Bucketlist allergie

Ik heb een bucketlist allergie. Waarom? Niet omdat er geen dingen zijn die ik graag wil doen in mijn leven, niet omdat ik geen wensen heb. Maar wel omdat het leven geen afstreeplijstje is van zaken die je gedaan moet hebben. Als ik aan een bucketlist denk, denk aan extreme dingen van reizen of uitdagingen als bungeejumpen. Terwijl ik denk dat een gelukkig leven niet ontstaat door dingen te doen die extreem zijn, maar veel meer met je drijfveren volgen. Doen waar je gelukkig van wordt en niet het afstrepen van een lijst met dingen die je gedaan moet hebben. En natuurlijk als het jouw droom is om eens iets “geks” te doen, moet je dat doen. Maar een droom is anders als een lijst met punten die afgewerkt moeten worden. Het lijkt daar namelijk op dat je van hoogtepunt naar hoogtepunt moet leven, terwijl de intensiteit van leven niet in hoogtepunten zit. Misschien juist wel in het verwerken van dieptepunten en daar de lessen uit leren waarmee je weer verder kunt
De hoogtepunten die ik op bucketlijsten voorbij zie komen doen mij denken aan even dronken of onder invloed van andere dingen te zijn en daarna verlangen naar meer of grotere roezen waarbij je even gelukkig bent. En daarbuiten….leef je naar die hoogtepunten. Terwijl, in mijn ogen, juist de kleine dingen van het leven je happy maken, of de weg ernaar toe.
Ik weet nog hoe wij vroeger thuis met mijn vader uren konden praten over de vakantie die ging komen. Maanden voorpret, voor slechts twee weken vakantie die dan tegenvielen omdat het weer niet zo mooi was, iemand ziek was of welke reden dan ook. Maar die voorpret….die was meesterlijk mooi.
En ik heb ook workshops gevolgd en gegeven waarbij je lijsten maakt met wat je wil bereiken, om jezelf te focussen, om bewust keuzes te maken, om te ontdekken waar je nu echt gelukkig van wordt. Maar dat zijn dan trajecten waarbij je met jezelf aan de slag gaat, om je drijfveren te ontdekken en daarmee aan de slag te gaan. Om dan soms te ontdekken dat het dat niet is en de boel weer bij te stellen. Dat voelt voor mij anders als een bucketlist als afstreeplijst van zaken die je bereikt wil hebben, en dat het een falen wordt als dat niet lukt. Want het zijn vaak eenmalige hoogtepunten, die voor kortstondig geluk zorgen, of misschien wel een teleurstelling bezorgen omdat het niet dat geluk oplevert.  En toch als je tegen iemand zegt: dit staat op mijn bucketlist weet wel iedereen wat je bedoelt, en hoef je geen uitleg te geven, zeg je dat bereiken hoort bij mijn diepste drijfveren  van mijn leven, dan ben je zweverig.

Misschien heeft het alleen maar te maken met welke naam je eraan geeft en slaat mijn allergie nergens op.

 

19 augustus Internationale dag van de fotogafie

Ik ben nooit zo voor “De dag van” want meestal heeft dat een commercieel tintje of wordt het commercieel gemaakt. Tenminste zo dacht ik erover. Maar er blijken toch ook veel ludieke “dagen van” te zijn, met een knipoog, of serieus. Laatste bijvoorbeeld om aandacht voor serieuze zaken te vragen zoals bepaalde ziektes e.d. Ik ontdekte dat iedereen zomaar de dag van kan verzinnen, maken en in de wereld helpen. De socialmedia kan daarbij dusdanig ondersteunen dat een grap tot een succesvolle dag van is. (dit schijnt gebeurd te zijn met de hamburgerdag).  En wat denk je van: Dag van je Ex, Wereld Nutelladag; Dag van het naakt tuinieren,  en ga zo maar door.

Vandaag is het Internationale dag van de fotografie. En als fotografe spreekt mij dat natuurlijk wel aan. Er is voor deze dag gekozen, omdat op deze dag in 1839 in Frankrijk patent werd verleend voor het eerste praktische fotoproces. De basis waarop door ontwikkeld is en nog altijd wordt.  Er wordt stilgestaan bij de (positieve) invloed die foto’s en fotografen hebben op onze samenleving.

En dat laatste raakt mij, omdat ik altijd op zoek ben naar hoe mensen te beroeren met mijn foto’s. Ik denk en zeg ook vaak, dat als ik als kind bewust was geweest en de mogelijkheden had gehad, dan was ik fotojournalist geworden.  Het heeft niet zo mogen zijn, maar ik voel nu altijd nog de drang om daar op mijn manier in mijn omstandigheden iets mee te doen. Als ik foto’s plaats, dan hoop ik dat mensen geraakt zijn. Soms door de schoonheid van de natuur,  kijk om je heen, we leven in een prachtige wereld, soms ook het minder mooie vastleggen, van ons verleden, van ons heden, maar wel foto’s die iets vertellen.  Met de uitvaartfotografie hoop ik  een positieve invloed te hebben met foto’s in het proces waar mensen door heen mogen. Maar ook bij het maken van foto’s van bedrijven, mensen aan het werk, en zelfs bij een bruiloft, niet de geposeerde foto’s, maar die foto’s ogenschijnlijk “tussendoor” die voor de insider en soms ook voor de outsider betekenis of een verhaal hebben.

Je begrijpt het thema van de internationale fotodag spreekt mij  aan: stilstaan bij de (positieve) invloed die foto’s en fotografen hebben op onze samenleving.

Een transferprovisie voor mij… :-)

Soms verval ik in denken, of misschien is het piekeren, om dingen te begrijpen. Er is zoveel in ons leven dat we niet kunnen begrijpen, soms niet willen begrijpen. Het is uiteenlopend waarover ik denk, heden, verleden, toekomst. Wat voorbeelden:

  • Hoe zou het zijn als een ander bedrijf het bedrijf waarvoor ik werk toch minimaal een 50 miljoen biedt om over te stappen, een transfer te maken? Het gaat dan om mijn talent, winnen en geld.
  • Hoe zit het nu met het leven hierna? Zie ik dierbaren terug en ik welke vorm, is er een beloning of misschien een afstraffing, Wat geloof ik? En wat zal er zijn?
  • Hoe was mijn leven gelopen wanneer mijn vader niet zo jong overleden was. Toch een universitaire studie? Of ?
  • En toen vroeger een molen werd gebouwd, werd er net zoveel geprotesteerd als tegen die windmolens nu?
  • En in de ijstijd, toen die voorbij ging, was men in paniek over klimaatverandering?
  • En als ik deze man niet had gehad, dan had ik deze kinderen niet, deze schoonkinderen, deze kleinkinderen niet? Wat was er dan wel?
  • En toen het pensioenstelsel nog niet bestond, maakte men zich toen druk dat je tot je dood moest werken om eten te hebben?

Mijn lijst is nog zoveel langer. En ik besef dat je jezelf gek kunt denken. Vaak in poging iets te begrijpen wat niet begrijpen valt. En wat levert het op?  De mindfull mensen onder ons, zullen zeggen, leef in het nu, kijk naar wat er nu is. En natuurlijk doe ik dat ook en ik ben (meestal) blij met wat er is.

Maar soms, soms kan ik weg zwijmelen….een transferprovisie die voor mij betaald wordt…dat moet toch bizar zijn om te ervaren?

Ik vind het wel eens lekker hoor dat denken en piekeren…. het laat me lachen om mijn eigen absurde ideeën …

Vrije geest, in het keurslijf of een mix?

Een van mijn grote hobby’s, en intussen ook bijberoep is fotografie. Daar kom ik een worsteling met mezelf tegen.  Ik word gelukkig als ik met mijn toestel rondloop in de natuur en maak foto’s van wat ik zie. En als ik thuiskom, zit ik blij voor de laptop met mijn foto’s, als ik zie wat ik in het bos voelde en of de foto perfect is, recht, scherp e.d. het boeit me niet.
Dat is ook de reden voor afscheidsfotografie, het is wat het is, niemand gaat poseren, geen extra pluutje voor het licht (wel voor de regen soms), en als ik thuis voor de laptop zit en ik dat ik de sfeer vastgelegd heb, de juiste momenten, en dan misschien niet helemaal perfect, dan voel ik me blij.
Als ik dan een fotoboek bij nabestaanden afgeleverd heb, en ik kom ze later nog eens tegen en ze vertellen me hoe blij ze zijn met de foto’s, dan heb ik bereikt wat ik wilde bereiken, ze zijn geraakt door de mooie/verdrietige momenten terug te zien op de foto’s.  En vaak helpt dat bij het rouwproces.
De straatfotografie, mensen op straat, niet wetend dat ze op de foto komen. Ze zijn in gedachten, bij, verdrietig. De sfeer van dat moment op de foto laten zien. Heerlijk. Iets vastleggen vanuit een standpunt wat (bijna) niemand doet, dat is een uitdaging.

Wanneer ik dan bij een fotoclub of cursus ben, dan ontstaat de worsteling. Enerzijds de uitdaging foto’s maken die ik nooit eerder deed, laatste jaar vooral met modellen.  Ik heb daar veel van geleerd, maar ik merk dat ik het dan leuker vind er omheen te fotograferen, de mensen die verbaast kijken: wat gebeurd daar….?  De fotografen die in idiote houdingen hun best doen het model er leuk op te krijgen.

En als dan een fotobespreking komt…de opdracht het model goed op de foto, volgens de regels, oei daar scoor ik niet goed.
Of met andere opdrachten, scherp, recht, uhh, owja had ik niet opgelet.
Ik houd dan wel van challenges waarbij mijn geest de vrije loop mag gaan, invullen zoals ik het wil, maar soms blokt het mij ook, komt er geen idee boven gesprongen en komt een gevoel van frustratie boven drijven.

En mijn worsteling: volg ik mijn gevoel, de vrije geest die foto’s wil maken zoals ik dat wil, zoals ik het voel of denk te zien. Die mij een blij gevoel bezorgen, Of wil ik in het keurslijf en goed scoren voor de foto op de club of cursus. Een stemmetje zegt: stop dan me die club/cursus.
Ik kan de worsteling niet stoppen, want die club of cursus laten me ook uit mijn vrijegeest comfortzone komen, me ander dingen vast laten leggen, en ook bezig te zijn met techniek, wetten en regels, waardoor mijn foto’s anderen misschien toch nog iets meer raken. Het zorgt ervoor dat mijn “vrije geest” foto’s verbeteren. En ach, niet goed scoren….daar last van hebben betekent oude valkuilen: op zoek naar erkenning, bevestiging, waardering. Als ik me daar bewust van ben, komt het allemaal goed!

Waarom ? Waarom is die relatie voorbij?

Volgens mij kent iedere ouder wel de beruchte fase van hun kind: de vraag fase, waarom dit, hoe zit dat, hoe werkt dit en waarom, waarom. Lastige fase omdat we vaak het antwoord schuldig moeten blijven, of omdat we het simpel weg niet weten of omdat het existentiële vragen zijn, daar is geen feitelijk antwoord op, en wat wil je kind dan meegeven. Voor het eerste: niet weten is er tegenwoordig google, wat je niet weet kun je vaak wel vinden, maar hoe ver ga je.. of kun je berusten in het niet weten en dat overbrengen, niet alles hoeven we te weten.

Als volwassene kom je ook regelmatig in zo’n fase, niet meer zozeer van hoe werkt het, maar wel een waarom. En het is goed af en toe stil te staan, waarom deze partner, dit werk, deze vakantie invulling, om erachter te komen dat het goed is zoals het is, of dat er toch iets knaagt, iets om aandacht vraagt.

Zelf heb ik dat met relaties. Op een of andere manier verandert daar iets in, en gaan mensen uit je leven en komen nieuwe.  Zelf kan ik wel moeite hebben met de vertrekkende, niet omdat je een keer uit elkaar groeit en er een natuurlijk verloop in je contacten is, maar omdat ik het vertrekken niet begrijp. Ik wil zo graag begrijpen wat er mis is gegaan in het contact. Soms denk ik dat wanneer ik het begrijp, ik het contact los kan laten, maar wanneer ik het niet begrijp blijf ik zoeken naar aanknopingspunten, ik voel een enorme drang om het te begrijpen.

Als iemand tegen mij zegt, je bent afgelopen jaar veranderd, je bent dominant naar mij toe geworden. Dan kan ik daar uren over peinzen, is dat zo, wanneer dan, hoe dan, had ik er reden toe? Ik weet dat ik erg direct kan zijn naar mensen toe, en die kunnen dat als dominant ervaren. Maar dat is niet iets van laatste jaar, dat was altijd al zo. Ben ik dan wel veranderd, of is het die ander die veranderd is?

Onlangs kreeg ik een boodschap van een paragnost dat ik mezelf wegcijferde in relaties met anderen, teveel geef en/of te weinig terug ontvang, met andere woorden die relaties zijn niet in balans. In eerste instantie was ik verbaasd en vond ik het een cliché uitspraak , ik te veel geven, te weinig terug ontvangen, ik? Ik ben toch assertief  genoeg, ik laat het kaas niet van mijn brood eten.., ik geef niet zo veel, vind ik zelf dan toch.
Ik had een goede vriendin nodig die me een spiegel liet zien waar ik niet vaak in keek,  ik ga uit balans door te veel te geven, vaak in praktische zin: te veel (praktische dingen)  doen, te veel betalen voor die ander. En wat komt daarvoor terug…. In die gevallen weinig, te weinig. En eindelijk begreep ik het, het is wat ik anderen zo vaak voor houd: bij teveel geven (in welke vorm dan ook) ontstaat er een disbalans, creëer je een schuld bij de ander die niet in te lossen is.   Relaties die uit balans zijn: herstel de balans als dat niet mogelijk blijkt: stoppen. Mijn teleurstelling blijft dat de balans niet altijd te herstellen is, maar meestal grotendeels aan mezelf te danken…
Maar de lastigste vraag: waarom…is daar nog niet helemaal mee beantwoord, is niet in google te vinden, maar diep in mij, en zijn net zo lastig als die peutervragen: Waarom….

Steen blijft liggen, is toch mooi in balans..

 

Kracht naar kruis

Ken je dat, denk je je leven enigszins onder controle of in balans te hebben, gebeurt er iets waardoor je leven ineens volledig op zijn kop staat. We plannen maar, we bedenken maar, en uiteindelijk, moeten we ons overgeven aan de golven van het leven. En dat kan zowel positief als negatief zijn. De kunst van leven is volgens mij, om mee te gaan met die golven. Accepteren wat er komt, en niet met achterover leunen en laat maar waaien.  Maar dealen met dat wat komt, positief of negatief.

Ik denk dat ik niets vreemds vertel, want het is het leven. Door een file op je weg, ben je later, misschien wel te laat op je werk of je afspraak, je dag loopt anders… En je druk maken, ik zal ook niets nieuws vertellen dat dat niet helpt.
We zijn wel geneigd te streven naar harmonie en balans in ons leven. Vaak vinden we het prettig te weten wat er komen gaat. En hoewel per mens verschillend, verrassingen zijn leuk, maar te veel, of te groot, haalt ons uit balans.
Maar te sterke routine ook, een kabbelend leven is vaak niet het meest spannende leven, maar niet iedereen heeft behoefte aan een spannend leven.
En in welke categorie je ook hoort, het leven laat zich niet leiden.

Mijn moeder had vroeger de uitspraak: je krijgt kracht naar kruis. En kruis stond dan voor de ellende die op je pad kon komen. Maar ze had wel gelijk. Wanneer mensen iets overkomt, iets ingrijpends, dan zal men daar vrijwel altijd op een goede manier mee omgaan. Misschien niet altijd in ogen van de omstanders. En dan zeggen mensen: ik vind het zo knap wat je doet, hoe je er mee omgaat. Ik zou dat nooit kunnen. En dat laatste is flauwe kul. Als jou iets overkomt kun jij dat ook. Dat is het kracht naar kruis verhaal. Ga je er vooraf over nadenken, dan denk je serieus dat jij dat niet kunt, maar dat is niet waar, jij kunt het ook. Als het jou overkomt dan kan jij daar op jou manier goed mee omgaan.

En dat vind ik nu zo mooi aan het leven. Je weet nooit helemaal wat er gaat komen, en vaak is dat maar goed dat je dat niet weet. Maar dat wat je pad komt: je krijgt kracht naar kruis, en je kunt het, op jouw manier, maar zonder twijfel: je kunt het.

Een nieuwsgierig mens dat worstelt met socialmedia..

Ik ben best wel een socialmediafanaat, niet overdreven, en ik kan niet alles (meer) bijhouden, maar ik vind het wel leuk. Ik vind het vooral ook leuk wat je er wel of niet mee kan en mag en wat eventuele effecten zijn.  Zo had ik eens een airfryer facebookgroep met meer dan 30.000 leden. Gestart als een geintje om recepten uit te wisselen, ging ik me op enig moment afvragen: wat kan ik er mee, of is dit alleen indirecte reclame voor Philips en heb ik het werk. Het bleek dat je met een facebookgoep niet zoveel kunt, wanneer je dat commercieel bekijkt.  Ik ontmoette enthousiasteling die mogelijkheden zag en ik “verkocht” deze groep. Intussen zijn het bijna 40.000 leden en heeft hij ook niet de inkomsten die eruit die hij ooit voor ogen had. Intussen heb ik wel een andere groep met kleine 12.500 leden. Behalve wat aanzien levert me dat ook niets op.
Voor mijn werk heb ik natuurlijk ook de pagina’s,  en dat is heel wat lastiger om geïnteresseerden te krijgen als die 30.000 van de groep.  Als advies kreeg ik: win acties! Maar dat ligt wat lastig bij uitvaart fotografie: een vergroting van je eigen uitvaart winnen…??? (https://www.facebook.com/afscheidfotografie/ )
Maar ook de clubs waarvoor ik een facebookpagina beheer is het lastig likes te krijgen, zoals de fotoclub in Reusel (https://www.facebook.com/AFC-Reusel-268379640491413) en het koor Music to Move Hulsel. (https://www.facebook.com/musictomovehulsel/)
Maar ik heb me ook wel eens afgevraagd wanneer ik geld aan het inzamelen was voor een goed doel (voor een schooltje in Egypte) stel dat ik van die groep van 30.000 leden iedereen eens € 1 vraag, dat stelt weinig voor en levert veel op! Of als ik zo’n groep daarvoor niet wil gebruiken, mijn facebook vrienden en mijn linkedln contacten, allemaal iets, ook dat zou een prachtig bedrag opleveren.
Maar……dat kan niet, wanneer al die mensen aan mij € 1 terugvragen voor hun goed doel, ai….dan ben ik blut.  Dus, nee daar is het allemaal niet  geschikt voor. En toch vind ik het heerlijk om er op rond te kijken, mensen mee te laten genieten van mijn foto’s, evenementen te zien die er zijn in mijn omgeving, waar ik anders niet eens aan zou denken. En soms ook te weten hoe het met iemand gaat. En ik vind het leuk om te zien hoeveel mensen via die sociale media op mijn website komen. (www.kors.nl ) Wordt een tekst als deze gelezen en klikken mensen door? Hoeveel mensen bekijken mijn foto’s ?  En levert het iets op? Dat laatste is niet altijd wat ik graag wil bereiken. Zo staat ons huis te koop en regelmatig weet ik via socialmedia vele kijkers naar Funda te trekken. Maar wat voor nut heeft het als daar niet de koper tussen zit?
Maar stel…dat die er nu wel tussen zit…  (https://www.funda.nl/koop/reusel/huis-86079763-klappeistraat-7/)
En zonder dat ik een expert ben (en wil zijn) worstel ik zo door op de social media, gewoon omdat ik leuk vind en gewoon een nieuwsgierig mens ben..

 

 

 

 

Relatie met een kuil

Schuin achter ons huis ligt een cros veldje, vrijwel iedere dag loop ik daar overheen. Tijdje terug sloeg de lente in de bol van de jonge fietscrossers, en heuveltjes op het parcours moesten heuvels worden. En er werd druk geschept. Alsof hun leven er vanaf hing werden de heuvels opgehoogd met als resultaat diepe kuilen langs het parcours.  Geen handige plek om zand te winnen dacht ik, maar het enthousiasme van de jongens maakte me blij. Vanaf dat moment liep ik iedere dag langs de kuil. Soms schoot er zo’n spreekwoord door mijn hoofd: wie een kuil graaft voor een ander…..en is het dan:  valt er zelf in of bespaart een ander veel werk?
Het bijzondere van deze kuil is, hij is iedere dag anders. Echt waar. In het begin viel het nog niet zo op, maar op een morgen lag er een plank in, dag erna was de plank eruit. Toen lag er een sok in. Die verdween ook weer. Daarna wat takken, toen wat pluimen, gevolgd door veel gras, en nu, nu ligt hij vol takken.  Een zomaar ordinaire kuil heeft een  heel eigen leven. Zijn mensen die zich dagelijks met deze kuil bezig houden. Iets leuks mee doen. Ik zie het nooit gebeuren, ik zie alleen steeds het resultaat. En iedere morgen laat ik me verrassen wat ik aan zal treffen en ik moet steeds meer lachen om het resultaat dat ik aantref.  Het klinkt vreemd, maar ik heb een relatie met deze kuil en dat maakt me iedere keer blij!

Liever hooghartig dan een valpartij

Ik krijg wel eens het verwijt dat ik hooghartig ben, verwaand. Uhh, denk ik dan, hoezo? Dan blijkt dat mensen mij tegen komen en ik, ik loop ze straal voorbij. Men interpreteert dat als dat ik mensen niet wil zien.  Blijkbaar komt er dan bij mensen niet op, dat ik mensen niet goed  kan zien. Ik heb een oogafwijking, waardoor ik, zeker als ik de hond uitlaat, geconcentreerd ben waar ik loop, ik zie wel dat er iemand aan de overkant loopt, maar ik heb geen idee wie.  Mijn gehoor is ook niet goed, dus als die persoon mij goedendag zegt….ik hoor het niet.  De auto die voorbij komt: ik wel een donkere of lichte auto, als die rood is valt me dat ook op.  Maar dat er iemand inzit…
Ik heb wel eens gedacht: ik doe een bord om, zoals een slechthorende fietser een bordje achterop heeft, zodat mensen weten: ze kan er niets aan doen. Zodat mensen zich niet gekwetst voelen wanneer ik niet groet.
Ik tracht het nu andersom te doen: ik groet en roep tegen iedereen.  Alleen dat werkt eigenlijk ook niet, want door mijn concentratie op waar ik loop mis ik gewoon de helft.
En als ik me niet concentreer…..dat gebeurt ook wel eens, dan is de kans op een valpartij groot, zal niet de eerste keer zijn dat ik in het zand lig te happen. Gelukkig loopt dat meestal goed af, tot die ene keer ik mijn ellenboog brak. Dus mijn conclusie: liever hooghartig dan een valpartij.
Tegelijkertijd verbaas ik me dan ook wel over het oordeel van mensen.  Als ik eens iemand zie, en die groet niet, dan denk ik niet: tjee wat een hooghartig en verwaand mens, maar dan denk ik: oh ze heeft me niet gezien, en als ik enthousiast roep: Hoi, Hallo, en er komt geen reactie, denk ik; net zo eigenwijs als ik, moet ook eens naar de audicien.

Enne degene die nu denkt: slechtziend, fotograferen….ik ben niet slechtziend, met hulp van mijn bril zie ik goed, en die bril heeft maar een minimale sterkte,  met mijn ogen is niets mis…uhh… nee met mijn ogen is niets mis… wel met de spieren rondom mijn ogen, die zorgen dat de beweging van de ogen niet optimaal is. En dat is voor een fotograaf juist een kwaliteit: ik zie details die anderen niet zien, ik zie de wereld net even anders als een ander: kwaliteit voor een fotograaf!

Ik…ik besef dat ik niet langer meer onafhankelijk ben

Deze week heb ik heb ontdekt, ik ben dus helemaal niet zo’n onafhankelijk persoon. Altijd gedacht dat ik dat wel was. Ik maak mijn eigen keuzes, neem mijn eigen beslissingen en soms wel eens in overleg, maar ik red me in deze wereld wel, ik ben een zelfstandig persoon.
Totdat ik naar mijn werk rijd en ontdek dat ik mijn telefoon vergeten ben. Even wil ik gewoon doorrijden, want ach, een dagje zonder telefoon dat moet makkelijk kunnen. Niet dus, ik realiseer me in een paar luttele seconden dat ik afhankelijk ben.
Zonder die telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik kan niet op het systeem inloggen, zonder telefoon, en ik kan daar dus heel veel meer niet zonder telefoon. Kortom zonder telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik ben gewoon werkloos.
Een gevoel van ongeloof overmand me, maar ook wel met angst. Wat als ik hem verlies? Wat als hij in verkeerde handen valt? Natuurlijk, er zin een pincode op en beveiliging met vingerafdruk. Oh…dan willen eventuele misdadigers ook mijn vinger hebben. Hakken ze die bij een overval eraf, zodat ze mijn vingerafdruk meenemen?  Eigenlijk ben ik daar allemaal niet zo bang voor. Maar mijn afhankelijk van dat ding, dat hier in een hoesje naast me ligt, dat voelt vreemd. Wie ik ben zonder telefoon dat denk ik nog wel te weten, maar wat ik nog kan zonder telefoon….op mijn werk in ieder geval niet zo heel veel meer. Maakt de scheiding tussen werk en privé toch weer een heel stuk makkelijker, had ik vroeger zondagse kleren, nu een zondagse telefoon 😊