Dysvlogisch

Ik heb er niet zo veel mee, niet om naar te kijken en niet om te maken. Sterker, ik irriteer me er soms aan. Ik ben lid van een tijdschrift en die sturen mij een nieuwsbrief en dan kom ik bij filmpjes uit.  Maar een filmpje kijken is heel anders dan een tekst lezen.  Tekst kan ik een stuk dat ik niet leuk vind overslaan, als ik even mijn aandacht kwijt was terug lezen. En leukste van alles: ik kan mijn eigen beeld van het verhaal maken. Ik heb een rijke fantasie en bij ieder verhaal heb ik wel een beeld.  En bij kijken van vlogs wordt dat stuk mijn ontnomen.  Maar misschien heeft het te maken dat ik een fotomens ben en ik ben ook nooit een filmmens geweest.  Onze trouwerij is alleen op foto vastgelegd, en toen er kinderen kwamen maakten we foto’s. kochten we een videocamera omdat iedereen zei dat dat zo leuk was, maar ik deed er niet zo veel mee. En ja het is wel grappig om op een filmpje die stapjes te zien en stemmetjes te horen. Maar als ik in een fotoboek kijk heb ik meer plezier. Ik weet (of denk nog te weten) hoe het was en geniet van de foto’s. En ook nu in het digitale tijdperk waarin mijn foto’s vooral digitaal blijven, kan ik door de mapjes heen bladeren en terugkijken. En dat vind ik leuk.  Een filmpje, een vlog, ik haak vaak snel af. Ook als het een cursus filmpje is, waarin iets uitgelegd wordt, ergens lijkt het bij mij niet binnen te komen.  Zo heb ik eens geprobeerd iets te haken,  maar echt het lukt niet, terwijl als iemand naast me staat het voordoet, ja dan wel. Een vlog  is niet aan mij besteed. En soms is dat lastig, want steeds vaker gaat een link naar een filmpje in plaats van een stuk tekst met wat leuke foto’s.  En dan, dan kijk ik maar niet.  Een vlog van mezelf maken, het schijnt eigenlijk wel echt te moeten: verhaal van mijn bedrijf door mezelf verteld, mijn elevator pitch. Ik roep nu hard dat ik dat echt niet ga doen, maar anderzijds, weet ik dat er wel meer dingen zijn waarvan ik dacht ze nooit te doen. Als het nu echt nodig blijkt om iets te bereiken wat ik wil bereiken, ga ik dan overstag? Nu zeg ik nog nee. Maar ik weet intussen ook, zeg nooit, nooit. En intussen denk ik dat ik een nog niet erkende afwijking heb. Dysvlogisch.  Over tig aantal jaren zal daar op scholen echt wel aandacht voor komen, maar voor mij te laat 😊

Is zij ook dysvlogisch?

Casanova…

Op de radio hoorde ik een reportage over Casanova. Over  hem werd gezegd: “Hij was een meester in het verwennen van zichzelf”
En in eerste instantie dacht ik: wauw, dat is toch mooi als je dat bereikt in je leven: Een meester zijn in het jezelf verwennen.
Dat door dit meesterschap van Casanova veel mensen benadeeld werden drong nog niet zo tot mij door. De uitdrukking: “Hij is een echte Casanova”  ken ik wel, een vrouwenverleider…  Grappige is dat dat wel meeviel, in vergelijking met anderen van zijn tijd. Hij was met zo’n 168 vrouwen gehad te hebben een middenmoot. Maar doordat zijn memoires in periode later uitkwam, waarin men juist weer preuts was, kreeg hij die naam.
Maar een meester zijn in jezelf verwennen, dat klinkt voor mij toch echt als muziek in de oren. Alleen zonder dat anderen daar benadeeld door worden. Van Casanova kwam het voorbeeld voorbij dat een rijke alleenstaande dame opzoek was naar onsterfelijkheid. Hij gaf haar aan dat hij dat voor haar kon vinden, en leefde 6 jaar op haar zak, om haar vervolgens ontgoocheld achter te laten, onsterfelijkheid bestaat niet. En ik moet glimlachen, vroeg zij hier dan niet een beetje om? Casanova had een vrije geest, een vrij leven, leefde op het randje, manipuleerde, bedroog, geen vast woonadres, reisde door heel Europa, zat nogal eens in de gevangenis en omschreven als een meester in het zichzelf verwennen.
Maar wat is voor mij een Meester zijn in mezelf verwennen? Dat is belangrijk te ontdekken.  Wat versta ik daar onder? En mag dat dan of vind ik het egoïstisch? Heb ik een vrije geest, een vrij leven? Hoe zou het zijn als bij mijn afscheid van het leven gezegd wordt: Diana, Diana was een meester in het zichzelf verwennen!  En dat bleek uit: en dan komt de opsomming van dingen die voor mij belangrijk zijn in mijn leven. Mijn gezin, mijn hond, ik wordt gelukkig van in de natuur zijn en dat op foto vast te leggen. Ik vind zingen fijn.  Ik kan genieten van massage.  En ik zorg er ook voor dat ik daar tijd voor heb. Maar ik verwen mezelf ook door werk te doen dat ik (meestal) leuk vind.  Door op mijn manier zin en betekenis in mijn leven te vinden. Vrije geest, vrij leven, kan ik daar ja opzeggen ? Wil ik dat?
Natuurlijk heb ik nog een weg te gaan daarin. Ik worstel regelmatig met die thema’s. Maar voor mij is die uitdrukking: Een meester zijn in mezelf verwennen, een signaal geweest, nee het draait  in mijn leven niet alleen om ikke, juist niet. Maar als ik in staat ben goed voor mezelf te zorgen, mezelf te verwennen en vrij te zijn, dan kan ik er ook zijn voor anderen!

Oprechte aandacht kan het verschil maken..

Vandaag las ik  via een facebook link dit verhaal: http://www.dailynieuws.nl/deze-jongen-verlaat-het-klaslokaal-en-zijn-juf-barst-in-tranen-uit-daarna-verandert-ze-alles-voor-altijd/  , het verhaal ontroerde mij, ik voelde me een beetje verwant met Teddy.  Het verhaal brengt mij terug bij het verlies van mijn vader, ik was aantal jaren ouder dan Teddy, zat net op de middelbare school. Maar ik kan me nog zo voor de geest halen hoe ik me voelde. Niet alleen voor de geest halen,  ik kan het soms nog voelen. Het verdriet, de eenzaamheid, het onbegrepen voelen en niet weten wat of hoe te doen. Natuurlijk was ik niet alleen, ik had mijn moeder, mijn broer en zus, en andere familieleden die hun best deden.  Maar dat voelde toen niet zo.   Naar mijn idee kreeg ik niet wat ik nodig had, terwijl ik toen zeker niet onder woorden kon brengen wat ik dan wel nodig had.
Ik denk dat we allemaal op zijn tijd een engel op ons pad nodig hebben. Zeker kinderen in zo’n kwetsbare situatie, of dat nu door verlies van een ouder komt of door andere omstandigheden.  Maar ook als we ouder zijn kunnen anderen soms het verschil maken tussen slagen en of niet slagen.  En niet door grootse daden maar door aandacht. De juffrouw van Teddy heeft wel op een bijzonder manier een enorm cadeau terug gekregen….die plaats op de Teddy zijn bruiloft.  En terug kunnen kijken op hoe deze jongen zeg ontwikkeld heeft en dat zij een steen in zijn rivier verlegd heeft.
Ongelooflijk hoe oprechte aandacht voor een ander soms zo’n verschil in iemands leven kan zijn.

Omgaan met ongevraagde goedbedoelde adviezen

Ik heb al eens een blog geschreven over het geven van ongevraagde goedbedoelde adviezen.  En dat je dat eigenlijk beter niet kunt doen. Maar we doen het vaak toch. En dan is eigenlijk de vraag hoe je daar als ontvanger mee omgaat.  Vaak krijg je die adviezen op kwetsbare momenten in je leven of bij gevoelige situaties. Bij ziekte, bij geboorte/opvoeding, bij overlijden, bij verliefdheid, nieuw werk en  noem maar op.  En die goedbedoelde ongevraagde adviezen kunnen je behoorlijk onzeker maken. Doe ik het wel goed, heeft die ander gelijk, moet het anders?  Ik ken het zelf vanuit mijn spierziekte, als ik daar ooit eens over vertel is de kans groot dat iemand wel een arts, therapeut al dan niet alternatief  weet, die vast voor mij de oplossing heeft. Over  mijn kilootjes gewicht teveel, vele mensen weten wel hoe ik er die af krijg.  Beste stuurlui staan aan wal, is een uitdrukking die zo waar is.  En lastig is dan dat je die ander niet wil beledigen, niet wil afzeiken.  En juist met die grote zaken,  waarin je kwetsbaar bent moet je vooral naar je eigen advies luisteren en je niet omver laten halen door die ander. Want juist bij die dingen weet je van binnen heel goed wat je wilt doen, wat het beste is. Maar natuurlijk zit daar onzekerheid. Dus die goedbedoelde adviezen, hoor ze aan, en als er eentje bij zit waarvan je denkt: ah, oh,…dat zou wel een oplossing kunnen zijn, probeer het uit.  En die overige adviezen, ene oor in en andere oor uit. Draaft iemand erg door, dan kun je dat gerust laten weten door te zeggen: ik doe het op mijn/onze manier, en dat  is voor ons goed.
Laat je vooral niet gek maken, want dat haalt je bij je eigen wijsheid weg. En ja je kunt het soms best mis hebben, maar dan heb je de ervaring en de gelegenheid om het zelf weer anders te gaan doen. En weet je wat het erge van alles is? Nou, dat je waarschijnlijk zelf ook nog eens van die ongevraagde goedbedoelde adviezen gaat geven, juist door je eigen ervaring.  Het zit in onze aard, te helpen en denken dat we zelf weten hoe het zit of wat de oplossing is!

Geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Ik geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Afscheid vastgelegd

Afscheidsfotografie is nog lang niet zo gewoon als de bruidsrapportage,  maar men wordt er steeds bekender mee. De waarde van zo’n rapportage wordt door meer mensen ervaren. Afgelopen week mocht ik een uitvaart van een jonge vrouw fotograferen. Ik ervaar dat als bijzonder, je mag een intiem moment vastleggen.  Ik ben deelnemer van haar afscheid, terwijl ik haar niet kende, haar gezin niet kende, haar leven niet kende.  Ik stap in “de rol van fotograaf” waarmee ik mezelf afscherm om me mee te laten slepen in de emoties, maar tegelijkertijd deze emoties  wel zien en voelen, om zo de sfeer van deze uitvaart op foto vast te leggen. Het gaat mij niet om de technisch perfecte foto, dat vind ik niet interessant.  Ik heb voelsprieten overal en probeer enigszins onzichtbaar van de ene kant naar de andere kant te gaan, om zo, zo min mogelijk te missen. Dankzij digitale tijdperk kan ik idioot veel foto’s maken, het maak niet uit. Ik ben als één van de eerste aanwezig en ik blijf als laatste.
Dit keer napraten met de anderen die betrokken waren bij het vormgeven van dit afscheidsritueel, de uitvaartbegeleider, ritueelbegeleider, de mensen van de natuurbegraafplaats. En we weten napraten is fijn, kijken wat goed ging, wat beter had gekund. We zeggen tegen elkaar: “ het was mooi”. En we weten dat wanneer mensen ons zouden horen  ons dan  raar aankijken, hoe kan een uitvaart mooi zijn?  Maar wij weten wat we bedoelen: de nabestaanden kunnen terug kijken op een goed afscheid waarmee zij weer verder moeten. Hun leven gaat ondanks dit verlies door. En ons werk is om ze daarbij weer op weg te helpen, door te zorgen dat ze hier tevreden op terug kijken.
Later ben ik thuis en ik zet de foto’s op de laptop en kijk een eerste keer. Ik ben moe en de emoties die geparkeerd waren, mogen komen. En ik kijk met tranen in mijn ogen naar de vele foto’s. Ondanks dat ik dit gezin niet kende, ken ik ze nu een beetje, ik heb ze op een kwetsbaar moment vast mogen leggen. Morgen ga ik ze bewerken. Nee niet fotoshoppen, maar wel de belichting verbeteren, een storend element eraf knippen. En kiezen, het lastigste. Ik moet uiteindelijk tot een keus komen van 24 foto’s voor een fotoboekje. De mensen krijgen als ze willen alle foto’s, want mijn keus kan anders zijn als die van hen.
Het boekje wordt besteld, en als het binnenkomt duik ik nog eens in deze uitvaart. En ben blij met het resultaat omdat het naar mijn gevoel laat zien wat ik wil laten zien in de fotorapportage: de sfeer van dit afscheid.

P1130664

http://www.dkors.nl/afscheidfotografie/

Cadans van de dag

Soms heb je van die dagen dat alles tegenzit en dat je je afvraagt of je niet beter in bed had kunnen blijven. Een dag dat je het idee hebt dat je niets gedaan hebt. Je bezig gehouden met dat wat voorbij kwam en absoluut voorrang had op al het andere. Je kunt niet anders dan die cadans volgen, en dan op het eind van de dag concluderen, van alles gedaan maar niets wat ik eigenlijk wilde doen. En dan roept er een stemmetje: je had toch keus. Je heb altijd de keus. En natuurlijk is dat waar, ik had het niet kunnen doen, maar er is een verantwoordelijkheid in mij die de keus maakt om aan de slag te gaan met dat wat zich aandient en voorrang nodig heeft, om welke reden dan ook. Vaak houd ik wel van de hectiek, maar soms….
Soms kan het ook andersom zijn.  De dag op de dag die ik hierboven beschreef, had een aangename verrassing. Ik had me aangemeld voor de midzomerviering op natuurbegraafplaats De Utrecht. Ik mocht foto’s maken. Ik kende niemand. En het regende.  Wekenlang geen regen, toen wel.  En gekke was dat het niet stoorde.  Het was het jammer. Maar misschien droeg het juist ook wel bij aan de sfeer. Samen onder de paraplu’s. Luisteren naar muziek, kijken naar dans, herdenken degenen met wie we nog graag onder die plu gezeten hadden. En dan samen eten, met soms nog wat regen, maar meestal droog.  Genieten van heerlijk eten. Praten met mensen die ik niet kende, gelachen met mensen die ik nooit gezien had. En foto’s maken. En als ik foto’s maak voel ik me gelukkig, zeker in die omgeving, met die sfeer. En dan s avonds blij achter de laptop zitten kijken naar het resultaat en zien dat de sfeer in de foto “gevangen” is. Tenminste zo zag ik de foto’s.
Beide dagen wist ik bij het opstaan niet wat de dag me brengen zou. En eigenlijk geldt dat voor iedere nieuwe dag. Natuurlijk heb ik mijn planning, mijn verplichtingen en heb ik wel een idee van het verloop. Maar meegaan met de cadans betekent niet in paniek raken, niet chagrijnig worden als het anders en dus minder gaat dan verwacht. (of in ieder geval niet chagrijnig blijven)  Meegaan met de cadans betekent openstaan voor de verrassing, omgaan met de verandering, het onverwachte, en genieten van de mooie dingen die in je leven voorbij komen.

 

P1120886

Voor meer foto’s van deze midzomerviering:

http://www.dianakors.nl/dat-wat-ik-tegenkom/midzomerviering-natuurbegraafplaats-de-utrecht-24-06-2017/

Aandacht in het hier en nu, of de aandacht laten vliegen..!

Het is zo’n jaar geleden dat ik een mindfulnesstraining deed, uit nieuwsgierigheid, zoveel van gehoord. Ik was (ben) geen piekeraar, en zat lekker in mijn vel.  Maar in aandacht leven, niet op de automatische piloot, een opfriscursus voor allerlei andere cursussen en opleidingen. En ja een van de inkoppertjes: bewust tandenpoetsen. Want  dat gaat nog al eens op de automatische piloot.  Maar al snel kwam ik mezelf tegen, automatische piloot betekent ook dat mijn brein met andere dingen bezig is, creëren van teksten, oplossingen bedenken voor dingen waar ik in mijn werk tegenaan loop.  En ik ging met mijn hakken in het zand tegen de mindful oefeningen.  Laat mij maar mijmeren en niet altijd in aandacht erbij zijn.  Anderzijds bewust eten,  die vind ik wel belangrijk weten wat je eet en niet zonder nadenken binnen scheppen.  Aandacht voor je tafelgenoten.  Een middenweg vinden tussen met je aandacht in het hier en nu zijn en je aandacht laten vliegen naar……

Anderzijds verbaast het me soms ook hoe makkelijk je de automatische piloot los laat. Ik fotografeer graag, en ben alert op wat ik zie. Dat gebeurt weer automatisch. Ik weet dat een fotograaf die mij opleiding gaf zei: als je een keer besmet bent, kun je nooit meer “normaal” kijken.  Je kijkt met andere ogen naar de wereld, en ik kan beamen, dat is waar. Maar ook de hond die primair vanuit zijn instinkt reageert, is lekker in het hier en nu en neemt mij daarin mee. Maar de gewoontes van tig jaren kunnen zomaar onderste boven worden gegooid: de tandenpasta waar je ruim 30 jaar je tanden mee poetst, is niet meer te verkrijgen. “De wereld staat op zijn kop” door zo iets simpels.  Welke ga ik dan nemen, uitproberen, testen, of toch nog kijken: welke winkel heeft een restpartij.  Grote levensgebeurtenissen halen je ook bij het hier en nu, ziekte, dood en geboorte.  Deze week mocht ik de meemaken dat wij een kleindochter kregen.  Deze dagen leven we helemaal in het hier en nu, en kunnen niet stoppen met kijken naar dit wondertje. Het leven op zich zorgt ervoor dat we wakker geschut worden, en acteren op het hier en nu.  En laat mijn gedachten af en toe maar hun eigen weg gaan! (en degene die wel veel aan de mindfulltraining hebben: vooral doen!)

 

DSC03396

ZZP-er

De zzp-er is veel in het nieuws laatste tijd.  Maar naar mijn idee klopt de naam zzp-er niet altijd. In 1999 begon ik voor mezelf, ja zonder personeel, dus zou ik zzp-er zijn, zelfstandige zonder personeel. Maar ik vond (en vind) mezelf geen zzp-er, maar ondernemer. Weliswaar in het begin zonder personeel. Maar ik was wel degelijk in mijn ogen ondernemer: met ideeën  voor de groei van mij bedrijf, met plannen en ambities. In 2009 verkocht mijn bedrijf, werd ik van ondernemer (ik had intussen personeel) weer zzp-er. Maar weer voelde ik me alles behalve zzp-er, ik voelde me ondernemer met nieuwe ambities en plannen.
En nu, nu krijg ik kriebels van de titel zzp en alles wat daarover gezegd wordt. De zzp-er neemt geen verzekering voor arbeidsongeschiktheid, geen spaarpot voor zijn pensioen en is een probleem voor de toekomst. ONZIN  Veel zpp-ers zijn ondernemers, weliswaar zonder personeel, maar met ideeën, plannen, planning en ambitie. En ja er zitten er tussen die geen ondernemer zijn, dat zijn werknemers die de keus van zpp-er gemaakt hebben al dan niet gedwongen door omstandigheden. Zij zijn geen ondernemers en zijn een risico vooral voor zichzelf. Ik kende ze in de tijd van mijn administratiekantoor: kraanmachinist in de bouw, zijn baas zei dat het beter was zzp-er te worden. Dan hield hij meer over. En zijn baas had wel 3 bedrijven, dus het zat wel goed met de regels. Deze man en dit gezin stuurde facturen, zoveel geld hadden ze nog nooit ontvangen. En het ging op dat geld, aan zaken die ze nooit gekocht hadden. En ze gingen failliet omdat niemand ze uitgelegd had dat ze ook nog belasting moesten betalen. (dit is echt gebeurd!)
Deze mensen moeten beschermd worden tegen ondernemers die de zzp-er gebruiken voor eigen gewin.  Mensen die lekker gemaakt worden voor iets waar ze niet geschikt voor zijn.
Wanneer ik zelf online mijn hypotheek wil wijzigen moet ik een test doen of ik wel genoeg er van weet, en 3x mijn handtekening zetten dat ik bewust ben wat ik doe en de risico’s die ik loop.
Waarom dit niet voor de startende zzp-er, bewust maken van risico’s, een toelatingscursus laten doen, zodat niemand kan zeggen: owww. Ik wist dat niet, en dusdanig dat de surrogaat ondernemer geen zpp-er wordt, maar in loondienst blijft.  En dat de “echte” ondernemer niet betutteld wordt in hoe en wat hij voor zichzelf moet regelen.  En dan ga ik het nu nog niet hebben over wat er nog in arbeid flexibel gemaakt moet worden (in mijn ogen), zodat een ondernemer niet na twee jaar een loondienstmedewerker de deur wijst, niet omdat hij niet voldeed, maar uit angst voor de financiële strop die kan komen wanneer er iets mis gaat. Laten we eerst maar eens recht doen aan de ondernemer zonder personeel!

bzp (benzinepomp zonder personeel)

bzp (benzinepomp zonder personeel)

Vakantie

Vakantie blijft toch een vreemd fenomeen. Ik kan me er altijd weer over verbazen. De dingen die ik doe die ik thuis niet gauw zal doen. Genoegen nemen me dingen waar ik thuis nog niet aan zou denken.  En dat onder het mom, er even uit zijn, je hoofd leegmaken, je accu opladen.
Met ons huisje op 4 wielen zijn we richting het mooie weer gegaan, tenminste dat hoopten we.  In Nederland was het slecht, nou hier in het zuiden van Frankrijk is het ook niet geweldig. Maar we eten buiten, korte broek en sandalen aan.  Thuis hadden we waarschijnlijk overwogen of de kachel aan zouden doen. Slechtere weer heeft voordelen: voor de foto’s is het leuk, en ik heb intussen al 4 boeken gelezen. Die stuk voor stuk de moeite waard waren.  En intussen vragen we ons af: waarom hebben we thuis zo veel. In onze kleine camper komen we niets te kort, alles wat we nodig hebben is er. We worden al gelukkig van een fijne warme douche en mopperen op de wc’s zonder wc-brillen en owja, dat wc papier moet ook steeds mee. Werk…de eerste dagen kan ik het wat lastig loslaten, maar dan…werk? Uhh.  Toen ik jaren terug trainingen gaf was de vakantie de inspiratiebron. Wat zou ik volgend seizoen gaan doen? En er ontstonden leuke, goede ideeën, die thuis dan vaak minder leuk en goed bleken te zijn.  Maar de kiem werd wel gelegd. Ik mis dat.  En ik wil die inspiratie nu ook voelen en opdoen.  Maar ik hoef geen nieuwe trainingen te bedenken.  Ik vraag me af hoe ik dat voor mijn huidig werk kan doen, zonder de ideeën te krijgen dat ik dan beter iets anders kan gaan zoeken. Want die valkuil is er in de vakantie ook. De helicopterview die ontstaat op werk en collega’s kan ook het idee geven: het roer moet om. En dat roer om, dat klinkt altijd fantastisch en uitdagend, maar levert niet zoveel mooie dingen op als ik onder de Franse zon kan bedenken. Roer om….je hart achterna zijn kreten waar een handje vol mensen werkelijk gelukkig van wordt maar handen vol mensen doodongelukkig.  Vaak zit het juist in kleine subtiele zaken die je kunt veranderen die een leuke domino effect kunnen veroorzaken.
Wel is het van levensbelang dat je het werk wat je doet grotendeels leuk vindt, met plezier doet. Want ja het leven is te kort om dat waar je zoveel tijd aan besteed met tegenzin te doen.
Terug naar de vakantie, want daar ging het over, nog een kleine week en ik ben weer thuis, gelukkig met mijn eigen bed, heerlijke douche, en fijne toilette waar wc papier gewoon aanwezig is. De winkel waarin alles weet te liggen en me niet laat verleiden tot lekkere (=meestal minder goed voor mij) dingen.  4 pitten om te koken en niet weer die friet bij dat lekkere vlees, en veel te weinig groente en te veel wijn.
Vakantie, heerlijk om te beseffen dat je gelukkig bent met veel minder, dat je gelukkig bent met alles wat je thuis hebt. Inspiratie opdoen voor komende periode en weten dat de zomer nog moet beginnen, dus dat er heel veel weekenden met mooi weer komen, de kleine minivakanties!

P1110942

Fun-factor!

Laatst was ik bij een bijeenkomst met vrouwen van mkb ondernemers En ik schrok toen ik één van de vrouwen de uitspraak hoorde doen: ik ben alleen maar de fun-factor in het bedrijf, verder niets. Ik vroeg me af of ik het goed gehoord had, of ze serieus was. En beide klopte, ik had het goed gehoord en zij was serieus. Dat is haar stellige overtuiging.  En ik dacht: dit kan niet waar zijn. Zij is juist een belangrijke factor binnen het bedrijf.  Niet zo dominant zichtbaar, maar misschien juist wel daarom. Maar als je zelf die overtuiging hebt, wanneer je jezelf niet serieus neemt, dan is een moeilijk gesprek met een werknemer ook bijna niet te doen. (En dat moest ze wel)

Al vele jaren kom ik ondernemende vrouwen tegen en ik verbaas me over de diversiteit daarin. Je hebt:

  • Vrouwen die een onderneming hebben omdat ze (een van) hun ouders opgevolgd hebben
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn om hun passie te volgen
  • Vrouwen die een beroep hebben waardoor automatisch ondernemer zijn
  • Vrouwen die voor zichzelf gestart zijn omdat ze hun baan verloren hadden en geen andere mogelijkheid zagen
  • Vrouwen die ondernemersvrouw zijn omdat hun partner ondernemer is en daar zijn dan ook weer categorieën in:
    • Zij die volwaardig meewerken hun eigen kracht en kennis kennen
    • Zij die zich zelf zien als de vrouw van en in die schaduw hun eigen inbreng niet (h)erkennen
    • Zij die op de succes van hun partner drijven en zichzelf overschatten

En er zijn vast nog meer “soorten” vrouwelijke ondernemers of ondernemende vrouwen te benoemen.

Ik ben ze tegengekomen op netwerkborrels, ik heb boekhouding voor ze gedaan en ik coach ze. En vaak zijn er gemeenschappelijke delers: calimero effect, onzekerheid, afhankelijkheid zowel in geld als in behoefte van erkenning, bevestiging waardering.  En we weten wel dat het anders is, maar toch, hangen we in de beperkte overtuigingen, zoals: “het zijn van slechts de funfactor en niet meer.”
Wat is het toch dat we in de schaduw van ons eigen kunnen blijven? Natuurlijk kunnen we roepen dat we in een mannen maatschappij harder moeten vechten voor onze positie. Blijft dat er inderdaad minder vrouwen in topposities zitten, dat we inderdaad minder verdienen bij gelijkwaardige banen.
Ik pleit niet voor vechten. Maar doen waar je goed in bent en erkennen dat je dat doet, daar goed in bent en dat niet bagatelliseren. Stap uit je eigen schaduw. En dit geldt niet alleen voor vrouw die ondernemer zijn, maar voor alle vrouwen, werkend en niet werkend.
We staan juist zo bekend om onze kracht, om ons organisatie talent. En toch, degraderen we ons zelf tot de fun-factor van de onderneming.  Terwijl we juist met onze kwaliteiten een groot toegevoegde waarde kunnen zijn.  Waardoor anderen beter presteren, beter in hun vel zitten. En dat hoeft niet dominant zichtbaar te zijn, maar (on-) zichtbaar aanwezig/voelbaar.
En als die fun-factor jouw kwaliteit is,  dan schreeuw het van de daken en ben er trots op!

Fun

Fun