Omgaan met ongevraagde goedbedoelde adviezen

Ik heb al eens een blog geschreven over het geven van ongevraagde goedbedoelde adviezen.  En dat je dat eigenlijk beter niet kunt doen. Maar we doen het vaak toch. En dan is eigenlijk de vraag hoe je daar als ontvanger mee omgaat.  Vaak krijg je die adviezen op kwetsbare momenten in je leven of bij gevoelige situaties. Bij ziekte, bij geboorte/opvoeding, bij overlijden, bij verliefdheid, nieuw werk en  noem maar op.  En die goedbedoelde ongevraagde adviezen kunnen je behoorlijk onzeker maken. Doe ik het wel goed, heeft die ander gelijk, moet het anders?  Ik ken het zelf vanuit mijn spierziekte, als ik daar ooit eens over vertel is de kans groot dat iemand wel een arts, therapeut al dan niet alternatief  weet, die vast voor mij de oplossing heeft. Over  mijn kilootjes gewicht teveel, vele mensen weten wel hoe ik er die af krijg.  Beste stuurlui staan aan wal, is een uitdrukking die zo waar is.  En lastig is dan dat je die ander niet wil beledigen, niet wil afzeiken.  En juist met die grote zaken,  waarin je kwetsbaar bent moet je vooral naar je eigen advies luisteren en je niet omver laten halen door die ander. Want juist bij die dingen weet je van binnen heel goed wat je wilt doen, wat het beste is. Maar natuurlijk zit daar onzekerheid. Dus die goedbedoelde adviezen, hoor ze aan, en als er eentje bij zit waarvan je denkt: ah, oh,…dat zou wel een oplossing kunnen zijn, probeer het uit.  En die overige adviezen, ene oor in en andere oor uit. Draaft iemand erg door, dan kun je dat gerust laten weten door te zeggen: ik doe het op mijn/onze manier, en dat  is voor ons goed.
Laat je vooral niet gek maken, want dat haalt je bij je eigen wijsheid weg. En ja je kunt het soms best mis hebben, maar dan heb je de ervaring en de gelegenheid om het zelf weer anders te gaan doen. En weet je wat het erge van alles is? Nou, dat je waarschijnlijk zelf ook nog eens van die ongevraagde goedbedoelde adviezen gaat geven, juist door je eigen ervaring.  Het zit in onze aard, te helpen en denken dat we zelf weten hoe het zit of wat de oplossing is!

Geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Ik geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Afscheid vastgelegd

Afscheidsfotografie is nog lang niet zo gewoon als de bruidsrapportage,  maar men wordt er steeds bekender mee. De waarde van zo’n rapportage wordt door meer mensen ervaren. Afgelopen week mocht ik een uitvaart van een jonge vrouw fotograferen. Ik ervaar dat als bijzonder, je mag een intiem moment vastleggen.  Ik ben deelnemer van haar afscheid, terwijl ik haar niet kende, haar gezin niet kende, haar leven niet kende.  Ik stap in “de rol van fotograaf” waarmee ik mezelf afscherm om me mee te laten slepen in de emoties, maar tegelijkertijd deze emoties  wel zien en voelen, om zo de sfeer van deze uitvaart op foto vast te leggen. Het gaat mij niet om de technisch perfecte foto, dat vind ik niet interessant.  Ik heb voelsprieten overal en probeer enigszins onzichtbaar van de ene kant naar de andere kant te gaan, om zo, zo min mogelijk te missen. Dankzij digitale tijdperk kan ik idioot veel foto’s maken, het maak niet uit. Ik ben als één van de eerste aanwezig en ik blijf als laatste.
Dit keer napraten met de anderen die betrokken waren bij het vormgeven van dit afscheidsritueel, de uitvaartbegeleider, ritueelbegeleider, de mensen van de natuurbegraafplaats. En we weten napraten is fijn, kijken wat goed ging, wat beter had gekund. We zeggen tegen elkaar: “ het was mooi”. En we weten dat wanneer mensen ons zouden horen  ons dan  raar aankijken, hoe kan een uitvaart mooi zijn?  Maar wij weten wat we bedoelen: de nabestaanden kunnen terug kijken op een goed afscheid waarmee zij weer verder moeten. Hun leven gaat ondanks dit verlies door. En ons werk is om ze daarbij weer op weg te helpen, door te zorgen dat ze hier tevreden op terug kijken.
Later ben ik thuis en ik zet de foto’s op de laptop en kijk een eerste keer. Ik ben moe en de emoties die geparkeerd waren, mogen komen. En ik kijk met tranen in mijn ogen naar de vele foto’s. Ondanks dat ik dit gezin niet kende, ken ik ze nu een beetje, ik heb ze op een kwetsbaar moment vast mogen leggen. Morgen ga ik ze bewerken. Nee niet fotoshoppen, maar wel de belichting verbeteren, een storend element eraf knippen. En kiezen, het lastigste. Ik moet uiteindelijk tot een keus komen van 24 foto’s voor een fotoboekje. De mensen krijgen als ze willen alle foto’s, want mijn keus kan anders zijn als die van hen.
Het boekje wordt besteld, en als het binnenkomt duik ik nog eens in deze uitvaart. En ben blij met het resultaat omdat het naar mijn gevoel laat zien wat ik wil laten zien in de fotorapportage: de sfeer van dit afscheid.

P1130664

http://www.dkors.nl/afscheidfotografie/

Cadans van de dag

Soms heb je van die dagen dat alles tegenzit en dat je je afvraagt of je niet beter in bed had kunnen blijven. Een dag dat je het idee hebt dat je niets gedaan hebt. Je bezig gehouden met dat wat voorbij kwam en absoluut voorrang had op al het andere. Je kunt niet anders dan die cadans volgen, en dan op het eind van de dag concluderen, van alles gedaan maar niets wat ik eigenlijk wilde doen. En dan roept er een stemmetje: je had toch keus. Je heb altijd de keus. En natuurlijk is dat waar, ik had het niet kunnen doen, maar er is een verantwoordelijkheid in mij die de keus maakt om aan de slag te gaan met dat wat zich aandient en voorrang nodig heeft, om welke reden dan ook. Vaak houd ik wel van de hectiek, maar soms….
Soms kan het ook andersom zijn.  De dag op de dag die ik hierboven beschreef, had een aangename verrassing. Ik had me aangemeld voor de midzomerviering op natuurbegraafplaats De Utrecht. Ik mocht foto’s maken. Ik kende niemand. En het regende.  Wekenlang geen regen, toen wel.  En gekke was dat het niet stoorde.  Het was het jammer. Maar misschien droeg het juist ook wel bij aan de sfeer. Samen onder de paraplu’s. Luisteren naar muziek, kijken naar dans, herdenken degenen met wie we nog graag onder die plu gezeten hadden. En dan samen eten, met soms nog wat regen, maar meestal droog.  Genieten van heerlijk eten. Praten met mensen die ik niet kende, gelachen met mensen die ik nooit gezien had. En foto’s maken. En als ik foto’s maak voel ik me gelukkig, zeker in die omgeving, met die sfeer. En dan s avonds blij achter de laptop zitten kijken naar het resultaat en zien dat de sfeer in de foto “gevangen” is. Tenminste zo zag ik de foto’s.
Beide dagen wist ik bij het opstaan niet wat de dag me brengen zou. En eigenlijk geldt dat voor iedere nieuwe dag. Natuurlijk heb ik mijn planning, mijn verplichtingen en heb ik wel een idee van het verloop. Maar meegaan met de cadans betekent niet in paniek raken, niet chagrijnig worden als het anders en dus minder gaat dan verwacht. (of in ieder geval niet chagrijnig blijven)  Meegaan met de cadans betekent openstaan voor de verrassing, omgaan met de verandering, het onverwachte, en genieten van de mooie dingen die in je leven voorbij komen.

 

P1120886

Voor meer foto’s van deze midzomerviering:

http://www.dianakors.nl/dat-wat-ik-tegenkom/midzomerviering-natuurbegraafplaats-de-utrecht-24-06-2017/

Aandacht in het hier en nu, of de aandacht laten vliegen..!

Het is zo’n jaar geleden dat ik een mindfulnesstraining deed, uit nieuwsgierigheid, zoveel van gehoord. Ik was (ben) geen piekeraar, en zat lekker in mijn vel.  Maar in aandacht leven, niet op de automatische piloot, een opfriscursus voor allerlei andere cursussen en opleidingen. En ja een van de inkoppertjes: bewust tandenpoetsen. Want  dat gaat nog al eens op de automatische piloot.  Maar al snel kwam ik mezelf tegen, automatische piloot betekent ook dat mijn brein met andere dingen bezig is, creëren van teksten, oplossingen bedenken voor dingen waar ik in mijn werk tegenaan loop.  En ik ging met mijn hakken in het zand tegen de mindful oefeningen.  Laat mij maar mijmeren en niet altijd in aandacht erbij zijn.  Anderzijds bewust eten,  die vind ik wel belangrijk weten wat je eet en niet zonder nadenken binnen scheppen.  Aandacht voor je tafelgenoten.  Een middenweg vinden tussen met je aandacht in het hier en nu zijn en je aandacht laten vliegen naar……

Anderzijds verbaast het me soms ook hoe makkelijk je de automatische piloot los laat. Ik fotografeer graag, en ben alert op wat ik zie. Dat gebeurt weer automatisch. Ik weet dat een fotograaf die mij opleiding gaf zei: als je een keer besmet bent, kun je nooit meer “normaal” kijken.  Je kijkt met andere ogen naar de wereld, en ik kan beamen, dat is waar. Maar ook de hond die primair vanuit zijn instinkt reageert, is lekker in het hier en nu en neemt mij daarin mee. Maar de gewoontes van tig jaren kunnen zomaar onderste boven worden gegooid: de tandenpasta waar je ruim 30 jaar je tanden mee poetst, is niet meer te verkrijgen. “De wereld staat op zijn kop” door zo iets simpels.  Welke ga ik dan nemen, uitproberen, testen, of toch nog kijken: welke winkel heeft een restpartij.  Grote levensgebeurtenissen halen je ook bij het hier en nu, ziekte, dood en geboorte.  Deze week mocht ik de meemaken dat wij een kleindochter kregen.  Deze dagen leven we helemaal in het hier en nu, en kunnen niet stoppen met kijken naar dit wondertje. Het leven op zich zorgt ervoor dat we wakker geschut worden, en acteren op het hier en nu.  En laat mijn gedachten af en toe maar hun eigen weg gaan! (en degene die wel veel aan de mindfulltraining hebben: vooral doen!)

 

DSC03396

ZZP-er

De zzp-er is veel in het nieuws laatste tijd.  Maar naar mijn idee klopt de naam zzp-er niet altijd. In 1999 begon ik voor mezelf, ja zonder personeel, dus zou ik zzp-er zijn, zelfstandige zonder personeel. Maar ik vond (en vind) mezelf geen zzp-er, maar ondernemer. Weliswaar in het begin zonder personeel. Maar ik was wel degelijk in mijn ogen ondernemer: met ideeën  voor de groei van mij bedrijf, met plannen en ambities. In 2009 verkocht mijn bedrijf, werd ik van ondernemer (ik had intussen personeel) weer zzp-er. Maar weer voelde ik me alles behalve zzp-er, ik voelde me ondernemer met nieuwe ambities en plannen.
En nu, nu krijg ik kriebels van de titel zzp en alles wat daarover gezegd wordt. De zzp-er neemt geen verzekering voor arbeidsongeschiktheid, geen spaarpot voor zijn pensioen en is een probleem voor de toekomst. ONZIN  Veel zpp-ers zijn ondernemers, weliswaar zonder personeel, maar met ideeën, plannen, planning en ambitie. En ja er zitten er tussen die geen ondernemer zijn, dat zijn werknemers die de keus van zpp-er gemaakt hebben al dan niet gedwongen door omstandigheden. Zij zijn geen ondernemers en zijn een risico vooral voor zichzelf. Ik kende ze in de tijd van mijn administratiekantoor: kraanmachinist in de bouw, zijn baas zei dat het beter was zzp-er te worden. Dan hield hij meer over. En zijn baas had wel 3 bedrijven, dus het zat wel goed met de regels. Deze man en dit gezin stuurde facturen, zoveel geld hadden ze nog nooit ontvangen. En het ging op dat geld, aan zaken die ze nooit gekocht hadden. En ze gingen failliet omdat niemand ze uitgelegd had dat ze ook nog belasting moesten betalen. (dit is echt gebeurd!)
Deze mensen moeten beschermd worden tegen ondernemers die de zzp-er gebruiken voor eigen gewin.  Mensen die lekker gemaakt worden voor iets waar ze niet geschikt voor zijn.
Wanneer ik zelf online mijn hypotheek wil wijzigen moet ik een test doen of ik wel genoeg er van weet, en 3x mijn handtekening zetten dat ik bewust ben wat ik doe en de risico’s die ik loop.
Waarom dit niet voor de startende zzp-er, bewust maken van risico’s, een toelatingscursus laten doen, zodat niemand kan zeggen: owww. Ik wist dat niet, en dusdanig dat de surrogaat ondernemer geen zpp-er wordt, maar in loondienst blijft.  En dat de “echte” ondernemer niet betutteld wordt in hoe en wat hij voor zichzelf moet regelen.  En dan ga ik het nu nog niet hebben over wat er nog in arbeid flexibel gemaakt moet worden (in mijn ogen), zodat een ondernemer niet na twee jaar een loondienstmedewerker de deur wijst, niet omdat hij niet voldeed, maar uit angst voor de financiële strop die kan komen wanneer er iets mis gaat. Laten we eerst maar eens recht doen aan de ondernemer zonder personeel!

bzp (benzinepomp zonder personeel)

bzp (benzinepomp zonder personeel)

Vakantie

Vakantie blijft toch een vreemd fenomeen. Ik kan me er altijd weer over verbazen. De dingen die ik doe die ik thuis niet gauw zal doen. Genoegen nemen me dingen waar ik thuis nog niet aan zou denken.  En dat onder het mom, er even uit zijn, je hoofd leegmaken, je accu opladen.
Met ons huisje op 4 wielen zijn we richting het mooie weer gegaan, tenminste dat hoopten we.  In Nederland was het slecht, nou hier in het zuiden van Frankrijk is het ook niet geweldig. Maar we eten buiten, korte broek en sandalen aan.  Thuis hadden we waarschijnlijk overwogen of de kachel aan zouden doen. Slechtere weer heeft voordelen: voor de foto’s is het leuk, en ik heb intussen al 4 boeken gelezen. Die stuk voor stuk de moeite waard waren.  En intussen vragen we ons af: waarom hebben we thuis zo veel. In onze kleine camper komen we niets te kort, alles wat we nodig hebben is er. We worden al gelukkig van een fijne warme douche en mopperen op de wc’s zonder wc-brillen en owja, dat wc papier moet ook steeds mee. Werk…de eerste dagen kan ik het wat lastig loslaten, maar dan…werk? Uhh.  Toen ik jaren terug trainingen gaf was de vakantie de inspiratiebron. Wat zou ik volgend seizoen gaan doen? En er ontstonden leuke, goede ideeën, die thuis dan vaak minder leuk en goed bleken te zijn.  Maar de kiem werd wel gelegd. Ik mis dat.  En ik wil die inspiratie nu ook voelen en opdoen.  Maar ik hoef geen nieuwe trainingen te bedenken.  Ik vraag me af hoe ik dat voor mijn huidig werk kan doen, zonder de ideeën te krijgen dat ik dan beter iets anders kan gaan zoeken. Want die valkuil is er in de vakantie ook. De helicopterview die ontstaat op werk en collega’s kan ook het idee geven: het roer moet om. En dat roer om, dat klinkt altijd fantastisch en uitdagend, maar levert niet zoveel mooie dingen op als ik onder de Franse zon kan bedenken. Roer om….je hart achterna zijn kreten waar een handje vol mensen werkelijk gelukkig van wordt maar handen vol mensen doodongelukkig.  Vaak zit het juist in kleine subtiele zaken die je kunt veranderen die een leuke domino effect kunnen veroorzaken.
Wel is het van levensbelang dat je het werk wat je doet grotendeels leuk vindt, met plezier doet. Want ja het leven is te kort om dat waar je zoveel tijd aan besteed met tegenzin te doen.
Terug naar de vakantie, want daar ging het over, nog een kleine week en ik ben weer thuis, gelukkig met mijn eigen bed, heerlijke douche, en fijne toilette waar wc papier gewoon aanwezig is. De winkel waarin alles weet te liggen en me niet laat verleiden tot lekkere (=meestal minder goed voor mij) dingen.  4 pitten om te koken en niet weer die friet bij dat lekkere vlees, en veel te weinig groente en te veel wijn.
Vakantie, heerlijk om te beseffen dat je gelukkig bent met veel minder, dat je gelukkig bent met alles wat je thuis hebt. Inspiratie opdoen voor komende periode en weten dat de zomer nog moet beginnen, dus dat er heel veel weekenden met mooi weer komen, de kleine minivakanties!

P1110942

Fun-factor!

Laatst was ik bij een bijeenkomst met vrouwen van mkb ondernemers En ik schrok toen ik één van de vrouwen de uitspraak hoorde doen: ik ben alleen maar de fun-factor in het bedrijf, verder niets. Ik vroeg me af of ik het goed gehoord had, of ze serieus was. En beide klopte, ik had het goed gehoord en zij was serieus. Dat is haar stellige overtuiging.  En ik dacht: dit kan niet waar zijn. Zij is juist een belangrijke factor binnen het bedrijf.  Niet zo dominant zichtbaar, maar misschien juist wel daarom. Maar als je zelf die overtuiging hebt, wanneer je jezelf niet serieus neemt, dan is een moeilijk gesprek met een werknemer ook bijna niet te doen. (En dat moest ze wel)

Al vele jaren kom ik ondernemende vrouwen tegen en ik verbaas me over de diversiteit daarin. Je hebt:

  • Vrouwen die een onderneming hebben omdat ze (een van) hun ouders opgevolgd hebben
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn om hun passie te volgen
  • Vrouwen die een beroep hebben waardoor automatisch ondernemer zijn
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn omdat ze hun baan verloren hadden en geen andere mogelijkheid zagen
  • Vrouwen die ondernemersvrouw zijn omdat hun partner ondernemer is en daar zijn dan ook weer categorieën in:
    • Zij die volwaardig meewerken hun eigen kracht en kennis kennen
    • Zij die zich zelf zien als de vrouw van en in die schaduw hun eigen inbreng niet (h)erkennen
    • Zij die op de succes van hun partner drijven en zichzelf overschatten

En er zijn vast nog meer “soorten” vrouwelijke ondernemers of ondernemende vrouwen te benoemen.

Ik ben ze tegengekomen op netwerkborrels, ik heb boekhouding voor ze gedaan en ik coach ze. En vaak zijn er gemeenschappelijke delers: calimero effect, onzekerheid, afhankelijkheid zowel in geld als in behoefte van erkenning, bevestiging waardering.  En we weten wel dat het anders is, maar toch, hangen we in de beperkte overtuigingen, zoals: “het zijn van slechts de funfactor en niet meer.”
Wat is het toch dat we in de schaduw van ons eigen kunnen blijven? Natuurlijk kunnen we roepen dat we in een mannen maatschappij harder moeten vechten voor onze positie. Blijft dat er inderdaad minder vrouwen in topposities zitten, dat we inderdaad minder verdienen bij gelijkwaardige banen.
Ik pleit niet voor vechten. Maar doen waar je goed in bent en erkennen dat je dat doet, daar goed in bent en dat niet bagatelliseren. Stap uit je eigen schaduw. En dit geldt niet alleen voor vrouw die ondernemer zijn, maar voor alle vrouwen, werkend en niet werkend.
We staan juist zo bekend om onze kracht, om ons organisatie talent. En toch, degraderen we ons zelf tot de fun-factor van de onderneming.  Terwijl we juist met onze kwaliteiten een groot toegevoegde waarde kunnen zijn.  Waardoor anderen beter presteren, beter in hun vel zitten. En dat hoeft niet dominant zichtbaar te zijn, maar (on-) zichtbaar aanwezig/voelbaar.
En als die fun-factor jouw kwaliteit is,  dan schreeuw het van de daken en ben er trots op!

Fun

Fun

Oude huizen..

Als kind was ik al gek op ruïnes, en dat ben ik nog steeds. Het fascineert me enorm. Wanneer ik zo’n half afgebroken huis zie, dan moet ik stoppen het bezoeken. En dan word ik bevangen door rollo coaster van emoties. Want ik zie van alles en maak daar mijn verhaal van.  Je treft (vooral in het buitenland) van die huizen waar nog een deel van het meubilair staat.  Je ziet daar een tafel, een stoel een bed. Behang, gekleurde muren, kapotte dingen. En ik vraag me dan af, wat is er toch allemaal gebeurd in dit huis? Was er liefde, was er verdriet,  en het antwoord is dan simpel weg ja. Want er is geen huishouden waar geen liefde voorkomt, waar geen verdriet was. Maar hoe hevig was dat dan? Zwaar ziekte bed? Moord? Kinderen die geboren werden. Die gelukkig waren, of soms ook ongelukkig.  Vond er misbruik plaats, mishandeling? In mijn fantasie maak ik mijn verhaal over dat huis. Hoeveel generaties hebben er gewoond. Liefst maak ik ook foto’s die de sfeer vastleggen. Maar het is de sfeer van verval, van vergane glorie. Maar ik zie er meer in.  Het kan me echt raken zo’n huis, met een geschiedenis die ik niet ken, maar die ik wel invul.  Het maakt me soms wat weemoedig als ik zie hoe snel een paar grote bulldozers een eind maken aan dat huis.  Het voelt bijna respectloos naar dat huis. Maar natuurlijk moet er plaats gemaakt worden voor iets nieuws. Mooier of beter, dat zal wel de bedoeling zijn. De oud bewoners hebben ongetwijfeld afscheid genomen. In buitenland zie je vaak nieuwe huis naar het vergane huis tevoorschijn komen en wordt het oude huis bewoont door (on-)gedierte en onkruid.
Foto’s maken van die huizen voelt voor mij als bijna iets wat niet mag. Blieken in het verleden van anderen. Maar zoals in het begin aan gegeven ik kan het niet laten. En door mijn foto’s leeft het voort, door mijn fantasie komt het huis weer even tot leven.

P1110260 P1080588

Wanneer de klok mijn leven bepaalt, dan heb ik te weinig tijd om te leven

Tijd is toch een raar iets,  vaak heb ik tijd te kort, had ik nog dit of dat willen doen. Anderzijds kan ik me verbazen over hoeveel je in beperkte tijd kunt doen. S ochtends bijvoorbeeld gaat mijn  ontbijt twee minuten de magnetron in. Ik ben verbaasd wat ik in die twee minuten doe: de gordijnen openen, de krant pakken, mijn medicijnen pakken en soms nog tijd over om vast wat klaar te leggen wat ik mee naar het werk wil nemen. En iedere keer moet ik weer glimlachen, wat kan ik in twee minuten toch veel doen.
Soms heb je ineens tijd over, omdat een afspraak niet doorging, en dan komt dat gevoel van wauw, even moet ik niets en kan ik doen wat ik wil.
Anderzijds kan ik me ook verliezen in tijd en is het om voor ik het door heb. Dat kan me op het internet gebeuren, even iets opzoeken via google en voor ik weet ben ik twee uur verder. Maar het kan ook bij het lezen van een lekker boek, nog even die bladzijde, hoofdstuk…en oeps de tijd is gevlogen.
Het is bekend dat de tijds sneller gaat naarmate je ouder wordt en daar zijn ook verklaringen voor. Maar ik las ook eens een artikel waarin stond hoeveel zomers, lentes, herfst en winters je meemaakt in je leven. Ik vond het confronterend, want zo dat getal te zien dacht ik, aiii, dat zijn er niet zo veel.
Weekend en vakantie zijn voor mij genieten omdat ik dan tijdloos kan zijn, eten wanneer ik honger heb, slapen wanneer ik moe ben, Niet op uur en tijd, maar gewoon als het zich voordoet.
Dat is bijna ondenkbaar in het dagelijks leven, afspraken maken dat tijd ons leven bepaald. Zo laat hier, zo laat daar.  En dat is niet erg, wanneer je als gezin aan tafel wilt zitten is een afspraak van tijd nodig, anders zie je elkaar nooit.  Maar wanneer ik het gevoel krijg dat tijd mijn leven bepaald, dat het mij het gevoel geeft van gevangenschap, bekrompenheid, het een last wordt. Dan weet ik dat het tijd wordt voor pas op de plaats.  En grappige is dat ook dat weer de term tijd in zich heeft.  Eigenlijk is niet  de tijd waardoor ik me beperkt kan voelen, maar de klok. Wanneer de klok mijn leven bepaalt dan heb ik te weinig tijd om  te leven. Dus is het niet tijdloos zijn wat me een goed gevoel geeft, maar klokloos!

klok

Onbeschreven blad

Een blog met plaatjes dit keer. Plaatjes uit mijn poesie album. Die kreeg ik op mijn 7e verjaardag. En de dag erna heeft meteen mijn moeder erin geschreven. En nog een paar andere hele belangrijke mensen in mijn leven, mijn opa en oma. Die van mijn oma is grappig, die ik lees ik nu na jaren (ja de zolder weer een beetje opgeruimd..) en zij schrijft:  Als je eens als grootmama in een leunstoel zit. En laat ik nu toch grootmama worden…J Mijn broer en zus ontbreken niet. En ook een versje van mijn eerste vriendje, Willen, 6 jaar verkering mee gehad totdat na de lagere school onze wegen scheiden.  We waren onafscheidelijk.
Maar er is ook een lege bladzijde. De bladzijde waar mijn vader had moeten schrijven.  Ik weet nog dat ik ontelbare keren s avonds mijn poesie beneden liet en dan beloofde hij erin te schrijven. Hij deed het niet. Waarom niet, ik heb geen idee. Mijn vader overleed toen ik 13 was. Daarna zijn er nog wel mensen die in mijn poesie geschreven hebben. Maar die bladzijde was verboden.  Dat plekje bleef voor mijn vader. Nu vroeg ik me af: is mijn vader een onbeschreven blad? Ik zoek op wat het echt betekent,  en het betekent onbekend zijn.  En ja dat klopt. Hij is wat onbekend voor mij. Want hoe ervaar je als kind je vader, dan leer je hem kennen vanuit kind perspectief en dat is niet echt leren kennen. Hoe graag had ik geweten hoe ik hem zou ervaren als ik volwassen was. Hoe hij was als opa, gewoon als mens. Nu kan ik daarover fantaseren, maar weten doe ik het niet.
Zou het voorzienigheid zijn geweest dat hij niet in mijn poesie schreef?  Omdat hij voor mij een deel een onbeschreven blad is gebleven? En ook dat kan ik alleen zelf in vullen, naar mijn eigen behoefte.

voorblad

poezie album mama                                  poeziealbum papa 
  poeziealbum oma

poeziealbum opa

poeziealbum ans

poezie willem