Teleurstellende relaties

Ken je dat?  Dat een persoon je erg tegenvalt. En waarom? Omdat je verwachtingen had over wat hij/zij zou doen, of misschien wel niet zou doen en dan blijkt het anders te zijn. En dan?
In mijn situatie wat me afgelopen jaar overkomen is, ging ik twijfelen. Niet aan die ander, maar aan mezelf.  Heb ik het wel goed begrepen? Is het niet anders bedoeld?  En terwijl eigenlijk alle vezels in mij riepen, dit klopt niet, toch doorgaan in het contact.  En daarbij dan twijfelen aan mezelf.  Waarom doorgaan in dat contact? Nou omdat het me ook wat opleverde. En wat het me opleverde was me veel waard. Dat wilde ik niet verliezen.  En dan kom je iemand tegen, praat er toevallig over en dan blijkt dat die twijfel over mezelf niet nodig was.  De ander had eenzelfde ervaring.
Maar dan blijft er over: wat nu ? Wil ik dat contact nog, een deel van me roept, nee, ik wil met hem/haar niets meer te maken hebben. Een ander deel  roept, ach…en hunkert naar het stuk wat ik bij die persoon wel vond.
Maar gaat het in relaties niet vaker op die manier. Binnen de relatie heeft de ander aangename kanten die je graag wil ontmoeten, maar dat betekent ook dat die minder aangename kanten er ook zijn. En wat weegt het zwaarst?

En nu omdraaien…..ik heb minder aangename kanten die de mensen waar ik een relatie mee heb accepteren. Omdat ze blijkbaar niet opwegen voor de minder aangename kanten van mij.  En daar sta ik eigenlijk veel minder bij stil. Want hoewel ik minder aangename kanten heb waar ik zelf ook wel (eens) last van heb weegt het niet op tegen al mijn goede/positieve kanten.
(tja zojuist heb ik nog : ik hou van mij, van Harrie Jekkers gedraaid, zie onderaan de link)

Maar uiteindelijk komt het er volgens mij op neer dat wanneer de positieve, aangename kanten van de ander positief doorslaan t.o.v. de minder aangename is er weinig reden om een relatie te verbreken.  Ofwel de lasten zijn minder zwaar dan de lusten.

Wil het zeggen dat je de ander dan niet hoeft te confronteren met jouw ervaring?   Hangt er vanaf. In een relatie waar je verder mee wilt wel. Want soms worden die onaangename kanten groter, of eigenlijk worden ze niet groter maar je irriteert je er meer aan, waardoor ze groter lijken.
En soms is de vraag of jij zo nodig de spiegel voor de ander wilt en kunt zijn.  Als het nodig is dan gebeurt dat en komt het op je pad. En soms kun je beter met de stille trom vertrekken. Is dat laf? Misschien wel,  maar ik ervaar dat ik niet met alle mensen de strijd aan wil, maar soms ook niet altijd kan.  Er is helaas nog altijd een categorie mensen die mij vrij makkelijk uit mijn kracht kunnen halen.  Ik weet waar het vandaan komt, en werk er nog altijd aan.  Dus op een dag, dan kan/durf ik voor een ieder op mijn pad de confronterende spiegel aan te zijn.  Wanneer die dag is, ik weet het niet. Tot die tijd, oefen ik in het klein en tracht ik open te staan voor de spiegels op mijn pad.

Tot slot: ik heb het hier over relaties in de breedste zin van het woord, dus zeker niet alleen over de partnerrelatie.

Relaties, iets om helemaal in te duiken

Relaties, iets om helemaal in te duiken

 

Ik van hou van mij, Harrie Jekkers (kun je hier beluisteren..)

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *