Vrije geest, in het keurslijf of een mix?

Een van mijn grote hobby’s, en intussen ook bijberoep is fotografie. Daar kom ik een worsteling met mezelf tegen.  Ik word gelukkig als ik met mijn toestel rondloop in de natuur en maak foto’s van wat ik zie. En als ik thuiskom, zit ik blij voor de laptop met mijn foto’s, als ik zie wat ik in het bos voelde en of de foto perfect is, recht, scherp e.d. het boeit me niet.
Dat is ook de reden voor afscheidsfotografie, het is wat het is, niemand gaat poseren, geen extra pluutje voor het licht (wel voor de regen soms), en als ik thuis voor de laptop zit en ik dat ik de sfeer vastgelegd heb, de juiste momenten, en dan misschien niet helemaal perfect, dan voel ik me blij.
Als ik dan een fotoboek bij nabestaanden afgeleverd heb, en ik kom ze later nog eens tegen en ze vertellen me hoe blij ze zijn met de foto’s, dan heb ik bereikt wat ik wilde bereiken, ze zijn geraakt door de mooie/verdrietige momenten terug te zien op de foto’s.  En vaak helpt dat bij het rouwproces.
De straatfotografie, mensen op straat, niet wetend dat ze op de foto komen. Ze zijn in gedachten, bij, verdrietig. De sfeer van dat moment op de foto laten zien. Heerlijk. Iets vastleggen vanuit een standpunt wat (bijna) niemand doet, dat is een uitdaging.

Wanneer ik dan bij een fotoclub of cursus ben, dan ontstaat de worsteling. Enerzijds de uitdaging foto’s maken die ik nooit eerder deed, laatste jaar vooral met modellen.  Ik heb daar veel van geleerd, maar ik merk dat ik het dan leuker vind er omheen te fotograferen, de mensen die verbaast kijken: wat gebeurd daar….?  De fotografen die in idiote houdingen hun best doen het model er leuk op te krijgen.

En als dan een fotobespreking komt…de opdracht het model goed op de foto, volgens de regels, oei daar scoor ik niet goed.
Of met andere opdrachten, scherp, recht, uhh, owja had ik niet opgelet.
Ik houd dan wel van challenges waarbij mijn geest de vrije loop mag gaan, invullen zoals ik het wil, maar soms blokt het mij ook, komt er geen idee boven gesprongen en komt een gevoel van frustratie boven drijven.

En mijn worsteling: volg ik mijn gevoel, de vrije geest die foto’s wil maken zoals ik dat wil, zoals ik het voel of denk te zien. Die mij een blij gevoel bezorgen, Of wil ik in het keurslijf en goed scoren voor de foto op de club of cursus. Een stemmetje zegt: stop dan me die club/cursus.
Ik kan de worsteling niet stoppen, want die club of cursus laten me ook uit mijn vrijegeest comfortzone komen, me ander dingen vast laten leggen, en ook bezig te zijn met techniek, wetten en regels, waardoor mijn foto’s anderen misschien toch nog iets meer raken. Het zorgt ervoor dat mijn “vrije geest” foto’s verbeteren. En ach, niet goed scoren….daar last van hebben betekent oude valkuilen: op zoek naar erkenning, bevestiging, waardering. Als ik me daar bewust van ben, komt het allemaal goed!

Waarom ? Waarom is die relatie voorbij?

Volgens mij kent iedere ouder wel de beruchte fase van hun kind: de vraag fase, waarom dit, hoe zit dat, hoe werkt dit en waarom, waarom. Lastige fase omdat we vaak het antwoord schuldig moeten blijven, of omdat we het simpel weg niet weten of omdat het existentiële vragen zijn, daar is geen feitelijk antwoord op, en wat wil je kind dan meegeven. Voor het eerste: niet weten is er tegenwoordig google, wat je niet weet kun je vaak wel vinden, maar hoe ver ga je.. of kun je berusten in het niet weten en dat overbrengen, niet alles hoeven we te weten.

Als volwassene kom je ook regelmatig in zo’n fase, niet meer zozeer van hoe werkt het, maar wel een waarom. En het is goed af en toe stil te staan, waarom deze partner, dit werk, deze vakantie invulling, om erachter te komen dat het goed is zoals het is, of dat er toch iets knaagt, iets om aandacht vraagt.

Zelf heb ik dat met relaties. Op een of andere manier verandert daar iets in, en gaan mensen uit je leven en komen nieuwe.  Zelf kan ik wel moeite hebben met de vertrekkende, niet omdat je een keer uit elkaar groeit en er een natuurlijk verloop in je contacten is, maar omdat ik het vertrekken niet begrijp. Ik wil zo graag begrijpen wat er mis is gegaan in het contact. Soms denk ik dat wanneer ik het begrijp, ik het contact los kan laten, maar wanneer ik het niet begrijp blijf ik zoeken naar aanknopingspunten, ik voel een enorme drang om het te begrijpen.

Als iemand tegen mij zegt, je bent afgelopen jaar veranderd, je bent dominant naar mij toe geworden. Dan kan ik daar uren over peinzen, is dat zo, wanneer dan, hoe dan, had ik er reden toe? Ik weet dat ik erg direct kan zijn naar mensen toe, en die kunnen dat als dominant ervaren. Maar dat is niet iets van laatste jaar, dat was altijd al zo. Ben ik dan wel veranderd, of is het die ander die veranderd is?

Onlangs kreeg ik een boodschap van een paragnost dat ik mezelf wegcijferde in relaties met anderen, teveel geef en/of te weinig terug ontvang, met andere woorden die relaties zijn niet in balans. In eerste instantie was ik verbaasd en vond ik het een cliché uitspraak , ik te veel geven, te weinig terug ontvangen, ik? Ik ben toch assertief  genoeg, ik laat het kaas niet van mijn brood eten.., ik geef niet zo veel, vind ik zelf dan toch.
Ik had een goede vriendin nodig die me een spiegel liet zien waar ik niet vaak in keek,  ik ga uit balans door te veel te geven, vaak in praktische zin: te veel (praktische dingen)  doen, te veel betalen voor die ander. En wat komt daarvoor terug…. In die gevallen weinig, te weinig. En eindelijk begreep ik het, het is wat ik anderen zo vaak voor houd: bij teveel geven (in welke vorm dan ook) ontstaat er een disbalans, creëer je een schuld bij de ander die niet in te lossen is.   Relaties die uit balans zijn: herstel de balans als dat niet mogelijk blijkt: stoppen. Mijn teleurstelling blijft dat de balans niet altijd te herstellen is, maar meestal grotendeels aan mezelf te danken…
Maar de lastigste vraag: waarom…is daar nog niet helemaal mee beantwoord, is niet in google te vinden, maar diep in mij, en zijn net zo lastig als die peutervragen: Waarom….

Steen blijft liggen, is toch mooi in balans..

 

Kracht naar kruis

Ken je dat, denk je je leven enigszins onder controle of in balans te hebben, gebeurt er iets waardoor je leven ineens volledig op zijn kop staat. We plannen maar, we bedenken maar, en uiteindelijk, moeten we ons overgeven aan de golven van het leven. En dat kan zowel positief als negatief zijn. De kunst van leven is volgens mij, om mee te gaan met die golven. Accepteren wat er komt, en niet met achterover leunen en laat maar waaien.  Maar dealen met dat wat komt, positief of negatief.

Ik denk dat ik niets vreemds vertel, want het is het leven. Door een file op je weg, ben je later, misschien wel te laat op je werk of je afspraak, je dag loopt anders… En je druk maken, ik zal ook niets nieuws vertellen dat dat niet helpt.
We zijn wel geneigd te streven naar harmonie en balans in ons leven. Vaak vinden we het prettig te weten wat er komen gaat. En hoewel per mens verschillend, verrassingen zijn leuk, maar te veel, of te groot, haalt ons uit balans.
Maar te sterke routine ook, een kabbelend leven is vaak niet het meest spannende leven, maar niet iedereen heeft behoefte aan een spannend leven.
En in welke categorie je ook hoort, het leven laat zich niet leiden.

Mijn moeder had vroeger de uitspraak: je krijgt kracht naar kruis. En kruis stond dan voor de ellende die op je pad kon komen. Maar ze had wel gelijk. Wanneer mensen iets overkomt, iets ingrijpends, dan zal men daar vrijwel altijd op een goede manier mee omgaan. Misschien niet altijd in ogen van de omstanders. En dan zeggen mensen: ik vind het zo knap wat je doet, hoe je er mee omgaat. Ik zou dat nooit kunnen. En dat laatste is flauwe kul. Als jou iets overkomt kun jij dat ook. Dat is het kracht naar kruis verhaal. Ga je er vooraf over nadenken, dan denk je serieus dat jij dat niet kunt, maar dat is niet waar, jij kunt het ook. Als het jou overkomt dan kan jij daar op jou manier goed mee omgaan.

En dat vind ik nu zo mooi aan het leven. Je weet nooit helemaal wat er gaat komen, en vaak is dat maar goed dat je dat niet weet. Maar dat wat je pad komt: je krijgt kracht naar kruis, en je kunt het, op jouw manier, maar zonder twijfel: je kunt het.

Een nieuwsgierig mens dat worstelt met socialmedia..

Ik ben best wel een socialmediafanaat, niet overdreven, en ik kan niet alles (meer) bijhouden, maar ik vind het wel leuk. Ik vind het vooral ook leuk wat je er wel of niet mee kan en mag en wat eventuele effecten zijn.  Zo had ik eens een airfryer facebookgroep met meer dan 30.000 leden. Gestart als een geintje om recepten uit te wisselen, ging ik me op enig moment afvragen: wat kan ik er mee, of is dit alleen indirecte reclame voor Philips en heb ik het werk. Het bleek dat je met een facebookgoep niet zoveel kunt, wanneer je dat commercieel bekijkt.  Ik ontmoette enthousiasteling die mogelijkheden zag en ik “verkocht” deze groep. Intussen zijn het bijna 40.000 leden en heeft hij ook niet de inkomsten die eruit die hij ooit voor ogen had. Intussen heb ik wel een andere groep met kleine 12.500 leden. Behalve wat aanzien levert me dat ook niets op.
Voor mijn werk heb ik natuurlijk ook de pagina’s,  en dat is heel wat lastiger om geïnteresseerden te krijgen als die 30.000 van de groep.  Als advies kreeg ik: win acties! Maar dat ligt wat lastig bij uitvaart fotografie: een vergroting van je eigen uitvaart winnen…??? (https://www.facebook.com/afscheidfotografie/ )
Maar ook de clubs waarvoor ik een facebookpagina beheer is het lastig likes te krijgen, zoals de fotoclub in Reusel (https://www.facebook.com/AFC-Reusel-268379640491413) en het koor Music to Move Hulsel. (https://www.facebook.com/musictomovehulsel/)
Maar ik heb me ook wel eens afgevraagd wanneer ik geld aan het inzamelen was voor een goed doel (voor een schooltje in Egypte) stel dat ik van die groep van 30.000 leden iedereen eens € 1 vraag, dat stelt weinig voor en levert veel op! Of als ik zo’n groep daarvoor niet wil gebruiken, mijn facebook vrienden en mijn linkedln contacten, allemaal iets, ook dat zou een prachtig bedrag opleveren.
Maar……dat kan niet, wanneer al die mensen aan mij € 1 terugvragen voor hun goed doel, ai….dan ben ik blut.  Dus, nee daar is het allemaal niet  geschikt voor. En toch vind ik het heerlijk om er op rond te kijken, mensen mee te laten genieten van mijn foto’s, evenementen te zien die er zijn in mijn omgeving, waar ik anders niet eens aan zou denken. En soms ook te weten hoe het met iemand gaat. En ik vind het leuk om te zien hoeveel mensen via die sociale media op mijn website komen. (www.kors.nl ) Wordt een tekst als deze gelezen en klikken mensen door? Hoeveel mensen bekijken mijn foto’s ?  En levert het iets op? Dat laatste is niet altijd wat ik graag wil bereiken. Zo staat ons huis te koop en regelmatig weet ik via socialmedia vele kijkers naar Funda te trekken. Maar wat voor nut heeft het als daar niet de koper tussen zit?
Maar stel…dat die er nu wel tussen zit…  (https://www.funda.nl/koop/reusel/huis-86079763-klappeistraat-7/)
En zonder dat ik een expert ben (en wil zijn) worstel ik zo door op de social media, gewoon omdat ik leuk vind en gewoon een nieuwsgierig mens ben..

 

 

 

 

Relatie met een kuil

Schuin achter ons huis ligt een cros veldje, vrijwel iedere dag loop ik daar overheen. Tijdje terug sloeg de lente in de bol van de jonge fietscrossers, en heuveltjes op het parcours moesten heuvels worden. En er werd druk geschept. Alsof hun leven er vanaf hing werden de heuvels opgehoogd met als resultaat diepe kuilen langs het parcours.  Geen handige plek om zand te winnen dacht ik, maar het enthousiasme van de jongens maakte me blij. Vanaf dat moment liep ik iedere dag langs de kuil. Soms schoot er zo’n spreekwoord door mijn hoofd: wie een kuil graaft voor een ander…..en is het dan:  valt er zelf in of bespaart een ander veel werk?
Het bijzondere van deze kuil is, hij is iedere dag anders. Echt waar. In het begin viel het nog niet zo op, maar op een morgen lag er een plank in, dag erna was de plank eruit. Toen lag er een sok in. Die verdween ook weer. Daarna wat takken, toen wat pluimen, gevolgd door veel gras, en nu, nu ligt hij vol takken.  Een zomaar ordinaire kuil heeft een  heel eigen leven. Zijn mensen die zich dagelijks met deze kuil bezig houden. Iets leuks mee doen. Ik zie het nooit gebeuren, ik zie alleen steeds het resultaat. En iedere morgen laat ik me verrassen wat ik aan zal treffen en ik moet steeds meer lachen om het resultaat dat ik aantref.  Het klinkt vreemd, maar ik heb een relatie met deze kuil en dat maakt me iedere keer blij!

Liever hooghartig dan een valpartij

Ik krijg wel eens het verwijt dat ik hooghartig ben, verwaand. Uhh, denk ik dan, hoezo? Dan blijkt dat mensen mij tegen komen en ik, ik loop ze straal voorbij. Men interpreteert dat als dat ik mensen niet wil zien.  Blijkbaar komt er dan bij mensen niet op, dat ik mensen niet goed  kan zien. Ik heb een oogafwijking, waardoor ik, zeker als ik de hond uitlaat, geconcentreerd ben waar ik loop, ik zie wel dat er iemand aan de overkant loopt, maar ik heb geen idee wie.  Mijn gehoor is ook niet goed, dus als die persoon mij goedendag zegt….ik hoor het niet.  De auto die voorbij komt: ik wel een donkere of lichte auto, als die rood is valt me dat ook op.  Maar dat er iemand inzit…
Ik heb wel eens gedacht: ik doe een bord om, zoals een slechthorende fietser een bordje achterop heeft, zodat mensen weten: ze kan er niets aan doen. Zodat mensen zich niet gekwetst voelen wanneer ik niet groet.
Ik tracht het nu andersom te doen: ik groet en roep tegen iedereen.  Alleen dat werkt eigenlijk ook niet, want door mijn concentratie op waar ik loop mis ik gewoon de helft.
En als ik me niet concentreer…..dat gebeurt ook wel eens, dan is de kans op een valpartij groot, zal niet de eerste keer zijn dat ik in het zand lig te happen. Gelukkig loopt dat meestal goed af, tot die ene keer ik mijn ellenboog brak. Dus mijn conclusie: liever hooghartig dan een valpartij.
Tegelijkertijd verbaas ik me dan ook wel over het oordeel van mensen.  Als ik eens iemand zie, en die groet niet, dan denk ik niet: tjee wat een hooghartig en verwaand mens, maar dan denk ik: oh ze heeft me niet gezien, en als ik enthousiast roep: Hoi, Hallo, en er komt geen reactie, denk ik; net zo eigenwijs als ik, moet ook eens naar de audicien.

Enne degene die nu denkt: slechtziend, fotograferen….ik ben niet slechtziend, met hulp van mijn bril zie ik goed, en die bril heeft maar een minimale sterkte,  met mijn ogen is niets mis…uhh… nee met mijn ogen is niets mis… wel met de spieren rondom mijn ogen, die zorgen dat de beweging van de ogen niet optimaal is. En dat is voor een fotograaf juist een kwaliteit: ik zie details die anderen niet zien, ik zie de wereld net even anders als een ander: kwaliteit voor een fotograaf!

Ik…ik besef dat ik niet langer meer onafhankelijk ben

Deze week heb ik heb ontdekt, ik ben dus helemaal niet zo’n onafhankelijk persoon. Altijd gedacht dat ik dat wel was. Ik maak mijn eigen keuzes, neem mijn eigen beslissingen en soms wel eens in overleg, maar ik red me in deze wereld wel, ik ben een zelfstandig persoon.
Totdat ik naar mijn werk rijd en ontdek dat ik mijn telefoon vergeten ben. Even wil ik gewoon doorrijden, want ach, een dagje zonder telefoon dat moet makkelijk kunnen. Niet dus, ik realiseer me in een paar luttele seconden dat ik afhankelijk ben.
Zonder die telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik kan niet op het systeem inloggen, zonder telefoon, en ik kan daar dus heel veel meer niet zonder telefoon. Kortom zonder telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik ben gewoon werkloos.
Een gevoel van ongeloof overmand me, maar ook wel met angst. Wat als ik hem verlies? Wat als hij in verkeerde handen valt? Natuurlijk, er zin een pincode op en beveiliging met vingerafdruk. Oh…dan willen eventuele misdadigers ook mijn vinger hebben. Hakken ze die bij een overval eraf, zodat ze mijn vingerafdruk meenemen?  Eigenlijk ben ik daar allemaal niet zo bang voor. Maar mijn afhankelijk van dat ding, dat hier in een hoesje naast me ligt, dat voelt vreemd. Wie ik ben zonder telefoon dat denk ik nog wel te weten, maar wat ik nog kan zonder telefoon….op mijn werk in ieder geval niet zo heel veel meer. Maakt de scheiding tussen werk en privé toch weer een heel stuk makkelijker, had ik vroeger zondagse kleren, nu een zondagse telefoon 😊

Talent wedstrijden…brrr

Steeds vaker zie ik van die t.v. programma’s voorbij komen waar mensen strijden om de beste te zijn, en er is maar één de winnaar. Gaat over zingen, acteren, bakken, fotograferen, schilderen,  ik sla er vast nog wat over.

Je moet volgens mij over sterke mentale zenuwen beschikken, je doet je uiterste best om de beste te zijn en dan ligt jouw lot in de handen van een jury, en vaak ook nog een publieksjury.  Is die jurering wel objectief?  Als ik naar perfecte plaatje kijk, daar durf ik dan iets over te zeggen omdat ik zelf wel iets van foto’s maken weet, dan irriteer ik me. Nu gaat het hier om bn-ers en niet zozeer om de “gewone” Nederlander die mee doet, dat scheelt, wat heb je te verliezen Maar dat programma is in mijn ogen subjectief. Allereerst wordt door amateur fotografen zomaar  even “professionele” foto’s gemaakt, dat is als leek niet te doen, ze worden geholpen, kan niet anders. En dan de jurering. Natuurlijk bestaat er zoiets als regelgeving voor de perfecte foto, maar is die regelgeving bepalend, is dat uitgangspunt? De perfecte foto is haarscherp, maar is dat dan ook de mooiste foto? Wanneer is een foto  mooi en wie beslist dat. Dus tijdens dat programma, krullen mijn tenen en die van mij zijn niet de enigen.

Dan heel Holland bakt, ik heb dat niet echt gevolgd, maar daar gaat het toch om smaak?  En natuurlijk het oog wil ook wat.
Nu ik dit typ is er iets over schilderen op de t.v.  Die mensen maken dingen die ik niet kan, dus ik ben  zo wie zo jaloers. Lijkt me zo geweldig omdat te kunnen.  En wat die jury zegt, ik geloof ze, of ik vind het geklets of..  Maar dadelijk moet er weer één naar huis, zenuwslopend als deelnemer, lijkt mij dan toch.

Meedoen, kandidaat zijn en dat oordeel aan moeten horen….wat bezielt je om mee te doen? Op zoek naar erkenning, wil je doorbreken, doe je het voor de lol ?
We hebben toch allemaal wel eens de talentloze zangers(essen) voorbij zien komen, waarvan iedereen denkt, hoe kun je denken talent te hebben, waarom heeft omgeving ze niet tegen gehouden, zodat ze niet voor paal staan?
En wij, wij kijkers zitten maar te kijken , oordelen en veroordelen mee, over de kandidaten en over de juryleden. Knap dat je mee durft te doen.  En ik zou best eens willen horen, wat gebeurt er wanneer je daar staat en je wordt of de hemel in geprezen of de grond ingeboord. Pfff, echt lef als je meedoet, ik ga het niet doen! (en niet omdat ik niet durf hoor, maar ik ben gewoon nergens echt goed in.. 😊 )

Social media en relaties..

In je leven komen heel wat relaties voorbij. Sommigen stappen voor even in je leven, andere juist je leven lang. De één zie je veel, en de andere relatie heeft genoeg aan een incidentele ontmoeting.  Social-media draagt bij aan deze relaties. En hoewel ook daarin alweer e.e.a. veranderd is, verandert het onze relaties. We kunnen elkaar volgen zonder elkaar te ontmoeten. En dat schept soms verwachtingen, dat je dingen van elkaar hoort te weten omdat het via social-media gedeeld is geweest. Daardoor vertellen we elkaar misschien wel minder, het is immers al online gedeeld. Anderzijds kun op een makkelijke manier de ander volgen, als die tenminste wat plaatst en niet alleen meeleest.
Maar de social-media geeft ook inzicht in hoe het ervoor staat. Ontvriend worden, betekent voor mij zoiets als: ik ben niet meer geïnteresseerd in jou. In de voor social-media tijdperk zou zo’n vriendschap misschien gewoon dood bloeden, en als je elkaar dan nog eens per ongeluk tegen kwam, dan was het niet meer zoals vroeger. Maar nu, nu word je willens en wetens uit iemands leven gebannen. Niet eens een afscheidsbrief, zoals dat vroeger ging wanneer je bewust wilde breken met iemand, maar gewoon simpel: ontvrienden. Niet eens een melding.
Lastig als je zelf denkt dat iemand in de categorie hoort: we hoeven elkaar niet te zien of te spreken, we weten gewoon dat onze band voor eeuwig is.
Ik had dat onlangs, en een reactie op mijn opmerking dat ik ontdekte dat ik ontvriend was, was: ik heb mij vrij gevoeld mijn weg te gaan.
Ja natuurlijk dat mag, maar…ik dan?  Was een berichtje niet op zijn plaats geweest? Wat is de reden dat we niet meer een stukje het zelfde pad lopen in onze levens?
Ik heb de neiging om de ander ter verantwoording te roepen, om uitleg te vragen, waarom?  Heb ik iets verkeerd gedaan, iets verkeer gezegd iets…?
Ik heb al mijn woorden ingeslikt. En de persoon bedankt voor zijn bijdragen in mijn leven.
Want, ach, zonder social media, was het gewoon dood gebloed, de kans dat we elkaar tegen zouden komen is niet erg groot, misschien zelfs wel nihil.  En toch voelt dat minder confronterend dan letterlijk ontvriend worden. Misschien moet facebook, net als ze meer variatie ingebracht hebben ipv alleen de duim omhoog of omlaag, meer variatie bedenken in het ontvrienden, iets wat minder hard over komt..  al weet ik dat dit deze oplossing het niet zal verzachten…dood bloeden van twee kanten, dat heeft toch echt mijn voorkeur. Nu heeft de ander de keus gemaakt, die ik zelf niet gemaakt zou hebben.
Grootste voorkeur voor vriendschappen voor mij is regelmatig life contact, elkaar echt ontmoeten, investeren in tijd en energie voor elkaar en weten dat de ander er altijd voor je is. En social-media kan daar best wat ondersteunend in zijn. Maar laat het vooral ook alleen dat zijn: ondersteunend en niet bepalend.

 

weer een enquête formulier..

Digitalisering… weer een enquête in je mailbox, dan van een student die van alles wil weten, dan een leverancier die wil weten of ze wel aan je verwachtingen voldaan hebben, of de gemeente, of je huisarts, of je dierenarts. Allemaal zijn we gek op het verzamelen van gegevens om onze dienstverlening te verbeteren. En ik….ik klik ze weg. Het zijn er teveel geworden. Het zijn er echt wel een paar in de week.  En het is zo makkelijk met de programma’s die we hebben, een analyse rolt er zo uit.  En is die analyse dan representatief? Vullen we met zijn allen die enquêtes echt eerlijk in?
Of komt er geen respons meer, omdat iedereen er wat genoeg van heeft?

Hoe deden we dat vroeger? Als student zijnde, interviews houden, echte gesprekken i.p.v. kale digitale formulieren. Gaf dat niet meer inzicht dan nu? Natuurlijk meer kwantiteit nu, maar kwaliteit?
En als leverancier, een telefoontje, een vraag als je spullen op gaat halen, een jaar gesprek? Zegt het niet meer dan die koude online vragenformulier?

Natuurlijk, we hebben het allemaal over echt contact, dat dat zo belangrijk is. Ons niet verstoppen achter de schermen van computers, achter de smartphones, dat geldt privé, maar ook zakelijk.
Elkaar in de ogen kijken, mimiek van de ander zien, de ander echt zien?
Het gaat denk ik om de echte oprechte interesse, van die student, van die leverancier. Dan voel je je pas serieus genomen. En ontstaat er een band. Oprechte interesse is voor mij dus ook niet dat telefoontje met algemene vragen waarbij je al hoort dat er vanuit een callcenter gebeld wordt. Waarbij die juffrouw zegt dat ze echt niets wil verkopen, maar wel dingen van mij wil weten waarvan ik denk: gaat je niets aan, en het antwoord geef ik dan ook niet. Maar die leverancier die echte interesse heeft, net iets harder loopt dan een ander,  of meer: anders loopt, die heeft een streepje voor. Daar wil ik zelfs die digitale enquête voor invullen..