De Flipperkast

Verhuizen is iets bijzonders, dat is iets wat je meestal maar een paar keer in je leven doet. Tot ca. mijn 15e ben ik nooit verhuisd, toen een aantal jaren veel en vaak, van kleine kamer, naar iets groter, naar nog iets groter en nog een tussenstap, dan eindelijk iets met een eigen keuken, douche en toilette, maar wel gemengde woon/slaapkamer, naar een bovenwoning. En van de bovenwoning in de stad naar een “echt” huis met tuin in een dorp, van dat huis, naar een ander huis, waar we ruim 22 jaar woonden en dan nu naar dit huis, dat als het goed is dienst doet voor de rest van ons leven.

Het voelt als vakantie, alles gelijkvloers, ver uitzicht, meteen buiten. Maar ook alles uit proberen, de douche (en die is goedgekeurd!), waar zet ik wat neer, hoe passen bestaande rituelen in het nieuwe huis of moet er veranderd worden, in het ritueel of in het huis. Dingen meegenomen, en dan toch weg doen, want het past niet. Zo ook mijn flipperkast, en dat ging me aan het hart. Nu zijn er wel meer zaken die me aan hart gingen toen ik besloot afscheid van te nemen, maar die flipperkast… Als kind was ik al gefascineerd door flipperkasten, menige kwartje en gulden van mijn zakgeld verdween in de diverse apparaten. Een droom om er ooit een voor mezelf te hebben. Die droom kwam uit op mijn 40e verjaardag. Door man- en zoonlief opgehaald in een café in Tilburg, en hij paste perfect in onze hal. Periodes heel veel geflipperd, werd wel wat minder. Iedereen die binnenkwam vond het geweldig, blijkbaar was ik niet de enige met een flippertik.
De Kast verhuisde mee naar dit adres. Maar…..hij paste niet meer, verschillende hoeken uitgeprobeerd, hier daar, foto’s gemaakt voor marktplaats, maar niet geplaatst. Weg doen, niet weg doen, in de garage zetten, tot….de stap, op marktplaats.

En gisteren is hij vertrokken op reis naar Denemarken waar hij terecht zal komen in een museum met veel flippervriendjes. Een mooiere bestemming had ik niet kunnen bedenken. Als ik wil kan ik hem nog een bezoeken…😊
En zoals ik al eerder schreef, de herinnering blijft in mijn hart, die kan en wil ik niet op marktplaats zetten, maar neem ik mee, de rest van mijn leven.

 

Gek denken…

Ik volg via facebook en mijn mail de omdenkers van omdenken. Het heeft vaak een aha-momentje, soms een “kan ik niets mee moment”en meestal met een glimlach. Het kan soms zo simpel zijn om eens er anders tegenaan te kijken.  Het gek denken ken ik ook. Nee, niet gekdenken, maar jezelf gek denken. Misschien vind je piekeren een beter woord, zelf houd ik meer van jezelf gek denken. Denken over zaken waar je geen antwoord op krijgt. Waarom dit, waarom dat, waarom ik? Of je zelf gek denken met dingen die misschien zouden kunnen gebeuren. Waarbij je eigen fantasie je nog dieper de put in helpt. Dan heb je soms weer een omdenker nodig omdat te stoppen. Of iemand die je denkbeeldig schop onder je kont geeft. Maar je kunt jezelf ook gek denken terwijl veel positief is om je heen. Je kunt dan gaan denken dat je dat niet verdiend hebt.  Waarom is iedereen zo aardig tegen mij, ik ben toch helemaal niet lief. Ellende overkomt ons allemaal vroeg of laat, in meer of mindere mate. Het leven is niet 100% leuk, de pieken en dalen horen erbij.   En hoe jezelf uiteindelijk ook wel of niet gek denkt, het gaat om de actie, wat ga je doen. Blijf je denken of….Want dat is waar ik in geloof, dat wat je overkomt heb je lang niet altijd in de hand, maar hoe je ermee omgaat, dat wel, dat is een keus die je hebt.  Uit het jezelf gek denken stappen, door omdenkers te lezen of iemand die je eens een spiegel voorhoud.  Het is soms lastig.   Grappig is dat juist vaak mensen “met de grootste” ellende daar toe in staat zijn. Ergens een kracht vinden om zichzelf (en anderen) niet gek te maken, maar stappen te zetten.

 

Gouden tip gezocht

Wanneer ik een brief of mail krijg voor sponsorgeld, dan gaat bij mij snel opzij, tenzij ik die persoon ken, dan kijk ik wat beter, maar vaak gaat het dan toch opzij, er komt zoveel voorbij. Voor je het weet is dat ene tientje hier en ander tientje daar, en een heleboel tientjes geworden, het is onmogelijk overal op in te gaan.  Zo af en toe doe ik wel een donatie, maar niet vaak, want ik heb al diverse zaken die ik sponsor.

En dat zit ik zelf in de situatie dat ik geld nodig heb voor een project in Egypte. Mensen die mijn kennen weten dat ik daar regelmatig kom omdat een vriendin van mij daar woont en ik daar heel graag kom. De mensen, de sfeer, de omgeving met tempels en graftomben, voor mij geen straf om daar steeds opnieuw naar toe terug te gaan. En als ik daar ben kom ik een laagje dieper dan de bovenste toeristenlaag. Dan ga ik in gesprek en hoor je hoe mensen worstelen sinds de revolutie om hun hoof boven water te houden. Dan ervaar ik hoe hard de voedselzakken die Sabine en Eid  uitdelen nodig zijn. En dan kom ik in een dorpje, waar niet eens een echte school is, en dat wat er is, is door de imam uit eigen zak betaald, en die zak is leeg. En dus wil ik helpen. Alleen ze zijn niet met € 100 geholpen. Daar is meer nodig. En dan denk ik: dat moet mij toch lukken geld bij elkaar krijgen. En er lukt heel veel, maar dan stokt het,  mijn reikwijdte is bereikt, iedereen die ik ken heeft gegeven. Maar er is nog € 1500 nodig. En dan ben ik op zoek gegaan, naar fondsen, goede doelen organisaties, en die geven niet thuis, zoveel aanvragen, grote ondernemingen hebben hun beleid, daar kom ik zo niet tussen, ik ben niet uniek. Ik komt geen stap verder, moet ik  dan evenement organiseren, maar hoe dan en met wie? Ik kan een reis organiseren daar naar toe, zodat mensen met eigen ogen kunnen zien en een geweldige reiservaring op doen, maar hoe krijg ik mensen enthousiast om mee te gaan? Mijn frustratie loopt op. Hoe kan ik ervoor zorgen dat er toch geld binnenkomt?  Ik ben gestart om foto’s te verkopen via werk aan de muur, voelt wat dubbel, want ik houd er niet zoveel aan over, maar onder mom alle kleine beetjes helpen: https://www.werkaandemuur.nl/index/131/nl/Diana-Kors/works/32126
Ik heb een facebookgroep  met bijna 12.000 leden, stel dat die allemaal een muntje van 0,20 € doneren, dan zijn we er.  Stel dat al mijn facebookvrienden en mijn linkedln connecties een muntje geven van €2,=  dan zijn we er ook.  Maar daar wil ik mijn socialmedia niet voor gebruiken, voor bedelen, en  zonder persoonlijk verhaal klikt bijna iedereen die vraag weg. Zelf wil ik daar ook niet mee lastig gevallen worden,  hoeveel van dit soort vragen zijn er niet, mensen die geraakt zijn door de armoede van een land en daar de boel vooruit willen helpen en dan geld gaan inzamelen.
Ga ik al mijn zakelijke relaties een mail sturen met verzoek voor donatie? Kan ik dat maken? En wat heb ik ze terug te bieden? Een goed gevoel dat er een Egyptisch kind naar school kan door die gift, dat een Egyptische vrouw leert lezen en schrijven. Of wanneer iemand besluit maandelijks te doneren, dat een weduwe met kinderen weer een maand te eten heeft? Voor bedrijf zelf levert het niets op, want die Egyptenaar heeft weinig aan dat wat een Nederlands bedrijf biedt.

En dan ben ik terug bij af, wat kan ik doen om die laatste € 1.500 in te zamelen: wie heeft voor  mij de gouden tip hoe dit aan te pakken?  Of wie zegt, daar staat iets tussen dat wil ik wel samen met je gaan organiseren (zo’n reis bijvoorbeeld)  En als je die gouden tip niet hebt, en het net als ik ook niet weet en je wilt toch iets doen, iedere euro is welkom! Mail me en ik zorg dat je het rekeningnummer krijgt. En wil je meer weten, mag je me ook mailen, ik kan je een document met informatie over het project sturen, of neem een kijk je op de website.

Het roer om…

Het roer om…er zijn t.v. programma’s van gemaakt, er zijn spectaculaire en inspirerende verhalen over. Ik vind er  een gevaar in schuilen, dat mensen zich laten leiden door droombeelden die niet realistisch, niet goed doordacht zijn. Die denken dat ze hun hart volgen, maar eigenlijk zichzelf al voor de gek hielden. Nu is het nooit erg eens een uitstapje te maken, iets uit te proberen, buiten je comfortzone te gaan. Sterker nog: dat is heerlijk om te doen, op ontdekkingstocht gaan.  Daar hoef je niet het complete roer om te gooien.  Je hele ” hebbe en houwe” verkopen om op wereldreis te gaan. Een droom die stiekem veel mensen koesteren. Alternatief is een wereldreis in gedeeltes te doen. Het blijkt als je een jaar lang reist van hoogte punt naar hoogte punt, je herinnering je in de steek gaat laten, de hoogte punten minder hoog worden. En wanneer je terugkomt en je moet weer je leven opbouwen zit je snel in dezelfde modus als voor die wereldreis, met inderdaad een rugzak vol ervaringen en verhalen.  Wanneer je een wereldreis in gedeelten doet, dat blijven de hoogte punten hoog, je rugzak komt gestaag vol met ervaringen en verhalen, waardoor ze beter blijven hangen.

Anders is het, wanneer je nu iets doet, dag in dag uit met tegenzin. Je hebt ooit verkeerd voorgesorteerd,  in verkeerde vak gerold, je zit echt niet goed. Dan zeg ik: roer om, het kan niet zo zijn dat je steeds jezelf met tegenzin naar je werk sleept. Het verbaast mij soms ook dat mensen dat jaren en jaren en soms hun hele leven volhouden. Daar is in mijn ogen het leven niet voor bedoeld. Wij hebben zoveel mogelijkheden om te onderzoeken wat we willen, waar we wel gelukkig van worden, hoe we daar kunnen komen. En dan kan daar best een roer-om verhaal bij horen. Angst ligt vaak ten grondslag om bij het oude te blijven. Angst om te falen, angst voor armoede, angst voor…  Dan denk ik: het roer hoeft niet van de ene op de andere dag om. Ga uitproberen,  stap uit je comfortzone en ga onderzoeken.  Of je 15, 30, 60 of bijna 100 bent.

Als je mij vraagt: heb jij ooit echt het roer omgegooid? Dan ben ik geneigd om te zeggen: nee, en als ik  dan na gedenken, denk ik nou…: hoezo niet roer om: van B-verpleging naar administratie, van Eindhoven naar Reusel, getrouwd, moeder geworden, van administratie naar therapeut en van therapeut naar administratie en afscheidsfotografie. Hoezo, nooit het roer om gegooid?, niet zo spectaculair  als de roerom verhalen op tv, en ik voor mij idee de ontdekkingstocht-methode toepas. Ik heb ook geen behoefte om op wereldreis te gaan, of met onze camper een jaar door Europa te trekken. Daar zou ik op dit moment niet gelukkig(er) van worden, sterker nog: ik zou ongelukkig worden. Omdat ik hier nog zoveel dingen te doen heb, die ik graag en met plezier doe.  Maar ieder jaar een stukje doen,  dat ligt mij wel.  Maar omdat ik zo’n ontdekker ben, weet ik nu niet wat mijn antwoord is over een jaar, 5, 10 of 20 jaar. Wie weet kies ik dan wel voor een complete roerom en verkopen we het huis en gaan we alleen maar trekken. (al moet ik daar nu echt niet aan denken)

En er zijn  situaties, momenten, gebeurtenissen dat het roerom gooien, de enige juiste optie is! Een ieder kan dit alleen voor zichzelf die keus maken, en geen buitenstaander kan daar een oordeel over vellen.

Soms heeft het geen zin het roer om te gooien, maar moet je met de stroom mee

Opruimen en afscheid

Als afscheidsfotograaf fotografeer ik bij uitvaarten. Redelijk logisch lijkt mij. Ik noem het zelf ook wel rituelen fotograaf, omdat een afscheid van iemand die overleden is, en de periode daarvoor vol belangrijke rituelen zit. Rituelen om het leven los te laten, rituelen om de dierbare los te laten. Rituelen om straks verder te kunnen. Rituelen die lang door de kerk bepaald zijn maar steeds meer hun eigen invulling gaan krijgen. Heel goed om daar eigen, kleur, geur en smaak aan te geven, maar wel doen! Nu las ik laatst over iemand die huizen fotografeert voordat iemand verhuist. Ik zit in de fase van verhuizen, de voorfase: veel opruimen.  Toen ik dat destijds las, dacht ik ja, dat is leuk, om mee te nemen voor “later”.  Maar nu ben ik een zolder aan het opruimen en veel aan het weg doen, waarvan ik ooit dacht: voor later. Ik merk dat mijn kinderen anders in dat “voor later” dan staan, dan ikzelf. Heeft dat te maken met het vroeg verliezen van mijn vader? Dat ik iedere tastbare herinnering wil koesteren.  Maar ook dat ik van alles van mezelf, mijn partner en kinderen bewaar, voor het geval dat ik die tastbare herinnering nodig heb?

En dan denk ik aan de mensen die huis en haard gedwongen en onverwachts moesten verlaten en geen enkele of misschien een enkele tastbare herinnering mee konden nemen.  En ik zie het belachelijke van wat ik (en ik niet alleen) allemaal bewaard heb. Het is tijd van opruimen, niet alleen vanwege dat nieuwe huis, hoewel dat wel zorgt dat er geen excuus meer is. Herinneringen zitten in je hart, die neem je mee, altijd en overal. Ik weet wel dat een tastbaar “iets” de herinnering levendig houd. Ik ben zelf erg visueel ingesteld, en foto’s brengen mij opslag terug naar de plaats, en ik weet en voel de sfeer, ruik de geur, kan even daar zijn. Dus alle fotoboeken, en die zijn er nogal wat die gaan mee, en ik vind het heerlijk dat ik foto’s tegenwoordig digitaal heb. Soms even “terugbladeren” en mijmeren van wat toen was. Dus een afscheidshuisfotograaf. Ja dat kan, al staan op de vele foto’s die ik heb ons huis, van binnen en buiten, met Pasen, kerst en verjaardagen. Voor de verkoop zijn overzichtsfoto’s gemaakt. Dat alles is voor mij voldoende, om de herinneringen in mijn hart mee te nemen. En ik heb maar geen foto gemaakt van die aanhangwagen richting kringloop en stort….want ook pijnlijke herinneringen komen terug bij het zien van een foto. En een beetje pijn doet het wel, tastbare herinneringen weggooien.

vakantie vroeger en nu…

Ik denk dat ik al op leeftijd begin te raken omdat ik het steeds vaker heb over vroeger. En dan vooral de afweging, was dat wat vroeger was nu wel of niet beter? Of is er geen beter en geen slechter?  Tijdens mijn vakantie komt dat extra voorbij. Enerzijds, ik heb tijd om te mijmeren, anderzijds zijn de verschillen zo groot. Alleen al de grens overgaan, je paspoort laten zien aan die douanier die je streng aankeek. Vooraf zorgen dat je dat buitenlands geld had, en cheques mee die weken later afgeschreven werden. Naar huis bellen moest in een telefooncel, met het nodige kleingeld, en meestal niet zo geweldig verstaanbaar. Wat er te doen was, daarvan was je afhankelijk van de informatie bij de receptie, of je had een boek uit de bibliotheek mee. Overigens bestond het grootste gedeelte van de bagage uit boeken.  Maar toen kreeg je op de luchthaven wel normaal bestek, en kon dat flesje water gewoon mee, en ook die nagelknipper. En hoefde je voor je koffer niet extra te betalen. Maar vliegen, dat was toen ook wel erg duur.

Terug naar huis gaan was ook weer spannend, weer langs die douane, maar wat trof je thuis aan, wat was er in je omgeving gebeurd, wat in je land, wat in de wereld? Waren je kaarten aangekomen? En wat voor post lag er op je te wachten? Wat later, welke mails zouden er binnen vallen wanneer je na weken je computer weer eens aanzette? Enne, dat laatste buitenlandsgeld, dat was ook spannend, was het nog genoeg? Overhouden was ook niet slim.

Van dat alles is niet veel meer terug te vinden. Jawel nog wel ooit dat buitenlandsgeld, maar dan moet je al buiten de Eurozone reizen. Er ligt ook wel een stapel kranten te wachten, en niet te vergeten reclame folders. Maar echte verrassingen zijn er niet meer.  En toch, voelt het spannend thuis komen, want wat heeft de tuin gedaan, hard gegroeid?  En ons kleinkind, gaat ook wel hard. En wat heerlijk om weer in je eigen huis te zijn. Alleen,  veel van bovengenoemde items, die zijn weggenomen, we zijn op de hoogte van alles, we hebben de mails gezien en de e-reader past bijna in een binnenzak en bellen, alsof je 10 meter verder op zit en de kosten vallen binnen bepaalde grenzen ook mee. En anders toch via whatsapp, want hoever je zit, wifi is er wel te vinden. Makkelijker dan vroeger een telefooncel.
Voor de totale onthaasting schijnt dit alles toch niet zo goed te zijn. Het echte loslaten van werk en privé een 2-3 weken lang dat lukt niet zo goed meer. Ik vraag me wel eens af hoe vroeger geweest moest zijn als een dierbare lange tijd weg ging. Je hoorde niets. Maar misschien is dat nu wel erger: iemand die lange tijd weg gaat en je hoort niets. Want nu kan het wel, niets laten horen, niet op de hoogte zijn is een keuze, en vroeger..dan dacht je daar niet over na. De middelen waren er niet…
De mogelijkheden van nu, geven ook voordelen. Alleen al het genot van de hoeveelheid boeken op mijn e-reader en het stiekem wat groter zetten van het lettertype, want, ik ga toch niet toegeven dat ik wel wat op leeftijd begin te raken…

Vroeger

Hoe een kleinkind je vakantie op zijn kop kan zetten…

Dit is geen verhaal dat we niet op vakantie gingen omdat we op zouden moeten passen.  Het liep anders: Het was zaterdag ochtend en wij zouden even op ons kleinkind passen. Altijd een genot om met die kleine op pad te gaan, wandelen. Zo ook die ochtend. De tijd voor de wandeling was beperkt, dus we kozen een andere route dan we gewoonlijk wandelden. En zo kwamen we lang een huis dat te koop stond. Een huis dat ons aanstond, dus zoeken op Funda…stond het huis nog niet op. Makelaar bellen, 4 dagen later bezichtigen, diezelfde avond nog een keer. Wetend dat dit een gewilde locatie is, moesten we snel handelen,  een dag later een bod gedaan, dat geaccepteerd werd.  Dat ging heel snel. Onze vakantie was gepland, Noorwegen met de camper. Gelukkig nog geen overtocht geboekt, want ook nu is het handelen, bouwmaterialenzaak, badkamerzaak, nog maar een en ja nog maar een. En dat is de moeite waard, nieuwe ideeën, andere prijzen.  Vakantie? Huis op en top op orde voor de verkoop. En dat moet zeker wat worden, want ons huis is ruim en heeft kantoor/praktijkruimte erbij. De eerste stonden ook al aan de bel.  En nu, zijn we op vakantie, in ons mooie eigen land, slechts een weekje ipv de geplande 2,5 week. En druk doende met brainstormen over hoe we en wat we willen. Onze vakantie staat op zijn kop. En dat dankzij ons kleinkind, een wandeling met haar bracht ons naar dit nieuwe huis.  Je leven is niet te plannen, het kan zomaar allemaal anders lopen. Noorwegen? Dat komt nog wel, misschien volgend jaar…?

En dit is het huis dat te koop is 🙂

Prijsbeleid

Is goedkoop duurkoop, of word je juist niet serieus genomen wanneer je lager in je tarifering zit?  Dat prijzen gedoe blijft me, net als die beroepsverenigingen waar ik de vorige keer over schreef bezighouden.
In tijde dat ik zelfstandigen vooruit hielp met hun boekhouding en een beetje marketing kwam deze discussie regelmatig voorbij.  In de therapeutenpraktijken was de discussie vaak: wat vind je je zelf waard. En als je niet veel vroeg voor je dienstverlening werd  dat toegewezen aan een gebrek aan zelfvertrouwen.
Ik houd het zelf liever praktisch, wat zijn je kosten, wat wil je overhouden, waarmee ben je tevreden. Die combinatie moet kloppen.  Daarop bepaal je je tarief.  Je klanten betalen mee aan jouw keus om een duur onderkomen te hebben, ofwel profiteren mee als jij  het simpel houd, en sneller tevreden bent.  Laat je weinig klanten veel betalen? Of laat je veel klanten minder betalen. Wat is reëel, hoeveel uren zijn declarabel? En het is afhankelijk wat je aan materiaal nodig heb, wat die investeringen, natuurlijk moet je die terug verdienen.
Maar ik geloof er niet in dat wanneer iemand minder vraagt, omdat dat voor die dienstverlener goed is, dat deze dan daardoor minder opdrachten krijgt.  Goedkoop duurkoop, geldt meestal niet voor diensten maar meer voor producten.  En toch:… Ik ken het verhaal van een fotograaf die enorm goed bekend stond.  Hem uitnodigen…dan had je wat. Echter deze fotograaf, was helemaal niet zo’n goede fotograaf, als dit producttechnisch bekijkt.. Hij had echter wel een hele goede babbel en zijn kwaliteit was dat hij zijn technische fouten en missers op de foto’s wist te verkopen dat het juist zo bedoeld was. En zijn klanten waren er weg van en betaalden daar grof voor. Dus ondanks dat, wanneer je met professioneel oog keek het misschien zelfs wel een slechte fotograaf was, was het toch een goede fotograaf en was menig collega jaloers op hem. Jaloerse collega’s trachten hem  steeds weer in diskrediet te brengen door te roepen: het is een slechte foto, kijk maar, hierom en daarom.  Maar dat heeft nooit een negatief effect voor hem gehad.
Moraal van dit verhaal: vraag de prijs die voor jou goed is, zowel wat gevoel betreft, als voor het dekken van je kosten en er een lekkere boterham aan over te houden. Voel jij je goed bij hoge tarifering, prima! Wil jij minder, of ga je op gemiddeld zitten wat anderen vragen, als dat voor jou goed is, dan is goed. En trek je niets aan van wat anderen daarover zeggen. Maar heb ook geen oordeel over het prijsbeleid van anderen. Ook niet over de kwaliteit, zeker in diensten is dat een  subjectief begrip en…over smaak valt niet te twisten  Mensen kiezen voor jou en jouw product, en als jij jouw prijs kloppend vindt, vinden zij dat ook, Want dat is wat je uitstraalt. Wanneer je geen omzet binnen haalt, ligt dat  niet aan je te hoge, te lage, of juist goed tarief!

 

Beroepsverenigingen

In welke branche je je ook bevindt, er zijn altijd beroepsverenigingen waarbij je je aan kunt sluiten. Toen ik net als therapeut begon was het bijna van levensbelang om je daar aan te sluiten, en dat betekende dat je een opleiding gevolgd moest hebben die erkend was. Dus die opleiding moest zich eerst in bochten wringen om erkend te zijn.  Ik dacht dat het van levensbelang was, omdat aangesloten bij de juiste beroepsvereniging zorgde dat de zorgverzekering jouw consulten vergoed werden. De zorgverzekering moest iets doen om de “charlatans” te weren en dachten dat zo gevonden te hebben. Ik heb rond mogen kijken bij de organisatie die opleidingen erkende, ik heb rond mogen kijken bij beroepsverenigingen. En hoewel intenties goed waren…….eigenlijk stelde het niets voor en slimme charlatans konden ook zorgen dat ze erkend waren. Zelf mocht ik ervaren dat het feit dat consulten vergoed werden ook niet alles was. Alleen mensen met een aanvullende verzekering kregen dat vergoed, en wanneer je het financieel moeilijk hebt, heb je geen aanvullende verzekering. Belgische klanten kregen het nooit vergoed. En de mensen die het niet vergoed kregen bleken vaak veel gemotiveerder dan degenen die het wel vergoed kregen.  Ik moest aan eisen voldoen die niets met mijn vak te maken hadden. Ik ben uitgestapt en heb daar niets onder geleden. Ik heb het intussen over zo’n 10 jaar geleden, misschien is het veranderd.
Ik heb beroepsverenigingen gekend toen ik een administratiekantoor had. Dat is makkelijker dan therapeuten, want je vraagt naar diploma’s die redelijk uniform zijn, kennis die meetbaar is. Niet zo’n wirwar als in therapeutenland. Geen erkenning nodig om zodat je klanten vergoedingen krijgen. Wel een soort kwaliteitskenmerk, maar ook dat zei niet altijd alles. Bijscholing voor de laatste met name fiscale wijzigen, ja die waren daar wel van levensbelang en tegen korting te volgen.
En nu als afscheidsfotograaf kom ik het zelfde tegen. Mijn onzekerheid zorgt dat ik  ga onderzoeken.  En net zoals er nog niet heel veel gebruik gemaakt wordt (slechts 2% van de uitvaarten) zijn er nog niet zo veel beroepsverenigingen, en die er zijn hebben ook niet zo heel veel leden. Het jaargeld is redelijk voor iemand als ik, die het als bijberoep doet, maar niet onoverkomelijk. Word ik serieuzer genomen als ik aangesloten ben, levert dat meer klandizie op?  Bijeenkomsten om eens te sparren met beroepsgenoten, dat vind ik wel fijn.  Weten dat ik vervanging heb als ik een keer niet kan, is prettig, maar er zijn echt nog meer fotografen die dat willen, dan uitvaarten waar gefotografeerd wordt. Er wordt  aangegeven: kwaliteit…maar juist bij fotografie merk ik dat het ook een kwestie van smaak en stijl is. En gelijkgestemden vinden is niet zo heel moeilijk.  Maar als mens wil je graag ergens bij horen, niet alleen staan, en daar is een beroepsvereniging geschikt voor, mits je niet te veel aan je eigen ideeën, waarden en normen concessies moet doen. Ik zoek nog even, de kans is groot dat ik “gewoon” in mijn uppie verder ga. En ik weet ik de keus om aan te sluiten zeker niet vanuit onzekerheid moet doen!

Hemelvaart..

Ik vind hemelvaart wel lekker duidelijk. Het is een van de vrije dagen waarvan ik begrijp waarom, want dat zit in de naam. Ik bedoel, kerst weten we meestal nog wel, geboorte van, Pasen wordt al lastiger, eerst op goede vrijdag overleden en dan met Pasen de verrijzenis. Pinksteren is een hele moeilijke, uitstorting van de heilige geest.  Dan heb je nog iets als drie koningen, ga je katholieke feestdag invoeren in google dan komt er nog heel veel meer. In Belgie kennen ze ook meer katholieke feestdagen waarop zij vrij zijn dan wij Nederlanders, maar wij hebben dan wel weer een 2e kerstdag, die zij niet hebben. Wat ik dan ook apart vind de geboortedag ligt vast, logisch, mijn verjaardag is ook steeds op dezelfde dag. Maar die sterfdag die is steeds op een andere datum…uhh…  Dat ging ik ook opzoeken en dat blijkt niet zo simpel, maar de basis: Grof gezegd valt Pasen op de eerste zondag na de volle maan na het begin van de lente (21 maart), maar geheel nauwkeurig is die definitie niet. De christelijke kerk gebruikt (van oudsher) een iets ingewikkeldere methode
En dat komen we eigenlijk toch weer terug in de oertijd waarin de natuurelementen bepalend waren voor de feestdagen en komt alles weer goed.
Omdat we zo’n gemengd land hebben, met gelovigen in allerlei geloven, niet gelovigen zou ik zeggen ga terug naar de oertijd. Kies voor feestdagen die voor iedereen gelden, midwinter (kerst), midzomer, oogstfeesten, lentefeesten, herfstfeesten. En laat mensen die de feesten die bij hen geloof horen willen vieren zelf een vrije dag nemen?  Ik hecht waarde aan tradities en rituelen, ik geloof dat juist in onze tijd belangrijk is om momenten met elkaar te vieren. Maar vrij te zijn op dagen waarvan (bijna) geen mens weer weet waar het voor staat, dat vind ik vreemd. Maar vandaag gaan we een dagje hemelvaren en stil staan bij de zin en onzin daarvan.