wist dat niet, en dusdanig dat de surrogaat ondernemer geen zpp-er wordt, maar in loondienst blijft.  En dat de “echte” ondernemer niet betutteld wordt in hoe en wat hij voor zichzelf moet regelen.  En dan ga ik het nu nog niet hebben over wat er nog in arbeid flexibel gemaakt moet worden (in mijn ogen), zodat een ondernemer niet na twee jaar een loondienstmedewerker de deur wijst, niet omdat hij niet voldeed, maar uit angst voor de financiële strop die kan komen wanneer er iets mis gaat. Laten we eerst maar eens recht doen aan de ondernemer zonder personeel!

bzp (benzinepomp zonder personeel)

bzp (benzinepomp zonder personeel)

Vakantie

Vakantie blijft toch een vreemd fenomeen. Ik kan me er altijd weer over verbazen. De dingen die ik doe die ik thuis niet gauw zal doen. Genoegen nemen me dingen waar ik thuis nog niet aan zou denken.  En dat onder het mom, er even uit zijn, je hoofd leegmaken, je accu opladen.
Met ons huisje op 4 wielen zijn we richting het mooie weer gegaan, tenminste dat hoopten we.  In Nederland was het slecht, nou hier in het zuiden van Frankrijk is het ook niet geweldig. Maar we eten buiten, korte broek en sandalen aan.  Thuis hadden we waarschijnlijk overwogen of de kachel aan zouden doen. Slechtere weer heeft voordelen: voor de foto’s is het leuk, en ik heb intussen al 4 boeken gelezen. Die stuk voor stuk de moeite waard waren.  En intussen vragen we ons af: waarom hebben we thuis zo veel. In onze kleine camper komen we niets te kort, alles wat we nodig hebben is er. We worden al gelukkig van een fijne warme douche en mopperen op de wc’s zonder wc-brillen en owja, dat wc papier moet ook steeds mee. Werk…de eerste dagen kan ik het wat lastig loslaten, maar dan…werk? Uhh.  Toen ik jaren terug trainingen gaf was de vakantie de inspiratiebron. Wat zou ik volgend seizoen gaan doen? En er ontstonden leuke, goede ideeën, die thuis dan vaak minder leuk en goed bleken te zijn.  Maar de kiem werd wel gelegd. Ik mis dat.  En ik wil die inspiratie nu ook voelen en opdoen.  Maar ik hoef geen nieuwe trainingen te bedenken.  Ik vraag me af hoe ik dat voor mijn huidig werk kan doen, zonder de ideeën te krijgen dat ik dan beter iets anders kan gaan zoeken. Want die valkuil is er in de vakantie ook. De helicopterview die ontstaat op werk en collega’s kan ook het idee geven: het roer moet om. En dat roer om, dat klinkt altijd fantastisch en uitdagend, maar levert niet zoveel mooie dingen op als ik onder de Franse zon kan bedenken. Roer om….je hart achterna zijn kreten waar een handje vol mensen werkelijk gelukkig van wordt maar handen vol mensen doodongelukkig.  Vaak zit het juist in kleine subtiele zaken die je kunt veranderen die een leuke domino effect kunnen veroorzaken.
Wel is het van levensbelang dat je het werk wat je doet grotendeels leuk vindt, met plezier doet. Want ja het leven is te kort om dat waar je zoveel tijd aan besteed met tegenzin te doen.
Terug naar de vakantie, want daar ging het over, nog een kleine week en ik ben weer thuis, gelukkig met mijn eigen bed, heerlijke douche, en fijne toilette waar wc papier gewoon aanwezig is. De winkel waarin alles weet te liggen en me niet laat verleiden tot lekkere (=meestal minder goed voor mij) dingen.  4 pitten om te koken en niet weer die friet bij dat lekkere vlees, en veel te weinig groente en te veel wijn.
Vakantie, heerlijk om te beseffen dat je gelukkig bent met veel minder, dat je gelukkig bent met alles wat je thuis hebt. Inspiratie opdoen voor komende periode en weten dat de zomer nog moet beginnen, dus dat er heel veel weekenden met mooi weer komen, de kleine minivakanties!

P1110942

Fun-factor!

Laatst was ik bij een bijeenkomst met vrouwen van mkb ondernemers En ik schrok toen ik één van de vrouwen de uitspraak hoorde doen: ik ben alleen maar de fun-factor in het bedrijf, verder niets. Ik vroeg me af of ik het goed gehoord had, of ze serieus was. En beide klopte, ik had het goed gehoord en zij was serieus. Dat is haar stellige overtuiging.  En ik dacht: dit kan niet waar zijn. Zij is juist een belangrijke factor binnen het bedrijf.  Niet zo dominant zichtbaar, maar misschien juist wel daarom. Maar als je zelf die overtuiging hebt, wanneer je jezelf niet serieus neemt, dan is een moeilijk gesprek met een werknemer ook bijna niet te doen. (En dat moest ze wel)

Al vele jaren kom ik ondernemende vrouwen tegen en ik verbaas me over de diversiteit daarin. Je hebt:

  • Vrouwen die een onderneming hebben omdat ze (een van) hun ouders opgevolgd hebben
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn om hun passie te volgen
  • Vrouwen die een beroep hebben waardoor automatisch ondernemer zijn
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn omdat ze hun baan verloren hadden en geen andere mogelijkheid zagen
  • Vrouwen die ondernemersvrouw zijn omdat hun partner ondernemer is en daar zijn dan ook weer categorieën in:
    • Zij die volwaardig meewerken hun eigen kracht en kennis kennen
    • Zij die zich zelf zien als de vrouw van en in die schaduw hun eigen inbreng niet (h)erkennen
    • Zij die op de succes van hun partner drijven en zichzelf overschatten

En er zijn vast nog meer “soorten” vrouwelijke ondernemers of ondernemende vrouwen te benoemen.

Ik ben ze tegengekomen op netwerkborrels, ik heb boekhouding voor ze gedaan en ik coach ze. En vaak zijn er gemeenschappelijke delers: calimero effect, onzekerheid, afhankelijkheid zowel in geld als in behoefte van erkenning, bevestiging waardering.  En we weten wel dat het anders is, maar toch, hangen we in de beperkte overtuigingen, zoals: “het zijn van slechts de funfactor en niet meer.”
Wat is het toch dat we in de schaduw van ons eigen kunnen blijven? Natuurlijk kunnen we roepen dat we in een mannen maatschappij harder moeten vechten voor onze positie. Blijft dat er inderdaad minder vrouwen in topposities zitten, dat we inderdaad minder verdienen bij gelijkwaardige banen.
Ik pleit niet voor vechten. Maar doen waar je goed in bent en erkennen dat je dat doet, daar goed in bent en dat niet bagatelliseren. Stap uit je eigen schaduw. En dit geldt niet alleen voor vrouw die ondernemer zijn, maar voor alle vrouwen, werkend en niet werkend.
We staan juist zo bekend om onze kracht, om ons organisatie talent. En toch, degraderen we ons zelf tot de fun-factor van de onderneming.  Terwijl we juist met onze kwaliteiten een groot toegevoegde waarde kunnen zijn.  Waardoor anderen beter presteren, beter in hun vel zitten. En dat hoeft niet dominant zichtbaar te zijn, maar (on-) zichtbaar aanwezig/voelbaar.
En als die fun-factor jouw kwaliteit is,  dan schreeuw het van de daken en ben er trots op!

Fun

Fun

Oude huizen..

Als kind was ik al gek op ruïnes, en dat ben ik nog steeds. Het fascineert me enorm. Wanneer ik zo’n half afgebroken huis zie, dan moet ik stoppen het bezoeken. En dan word ik bevangen door rollo coaster van emoties. Want ik zie van alles en maak daar mijn verhaal van.  Je treft (vooral in het buitenland) van die huizen waar nog een deel van het meubilair staat.  Je ziet daar een tafel, een stoel een bed. Behang, gekleurde muren, kapotte dingen. En ik vraag me dan af, wat is er toch allemaal gebeurd in dit huis? Was er liefde, was er verdriet,  en het antwoord is dan simpel weg ja. Want er is geen huishouden waar geen liefde voorkomt, waar geen verdriet was. Maar hoe hevig was dat dan? Zwaar ziekte bed? Moord? Kinderen die geboren werden. Die gelukkig waren, of soms ook ongelukkig.  Vond er misbruik plaats, mishandeling? In mijn fantasie maak ik mijn verhaal over dat huis. Hoeveel generaties hebben er gewoond. Liefst maak ik ook foto’s die de sfeer vastleggen. Maar het is de sfeer van verval, van vergane glorie. Maar ik zie er meer in.  Het kan me echt raken zo’n huis, met een geschiedenis die ik niet ken, maar die ik wel invul.  Het maakt me soms wat weemoedig als ik zie hoe snel een paar grote bulldozers een eind maken aan dat huis.  Het voelt bijna respectloos naar dat huis. Maar natuurlijk moet er plaats gemaakt worden voor iets nieuws. Mooier of beter, dat zal wel de bedoeling zijn. De oud bewoners hebben ongetwijfeld afscheid genomen. In buitenland zie je vaak nieuwe huis naar het vergane huis tevoorschijn komen en wordt het oude huis bewoont door (on-)gedierte en onkruid.
Foto’s maken van die huizen voelt voor mij als bijna iets wat niet mag. Blieken in het verleden van anderen. Maar zoals in het begin aan gegeven ik kan het niet laten. En door mijn foto’s leeft het voort, door mijn fantasie komt het huis weer even tot leven.

P1110260 P1080588

Wanneer de klok mijn leven bepaalt, dan heb ik te weinig tijd om te leven

Tijd is toch een raar iets,  vaak heb ik tijd te kort, had ik nog dit of dat willen doen. Anderzijds kan ik me verbazen over hoeveel je in beperkte tijd kunt doen. S ochtends bijvoorbeeld gaat mijn  ontbijt twee minuten de magnetron in. Ik ben verbaasd wat ik in die twee minuten doe: de gordijnen openen, de krant pakken, mijn medicijnen pakken en soms nog tijd over om vast wat klaar te leggen wat ik mee naar het werk wil nemen. En iedere keer moet ik weer glimlachen, wat kan ik in twee minuten toch veel doen.
Soms heb je ineens tijd over, omdat een afspraak niet doorging, en dan komt dat gevoel van wauw, even moet ik niets en kan ik doen wat ik wil.
Anderzijds kan ik me ook verliezen in tijd en is het om voor ik het door heb. Dat kan me op het internet gebeuren, even iets opzoeken via google en voor ik weet ben ik twee uur verder. Maar het kan ook bij het lezen van een lekker boek, nog even die bladzijde, hoofdstuk…en oeps de tijd is gevlogen.
Het is bekend dat de tijds sneller gaat naarmate je ouder wordt en daar zijn ook verklaringen voor. Maar ik las ook eens een artikel waarin stond hoeveel zomers, lentes, herfst en winters je meemaakt in je leven. Ik vond het confronterend, want zo dat getal te zien dacht ik, aiii, dat zijn er niet zo veel.
Weekend en vakantie zijn voor mij genieten omdat ik dan tijdloos kan zijn, eten wanneer ik honger heb, slapen wanneer ik moe ben, Niet op uur en tijd, maar gewoon als het zich voordoet.
Dat is bijna ondenkbaar in het dagelijks leven, afspraken maken dat tijd ons leven bepaald. Zo laat hier, zo laat daar.  En dat is niet erg, wanneer je als gezin aan tafel wilt zitten is een afspraak van tijd nodig, anders zie je elkaar nooit.  Maar wanneer ik het gevoel krijg dat tijd mijn leven bepaald, dat het mij het gevoel geeft van gevangenschap, bekrompenheid, het een last wordt. Dan weet ik dat het tijd wordt voor pas op de plaats.  En grappige is dat ook dat weer de term tijd in zich heeft.  Eigenlijk is niet  de tijd waardoor ik me beperkt kan voelen, maar de klok. Wanneer de klok mijn leven bepaalt dan heb ik te weinig tijd om  te leven. Dus is het niet tijdloos zijn wat me een goed gevoel geeft, maar klokloos!

klok

Onbeschreven blad

Een blog met plaatjes dit keer. Plaatjes uit mijn poesie album. Die kreeg ik op mijn 7e verjaardag. En de dag erna heeft meteen mijn moeder erin geschreven. En nog een paar andere hele belangrijke mensen in mijn leven, mijn opa en oma. Die van mijn oma is grappig, die ik lees ik nu na jaren (ja de zolder weer een beetje opgeruimd..) en zij schrijft:  Als je eens als grootmama in een leunstoel zit. En laat ik nu toch grootmama worden…J Mijn broer en zus ontbreken niet. En ook een versje van mijn eerste vriendje, Willen, 6 jaar verkering mee gehad totdat na de lagere school onze wegen scheiden.  We waren onafscheidelijk.
Maar er is ook een lege bladzijde. De bladzijde waar mijn vader had moeten schrijven.  Ik weet nog dat ik ontelbare keren s avonds mijn poesie beneden liet en dan beloofde hij erin te schrijven. Hij deed het niet. Waarom niet, ik heb geen idee. Mijn vader overleed toen ik 13 was. Daarna zijn er nog wel mensen die in mijn poesie geschreven hebben. Maar die bladzijde was verboden.  Dat plekje bleef voor mijn vader. Nu vroeg ik me af: is mijn vader een onbeschreven blad? Ik zoek op wat het echt betekent,  en het betekent onbekend zijn.  En ja dat klopt. Hij is wat onbekend voor mij. Want hoe ervaar je als kind je vader, dan leer je hem kennen vanuit kind perspectief en dat is niet echt leren kennen. Hoe graag had ik geweten hoe ik hem zou ervaren als ik volwassen was. Hoe hij was als opa, gewoon als mens. Nu kan ik daarover fantaseren, maar weten doe ik het niet.
Zou het voorzienigheid zijn geweest dat hij niet in mijn poesie schreef?  Omdat hij voor mij een deel een onbeschreven blad is gebleven? En ook dat kan ik alleen zelf in vullen, naar mijn eigen behoefte.

voorblad

poezie album mama                                  poeziealbum papa 
  poeziealbum oma

poeziealbum opa

poeziealbum ans

poezie willem

Opstappen en topbanen

Vandaag las ik in de krant het bericht dat de topman bij de belastingdienst opstapt. En zonder dat ik nu precies begrijp wat zijn reden is, vraag ik me bij dit soort berichten af: is dat moedig? Of is het laf? Ik kan het met de berichtgeving die ik lees niet beoordelen.  En het gaat ook niet zo zeer om deze man in deze positie, het komt vaker voor zo’n bericht.
En ik vraag me dan af wat er speelt, hij werkte er nog geen jaar. Ik heb mijn oordelen wel klaar: kan hij elders beter…..pff als je voor geld gaat…dat keert nog wel eens tegen je. En zeker omdat ik denk dat hij toch best een redelijk salaris gehad zal hebben. Stapt hij op omdat hij zelf gefaald heeft?  Heeft hij iets stoms gedaan, waardoor hij nu niet meer vertrouwd wordt?  Is die werksituatie onhoudbaar? Of is de baan niet wat hij ervan verwacht had? Gaat hij echt iedere dag met grote tegenzin er naar toe? Zo met lood in je schoenen, de dag duurt geen 8 uur, het lijken er wel 16?
Ik lees dat mensen teleurgesteld zijn door zijn vertrek, dat er een chaotische reorganisatie bezig is, dat hij geen zin had in een uitgeklede functie, minder zeggenschap (=macht?) dan verwacht.
Krijg hij nu een ww-uitkering? Wachtgeld of  dient de volgende vacature zich al aan?
Het houd me bezig omdat ik me eigenlijk niet zo goed voorstellen hoe dat gaat in de kringen van de topbanen. Ik heb altijd het idee, maar weet niet of dat klopt, dat ze wel makkelijk van het ene naar het andere baantje kunnen hoppen.  Kijkt zo iemand wel echt in de spiegel?  Leert hij lessen hieruit of gaat hij gewoon verder.  En les bedoel ik, misschien is hij wel over de top. Ooit een goede prestatie levert je misschien een baan op die je eigenlijk niet aankan. De ene goede prestatie was misschien wel een toevalstreffer. Durf je dan weer een stapje terug te doen? Of is gezichtsverlies?

Ik weet wel opstappen bij normale banen doe je niet zomaar.  Bij opstappen ga ik er tenminste vanuit dat je dat doet zonder dat je al voor het vervolg gezorgd hebt. Dat kunnen de meeste mensen zich niet permitteren. Er is dan geen uitkering, geen gouden handdruk, geen inkomen. Dus zoek je eerst iets anders, en dan vertrek je.  En er bestaat voor mij ook nog zo iets als een plicht om netjes en goed te vertrekken en de achterblijvers niet in de shit achter te laten. En die plicht is een morele verplichting, niet je wettelijk uitwerktermijn. Dus opstappen doe je niet zomaar.

Dus ja bij zo’n bericht vraag ik me af, moedig, je maakt een statement, je neemt risico, je gaat waarvoor je staat en de consequenties neem je op je.  En je kijkt recht in de spiegel.  Of is het laf, vlucht je voor je eigen onkunde, heb je je vervolg baan al in je zak zitten, kijk je niet in de spiegel en laat je de shit achter voor jouw opvolger?
Wanneer we  de juiste mensen willen hebben op topfuncties, functies die niet alleen top zijn in salaris, maar hard nodig zijn om ons land goed te besturen op welk vlak dan ook, dan hebben we mensen nodig die in de spiegel durven kijken en kwetsbaar durven zijn. Gebruik dat maar in de selectieprocedure!

kijken in de spiegel

willen, moeten en toch…

Ik kan het niet, ik krijg het niet voor elkaar. Ik wil dingen bereiken maar dat lukt niet altijd zoals ik het wil. En dat geldt op vele vlakken. Ik wil zo graag meer tijd doorbrengen met mijn zus. Ik wil zo graag vaker een dagje naar de sauna.  Ik wil graag een perfecte echtgenoot en moeder zijn.  Het valt mee, want een perfecte huisvrouw hoef ik voor mezelf niet te zijn. Maar ik wil wel graag het op mijn werk goed doen, niet alleen voor mezelf, maar liefst voor alle collega’s.  Ik wil vrijwilligers werk doen en ga aan de slag als uitvaartspreker. En ik wil dat uiteraard erg goed doen. Ik wil ook graag iets doen voor het project van mijn vriendin in Egypte. Ik ben bij een koor en zou graag  echt goed willen zingen,  maar ik denk dat dat een illusie is.  Ik wil ook goed voor mezelf zorgen, gezond eten, sporten en vooral niet aankomen in gewicht. En ja dan wil ik ook nog foto’s maken want dat maakt me gelukig en schrijven kan ik ook niet laten.
En altijd vraag ik mezelf af of ik wel genoeg doe. Moet ik niet meer of beter. Haal ik wel uit het leven wat erin zit? Want dat is voor mij belangrijk. Eruit halen wat erin zit.
Soms moet ik ook dingen. En dat is wel raar, want ik heb een hekel aan moeten.  Maar soms kom ik in een modus dat ik niet doe wat goed is voor me. Het is me een raadsel hoe ik daarin weg kan zakken, want doordat het goed is voor me, weet ik dat het zorgt dat ik me beter/lekkerder voel. En toch gebeurt het me soms en dan moet ik me herpakken door te moeten.

Soms moet ik toch echt van mezelf die wandeling maken, omdat ik weet van mezelf dat mezelf zo happy voel wanneer ik weer in dat bos loop, zeker als ik dan ook nog een foto kan maken die me een geluksgevoel bezorgd.
Soms moet ik mezelf dwingen om gezond te eten/koken om weer opnieuw te ervaren dat dat lekker is en dat ik me daar veel beter door voel.

En zo loopt moeten en willen door elkaar. En besef ik dat ik wel heel veel kan willen maar dat er grenzen zijn. Grenzen in tijd, grenzen in mijn energie.

En dan denk ik: mens maak het niet zo ingewikkeld, geen mens snapt nog wat je hier allemaal schrijft. Hete is zoals het is, en het komt zoals het komt. Een dat heeft 24 uur, niet meer en niet minder.  Wat je ook wilt of wat je ook moet, het leven laat zich maar gedeeltelijk bepalen. Want soms, soms dan denk ik dat ik alles op de rit heb, dat het klopt. En dan gebeurt er iets waardoor het weer onderuit gaat. En dat is echt niet altijd negatief, soms zelf het tegenovergestelde:
Zo word ik komende zomer oma. Dat gaat vast van alles door elkaar schoppen, maar ik geloof niet dat ik dat erg vind. En dat ik heel veel wil met ons kleinkind!

p1080149

Het verschil,

Wij waren op vakantie en verbleven in een leuk, authentiek hotel, met een fantastisch restaurant. En wat ons vanaf het eerste moment opviel was het personeel. Zij hadden plezier in hun werk, plezier met elkaar. Werkten hard, allemaal, en pakten ook allemaal mee aan. Dan was de een aan het schoonmaken en de ander aan het bedienen en dan weer andersom. Dan maakt e de één een grapje en zag je de ander lachen, en wat later was het andersom. En als klant voelden we ons welkom. Eigenlijk meer dan dat. Hoe bijzonder het was ervaarden we pas iets later. Want wanneer we op vakantie zijn willen we ook eens wat anders proberen. Dus gingen we naar het restaurant een 500 meter verderop.  En dat  restaurant was mooier, chiquer gedenkt en een luxere kaart. Het personeel was professioneel vriendelijk. Niets mis mee en toch misten wij iets.  Dat wat “ons restaurant” wel had. De sfeer onderling zorgde ervoor dat het net allemaal fijner aanvoelde, ons meer welkom voelden. Het was heel bijzonder om dat verschil zo duidelijk te voelen.
Dat werken met passie en plezier voor ons als klant het verschil maakte.  Het had niets te maken met opleiding, met de omgeving, niets met het menu, met de aankleding. En toch, toch dat gevoel dat je iets mist. Wat de oorzaak is dat we daar iets misten, dat weet ik niet, misschien doen ze hun werk wel met passie en plezier maar is er angst voor een leidinggevende, is er ontevredenheid over voorwaarden. Het kan natuurlijk van alles zijn waar wij op dat moment geen zicht op hebben.
Moest denken aan de boeken van Jos Burgers, hoe belangrijk het is om het verschil te maken voor de klant. Of het doet me denken aan de big five of life, hoe belangrijk het is met passie en plezier je werk te doen.
Heerlijk om het als klant te mogen ervaren.  Je begrijpt wel naar wel hotel en restaurant wij mensen verwijzen.  En waar we zelf een paar terug gegaan zijn.
Voor mezelf ook een moment om te stil te staan, hoe zit het bij mij. Doe ik mijn werk nog met passie en plezier?  Heb ik zin om dat stapje extra te zetten voor onze klanten? En hoe is dit voor mijn collega’s?
Vakantie is altijd al een moment van herbronnen, met zo’n fantastische ervaring nog eens extra!

15170964_1288637904529536_5765848207803395384_n