Fotografie is hot!

Discussies die ik voorbij zie komen over het programma het Perfecte Plaatje, wel eerlijk, niet eerlijk, aantallen mensen die naar dat programma kijken, het aantal fotocursussen, aantal fotografie gerelateerde facebookpagina’s die ik voorbij zie komen, ik kan niet anders concluderen: fotografie is hot.

Mijn eerste zelf gemaakte foto’s dateren uit 1977, op vakantie, zuinig met het fotorolletje, ik kreeg er maar één, ontwikkelen was duur. Tot op de dag van vandaag spijt dat ik zo zuinig was, het was de laatste vakantie waarbij mijn vader er nog was.

Daarna altijd foto’s gemaakt. Vakantiefoto’s, maar ook van mijn directe omgeving, mijn ziekenhuis opname. En nu denk ik vaak: als ik opnieuw 18 was, dan werd ik fotojournalist. Lang wist ik niet eens dat dat echt een beroep was.
Net zo goed als ik niet wist dat mijn manier van fotograferen een naam heeft: ogenbliksfotografie. Als fotograaf heb ik regelmatig last van een identiteitscrisis. Als ik een foto-opleiding volg dan ontstaat er weerstand. Ja ik wil de techniek leren, nee ik wil niet in een keurslijf van zo moet het en alleen dat is goed. Natuurlijk besef ik dat techniek ondersteunend moet zijn, en net als alles start je bij een basis en moe je dat eerst onder de knie hebben.  Maar ik houd er zo van om dat te fotograferen wat ik tegenkom, met het licht dat er is, met de omstandigheden, met het fototoestel dat ik bij me heb. En voel me zo happy als ik dan iets leuks vastleg, dat nooit meer voorkomt. Zoals de foto hieronder. Dat is er, of dat is er niet.
En wanneer ben je geen hobby fotograaf meer? Als je geld vraagt voor opnames? Als je een serieuze opleiding hebt gedaan? Daar is geen eenduidig antwoord over te vinden, de een vind dat, de ander vind dat. Laat ik zeggen dat het voor mij niet mijn hoofdberoep is. Overigens las ik onlangs over een 80 jarige dame die samen met haar zoon foto’s ging maken, en zij werd op haar leeftijd met haar foto’s gewoon nog beroemd..,,

Wanneer ik op een fototentoonstelling loop dan zie ik foto’s waar mensen uren, dagen, weken en soms wel jaren aan gewerkt hebben, naar toe gewerkt. Ik vind dat oprecht knap. Ik kan dat niet.  En ik betrap mezelf vaak op dat ik te gehaast ben, te snel, waardoor de foto onscherp is, niet recht of… En ik heb me voorgenomen, daar in te trainen, ondanks dat ik een ogenbliksfotograaf ben, rust bewaren, nadenken, en soms (misschien wel vaak) is daar de tijd niet voor.
Misschien dat dat ook een van de redenen is dat ik als afscheidsfotograaf werk, natuurlijk het ja woord bij een huwelijk doe je ook geen twee keer, maar veel foto’s worden daar in scene gezet. Bij een uitvaart zelden. Soms nog een foto van het gezin bij de opgebaarde dierbare. Maar de rest is ondanks een draaiboek, onvoorspelbaar.

En eigenlijk denk ik: wat maakt het uit hoe of wat iemand fotografeert, als de fotograaf er zelf maar blij is, of het nu een perfecte foto is of niet.  Maar ik fotomaak-land moet je een dikke huid hebben, kritiek horen en meenemen waar je iets mee kunt en verder: loslaten! (En dat is niet anders dan bij andere zaken in het leven :-))

Bijzondere uitvaarten

Ik had een administratiekantoor en ik dacht dat ik de beste was. Waarom? Iedere nieuwe klant vertelde wat een ellende het was bij het vorige kantoor waar hij/zij vandaan kwam. En was zo blij met mij.  Dus ik moest wel de beste zijn, over anderen hoorde ik alleen slechte verhalen. Wat ik voor het gemak maar vergat was dat degene die tevreden waren natuurlijk niet weg gingen.  Het was absoluut goed voor mijn zelfvertrouwen.
Gisteren postte ik op fb dat ik zo’n bijzondere uitvaart meegemaakt had.  Ik was als afscheidsfotograaf aanwezig. En ik realiseerde me al tijdens het schrijven van dat bericht dat alle uitvaarten bijzonder zijn. Want het is het afscheid van die ene unieke persoon die gestorven is.  En of het nu mijn smaak is of niet, het is altijd een bijzondere uitvaart, geen enkele uitvaart is hetzelfde. Maar voor mij voelt het speciaal bijzonder. Anders als bij het administratiekantoor is het niet dat ik de verhalen van ontevredenheid krijg. Het is iets veel, ik zou bijna zeggen meer, want ik word  toegelaten bij intieme ceremonies, die maar één keer plaats vinden. Mensen zijn kwetsbaar in hun verdriet en vertrouwen op jou. Vertrouwen dat jij het afscheid goed vastlegt. En je bent aanwezig, maakt foto’s en probeert onzichtbaar te zijn. Of soms juist even zichtbaar omdat er toch een helpende hand nodig is. Je kijkt naar de familie en ziet de onderlinge gevoeligheden. Maar je laat niet merken dat je dat gezien hebt.  Je bent getuige, zonder oordeel, zonder actie. Maar dat wat je ziet leg je vast, voor de herinnering. Foto’s maken op uitvaarten is nog geen gemeengoed. Op bruiloften wel, daar wordt veel geld neergeteld voor de perfecte reportage.   Ik vind het fijn om foto’s te maken van dat wat niet voorspelbaar is.  Natuurlijk is er een draaiboek van een uitvaart. Maar ik moet het doen  met het licht dat er is, geen lampen, geen flits. Met de omgeving zoals die is, niets opzij zetten, geen verbouwingen. En de momenten zijn kort, in een flits is het voorbij. Ik zie emoties maar ik moet mezelf daarin niet verliezen, niet meevoelen zodat mijn tranen mee vloeien, maar toch empathisch zijn.
Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor.  Ik hoop en weet dat steeds meer mensen de waarde zien van de aanwezigheid van een fotograaf op een afscheidsviering.

#metoo

Sinds het gonst over #metoo op radio, televisie en internet borrelt er bij mij ook van alles naar boven. Een van mijn eigen metoo’s, ik werkte als leerling in een psychiatrisch ziekenhuis, en wilde je voor je theorie zeker slagen dan kon je het beste het bed een keer delen met de docent verpleegkunde. Echter daar had je keus in. Diezelfde man was hoofd van een afdeling met kwetsbare mensen. En die mensen randde hij aan. Hij pakte de dames bij de borsten en in het kruis en ook de heren taste hij graag in het kruis. En iedereen lachte ermee, al dan niet als een boer met kiespijn. Deze mensen hadden geen keus. Ik heb er werk van gemaakt, een klacht ingediend. Hij is uit zijn functie ontzet. Het werk in die kliniek werd voor mij lastig en ik ben zelf vertrokken, maar ik had keus.

Tientallen jaren later had ik een man in therapie, die door zijn dochter en vrouw ten onrechte beticht werd van seksueel misbruik. Dat het onterecht was, dat was bewezen, recht had gezegevierd alleen zijn leven was kapot. Moeizaam krabbelde hij overeind. Hij kan zeggen metoo.

Toen ik van de week op de radio hoorde zeggen: wat er nu bereikt wordt is dat daders trillend thuis zitten, angstig dat ze bij naam en toenaam genoemd worden. En ik kan me voorstellen dat je als slachtoffer dat aanspreekt. Echter besef ook dat er heren thuis zitten die gemanipuleerd zijn. Natuurlijk was en is er machtsmisbruik door heren.  Maar hoeveel dames zullen hun charmes niet gebruikt hebben om hogerop te komen?  Verleiden en manipuleren?  Natuurlijk had zo’n heer ook een keus, net als jij en ik in situaties. (Ik heb het hier niet over gewelddadige situaties!) Maar ook hij kan nu zeggen metoo. Al zal dat niet gebeuren omdat hij als dader gezien en aangewezen wordt.

Laten we vooral  kijken en zien hoeveel er goed gaat. Ik heb veel gewerkt in omgeving met veel heren. En als dame heb je het daar goed.  In mijn ogen vaak beter dan in een werkomgeving met bijna alleen vrouwen.
Ik wil hiermee niet de serieuze en ernstige situaties bagatelliseren. En manipulatie en machtsmisbruik op welke manier dan ook is voor mij uit den boze. Maar laten we ook de andere kant eens bekijken, want daar zitten ook slachtoffers.  En vooral: laten we dit gedrag stoppen door het niet meer te tolereren.  Er is keuze, lust en angst zijn slechte raadgevers.

Met chocola is nog wel wat te manipuleren.

Dysvlogisch

Ik heb er niet zo veel mee, niet om naar te kijken en niet om te maken. Sterker, ik irriteer me er soms aan. Ik ben lid van een tijdschrift en die sturen mij een nieuwsbrief en dan kom ik bij filmpjes uit.  Maar een filmpje kijken is heel anders dan een tekst lezen.  Tekst kan ik een stuk dat ik niet leuk vind overslaan, als ik even mijn aandacht kwijt was terug lezen. En leukste van alles: ik kan mijn eigen beeld van het verhaal maken. Ik heb een rijke fantasie en bij ieder verhaal heb ik wel een beeld.  En bij kijken van vlogs wordt dat stuk mijn ontnomen.  Maar misschien heeft het te maken dat ik een fotomens ben en ik ben ook nooit een filmmens geweest.  Onze trouwerij is alleen op foto vastgelegd, en toen er kinderen kwamen maakten we foto’s. kochten we een videocamera omdat iedereen zei dat dat zo leuk was, maar ik deed er niet zo veel mee. En ja het is wel grappig om op een filmpje die stapjes te zien en stemmetjes te horen. Maar als ik in een fotoboek kijk heb ik meer plezier. Ik weet (of denk nog te weten) hoe het was en geniet van de foto’s. En ook nu in het digitale tijdperk waarin mijn foto’s vooral digitaal blijven, kan ik door de mapjes heen bladeren en terugkijken. En dat vind ik leuk.  Een filmpje, een vlog, ik haak vaak snel af. Ook als het een cursus filmpje is, waarin iets uitgelegd wordt, ergens lijkt het bij mij niet binnen te komen.  Zo heb ik eens geprobeerd iets te haken,  maar echt het lukt niet, terwijl als iemand naast me staat het voordoet, ja dan wel. Een vlog  is niet aan mij besteed. En soms is dat lastig, want steeds vaker gaat een link naar een filmpje in plaats van een stuk tekst met wat leuke foto’s.  En dan, dan kijk ik maar niet.  Een vlog van mezelf maken, het schijnt eigenlijk wel echt te moeten: verhaal van mijn bedrijf door mezelf verteld, mijn elevator pitch. Ik roep nu hard dat ik dat echt niet ga doen, maar anderzijds, weet ik dat er wel meer dingen zijn waarvan ik dacht ze nooit te doen. Als het nu echt nodig blijkt om iets te bereiken wat ik wil bereiken, ga ik dan overstag? Nu zeg ik nog nee. Maar ik weet intussen ook, zeg nooit, nooit. En intussen denk ik dat ik een nog niet erkende afwijking heb. Dysvlogisch.  Over tig aantal jaren zal daar op scholen echt wel aandacht voor komen, maar voor mij te laat 😊

Is zij ook dysvlogisch?

Casanova…

Op de radio hoorde ik een reportage over Casanova. Over  hem werd gezegd: “Hij was een meester in het verwennen van zichzelf”
En in eerste instantie dacht ik: wauw, dat is toch mooi als je dat bereikt in je leven: Een meester zijn in het jezelf verwennen.
Dat door dit meesterschap van Casanova veel mensen benadeeld werden drong nog niet zo tot mij door. De uitdrukking: “Hij is een echte Casanova”  ken ik wel, een vrouwenverleider…  Grappige is dat dat wel meeviel, in vergelijking met anderen van zijn tijd. Hij was met zo’n 168 vrouwen gehad te hebben een middenmoot. Maar doordat zijn memoires in periode later uitkwam, waarin men juist weer preuts was, kreeg hij die naam.
Maar een meester zijn in jezelf verwennen, dat klinkt voor mij toch echt als muziek in de oren. Alleen zonder dat anderen daar benadeeld door worden. Van Casanova kwam het voorbeeld voorbij dat een rijke alleenstaande dame opzoek was naar onsterfelijkheid. Hij gaf haar aan dat hij dat voor haar kon vinden, en leefde 6 jaar op haar zak, om haar vervolgens ontgoocheld achter te laten, onsterfelijkheid bestaat niet. En ik moet glimlachen, vroeg zij hier dan niet een beetje om? Casanova had een vrije geest, een vrij leven, leefde op het randje, manipuleerde, bedroog, geen vast woonadres, reisde door heel Europa, zat nogal eens in de gevangenis en omschreven als een meester in het zichzelf verwennen.
Maar wat is voor mij een Meester zijn in mezelf verwennen? Dat is belangrijk te ontdekken.  Wat versta ik daar onder? En mag dat dan of vind ik het egoïstisch? Heb ik een vrije geest, een vrij leven? Hoe zou het zijn als bij mijn afscheid van het leven gezegd wordt: Diana, Diana was een meester in het zichzelf verwennen!  En dat bleek uit: en dan komt de opsomming van dingen die voor mij belangrijk zijn in mijn leven. Mijn gezin, mijn hond, ik wordt gelukkig van in de natuur zijn en dat op foto vast te leggen. Ik vind zingen fijn.  Ik kan genieten van massage.  En ik zorg er ook voor dat ik daar tijd voor heb. Maar ik verwen mezelf ook door werk te doen dat ik (meestal) leuk vind.  Door op mijn manier zin en betekenis in mijn leven te vinden. Vrije geest, vrij leven, kan ik daar ja opzeggen ? Wil ik dat?
Natuurlijk heb ik nog een weg te gaan daarin. Ik worstel regelmatig met die thema’s. Maar voor mij is die uitdrukking: Een meester zijn in mezelf verwennen, een signaal geweest, nee het draait  in mijn leven niet alleen om ikke, juist niet. Maar als ik in staat ben goed voor mezelf te zorgen, mezelf te verwennen en vrij te zijn, dan kan ik er ook zijn voor anderen!

Oprechte aandacht kan het verschil maken..

Vandaag las ik  via een facebook link dit verhaal: http://www.dailynieuws.nl/deze-jongen-verlaat-het-klaslokaal-en-zijn-juf-barst-in-tranen-uit-daarna-verandert-ze-alles-voor-altijd/  , het verhaal ontroerde mij, ik voelde me een beetje verwant met Teddy.  Het verhaal brengt mij terug bij het verlies van mijn vader, ik was aantal jaren ouder dan Teddy, zat net op de middelbare school. Maar ik kan me nog zo voor de geest halen hoe ik me voelde. Niet alleen voor de geest halen,  ik kan het soms nog voelen. Het verdriet, de eenzaamheid, het onbegrepen voelen en niet weten wat of hoe te doen. Natuurlijk was ik niet alleen, ik had mijn moeder, mijn broer en zus, en andere familieleden die hun best deden.  Maar dat voelde toen niet zo.   Naar mijn idee kreeg ik niet wat ik nodig had, terwijl ik toen zeker niet onder woorden kon brengen wat ik dan wel nodig had.
Ik denk dat we allemaal op zijn tijd een engel op ons pad nodig hebben. Zeker kinderen in zo’n kwetsbare situatie, of dat nu door verlies van een ouder komt of door andere omstandigheden.  Maar ook als we ouder zijn kunnen anderen soms het verschil maken tussen slagen en of niet slagen.  En niet door grootse daden maar door aandacht. De juffrouw van Teddy heeft wel op een bijzonder manier een enorm cadeau terug gekregen….die plaats op de Teddy zijn bruiloft.  En terug kunnen kijken op hoe deze jongen zeg ontwikkeld heeft en dat zij een steen in zijn rivier verlegd heeft.
Ongelooflijk hoe oprechte aandacht voor een ander soms zo’n verschil in iemands leven kan zijn.

Omgaan met ongevraagde goedbedoelde adviezen

Ik heb al eens een blog geschreven over het geven van ongevraagde goedbedoelde adviezen.  En dat je dat eigenlijk beter niet kunt doen. Maar we doen het vaak toch. En dan is eigenlijk de vraag hoe je daar als ontvanger mee omgaat.  Vaak krijg je die adviezen op kwetsbare momenten in je leven of bij gevoelige situaties. Bij ziekte, bij geboorte/opvoeding, bij overlijden, bij verliefdheid, nieuw werk en  noem maar op.  En die goedbedoelde ongevraagde adviezen kunnen je behoorlijk onzeker maken. Doe ik het wel goed, heeft die ander gelijk, moet het anders?  Ik ken het zelf vanuit mijn spierziekte, als ik daar ooit eens over vertel is de kans groot dat iemand wel een arts, therapeut al dan niet alternatief  weet, die vast voor mij de oplossing heeft. Over  mijn kilootjes gewicht teveel, vele mensen weten wel hoe ik er die af krijg.  Beste stuurlui staan aan wal, is een uitdrukking die zo waar is.  En lastig is dan dat je die ander niet wil beledigen, niet wil afzeiken.  En juist met die grote zaken,  waarin je kwetsbaar bent moet je vooral naar je eigen advies luisteren en je niet omver laten halen door die ander. Want juist bij die dingen weet je van binnen heel goed wat je wilt doen, wat het beste is. Maar natuurlijk zit daar onzekerheid. Dus die goedbedoelde adviezen, hoor ze aan, en als er eentje bij zit waarvan je denkt: ah, oh,…dat zou wel een oplossing kunnen zijn, probeer het uit.  En die overige adviezen, ene oor in en andere oor uit. Draaft iemand erg door, dan kun je dat gerust laten weten door te zeggen: ik doe het op mijn/onze manier, en dat  is voor ons goed.
Laat je vooral niet gek maken, want dat haalt je bij je eigen wijsheid weg. En ja je kunt het soms best mis hebben, maar dan heb je de ervaring en de gelegenheid om het zelf weer anders te gaan doen. En weet je wat het erge van alles is? Nou, dat je waarschijnlijk zelf ook nog eens van die ongevraagde goedbedoelde adviezen gaat geven, juist door je eigen ervaring.  Het zit in onze aard, te helpen en denken dat we zelf weten hoe het zit of wat de oplossing is!

Geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Ik geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Afscheid vastgelegd

Afscheidsfotografie is nog lang niet zo gewoon als de bruidsrapportage,  maar men wordt er steeds bekender mee. De waarde van zo’n rapportage wordt door meer mensen ervaren. Afgelopen week mocht ik een uitvaart van een jonge vrouw fotograferen. Ik ervaar dat als bijzonder, je mag een intiem moment vastleggen.  Ik ben deelnemer van haar afscheid, terwijl ik haar niet kende, haar gezin niet kende, haar leven niet kende.  Ik stap in “de rol van fotograaf” waarmee ik mezelf afscherm om me mee te laten slepen in de emoties, maar tegelijkertijd deze emoties  wel zien en voelen, om zo de sfeer van deze uitvaart op foto vast te leggen. Het gaat mij niet om de technisch perfecte foto, dat vind ik niet interessant.  Ik heb voelsprieten overal en probeer enigszins onzichtbaar van de ene kant naar de andere kant te gaan, om zo, zo min mogelijk te missen. Dankzij digitale tijdperk kan ik idioot veel foto’s maken, het maak niet uit. Ik ben als één van de eerste aanwezig en ik blijf als laatste.
Dit keer napraten met de anderen die betrokken waren bij het vormgeven van dit afscheidsritueel, de uitvaartbegeleider, ritueelbegeleider, de mensen van de natuurbegraafplaats. En we weten napraten is fijn, kijken wat goed ging, wat beter had gekund. We zeggen tegen elkaar: “ het was mooi”. En we weten dat wanneer mensen ons zouden horen  ons dan  raar aankijken, hoe kan een uitvaart mooi zijn?  Maar wij weten wat we bedoelen: de nabestaanden kunnen terug kijken op een goed afscheid waarmee zij weer verder moeten. Hun leven gaat ondanks dit verlies door. En ons werk is om ze daarbij weer op weg te helpen, door te zorgen dat ze hier tevreden op terug kijken.
Later ben ik thuis en ik zet de foto’s op de laptop en kijk een eerste keer. Ik ben moe en de emoties die geparkeerd waren, mogen komen. En ik kijk met tranen in mijn ogen naar de vele foto’s. Ondanks dat ik dit gezin niet kende, ken ik ze nu een beetje, ik heb ze op een kwetsbaar moment vast mogen leggen. Morgen ga ik ze bewerken. Nee niet fotoshoppen, maar wel de belichting verbeteren, een storend element eraf knippen. En kiezen, het lastigste. Ik moet uiteindelijk tot een keus komen van 24 foto’s voor een fotoboekje. De mensen krijgen als ze willen alle foto’s, want mijn keus kan anders zijn als die van hen.
Het boekje wordt besteld, en als het binnenkomt duik ik nog eens in deze uitvaart. En ben blij met het resultaat omdat het naar mijn gevoel laat zien wat ik wil laten zien in de fotorapportage: de sfeer van dit afscheid.

P1130664

http://www.dkors.nl/afscheidfotografie/

Cadans van de dag

Soms heb je van die dagen dat alles tegenzit en dat je je afvraagt of je niet beter in bed had kunnen blijven. Een dag dat je het idee hebt dat je niets gedaan hebt. Je bezig gehouden met dat wat voorbij kwam en absoluut voorrang had op al het andere. Je kunt niet anders dan die cadans volgen, en dan op het eind van de dag concluderen, van alles gedaan maar niets wat ik eigenlijk wilde doen. En dan roept er een stemmetje: je had toch keus. Je heb altijd de keus. En natuurlijk is dat waar, ik had het niet kunnen doen, maar er is een verantwoordelijkheid in mij die de keus maakt om aan de slag te gaan met dat wat zich aandient en voorrang nodig heeft, om welke reden dan ook. Vaak houd ik wel van de hectiek, maar soms….
Soms kan het ook andersom zijn.  De dag op de dag die ik hierboven beschreef, had een aangename verrassing. Ik had me aangemeld voor de midzomerviering op natuurbegraafplaats De Utrecht. Ik mocht foto’s maken. Ik kende niemand. En het regende.  Wekenlang geen regen, toen wel.  En gekke was dat het niet stoorde.  Het was het jammer. Maar misschien droeg het juist ook wel bij aan de sfeer. Samen onder de paraplu’s. Luisteren naar muziek, kijken naar dans, herdenken degenen met wie we nog graag onder die plu gezeten hadden. En dan samen eten, met soms nog wat regen, maar meestal droog.  Genieten van heerlijk eten. Praten met mensen die ik niet kende, gelachen met mensen die ik nooit gezien had. En foto’s maken. En als ik foto’s maak voel ik me gelukkig, zeker in die omgeving, met die sfeer. En dan s avonds blij achter de laptop zitten kijken naar het resultaat en zien dat de sfeer in de foto “gevangen” is. Tenminste zo zag ik de foto’s.
Beide dagen wist ik bij het opstaan niet wat de dag me brengen zou. En eigenlijk geldt dat voor iedere nieuwe dag. Natuurlijk heb ik mijn planning, mijn verplichtingen en heb ik wel een idee van het verloop. Maar meegaan met de cadans betekent niet in paniek raken, niet chagrijnig worden als het anders en dus minder gaat dan verwacht. (of in ieder geval niet chagrijnig blijven)  Meegaan met de cadans betekent openstaan voor de verrassing, omgaan met de verandering, het onverwachte, en genieten van de mooie dingen die in je leven voorbij komen.

 

P1120886

Voor meer foto’s van deze midzomerviering:

http://www.dianakors.nl/dat-wat-ik-tegenkom/midzomerviering-natuurbegraafplaats-de-utrecht-24-06-2017/

Aandacht in het hier en nu, of de aandacht laten vliegen..!

Het is zo’n jaar geleden dat ik een mindfulnesstraining deed, uit nieuwsgierigheid, zoveel van gehoord. Ik was (ben) geen piekeraar, en zat lekker in mijn vel.  Maar in aandacht leven, niet op de automatische piloot, een opfriscursus voor allerlei andere cursussen en opleidingen. En ja een van de inkoppertjes: bewust tandenpoetsen. Want  dat gaat nog al eens op de automatische piloot.  Maar al snel kwam ik mezelf tegen, automatische piloot betekent ook dat mijn brein met andere dingen bezig is, creëren van teksten, oplossingen bedenken voor dingen waar ik in mijn werk tegenaan loop.  En ik ging met mijn hakken in het zand tegen de mindful oefeningen.  Laat mij maar mijmeren en niet altijd in aandacht erbij zijn.  Anderzijds bewust eten,  die vind ik wel belangrijk weten wat je eet en niet zonder nadenken binnen scheppen.  Aandacht voor je tafelgenoten.  Een middenweg vinden tussen met je aandacht in het hier en nu zijn en je aandacht laten vliegen naar……

Anderzijds verbaast het me soms ook hoe makkelijk je de automatische piloot los laat. Ik fotografeer graag, en ben alert op wat ik zie. Dat gebeurt weer automatisch. Ik weet dat een fotograaf die mij opleiding gaf zei: als je een keer besmet bent, kun je nooit meer “normaal” kijken.  Je kijkt met andere ogen naar de wereld, en ik kan beamen, dat is waar. Maar ook de hond die primair vanuit zijn instinkt reageert, is lekker in het hier en nu en neemt mij daarin mee. Maar de gewoontes van tig jaren kunnen zomaar onderste boven worden gegooid: de tandenpasta waar je ruim 30 jaar je tanden mee poetst, is niet meer te verkrijgen. “De wereld staat op zijn kop” door zo iets simpels.  Welke ga ik dan nemen, uitproberen, testen, of toch nog kijken: welke winkel heeft een restpartij.  Grote levensgebeurtenissen halen je ook bij het hier en nu, ziekte, dood en geboorte.  Deze week mocht ik de meemaken dat wij een kleindochter kregen.  Deze dagen leven we helemaal in het hier en nu, en kunnen niet stoppen met kijken naar dit wondertje. Het leven op zich zorgt ervoor dat we wakker geschut worden, en acteren op het hier en nu.  En laat mijn gedachten af en toe maar hun eigen weg gaan! (en degene die wel veel aan de mindfulltraining hebben: vooral doen!)

 

DSC03396