10.000 facebook leden!

Het begon als een grap, de airfryer receptenruil facebookgroep In zoverre, ik kocht een airfryer en was op zoek naar recepten, ik vond op facebook alleen een Duitse versie, en dacht, oke, dan start ik zelf een groep. En ik dacht dat alleen wat mensen in mijn omgeving lid zouden worden, net als bij mijn andere pagina. Nu ongeveer een jaar later heb ik 10.000 leden.
Nadeel is dat er wel eens spam tussendoor komt, dat leden wel eens niet relevante berichten plaatsen en dat anderen zich daaraan ergeren of dat nieuwe leden voor de zoveelste keer die zelfde vraag stellen.  Maar ik probeer in die groep toch vooral de tolerantie naar elkaar toe te promoten. Natuurlijk, iemand die oma is geworden moet dat op eigen tijdlijn zetten, maar ach…  Ik wil degenen die zich ergeren toch een beetje de spiegel voorhouden: wat is het dat jij je ergert, negeer het, ga verder met de andere berichten die je wel interesseren.
Met spam is het lastiger, niemand zit te wachten op de reclame van zonnebrillen of leningen. En dat gaat wel heel vreemd. Iemand die lid wil worden moet zich melden. Ik kijk globaal naar die meldingen, en als er niets geks is dan laat ik die persoon lid worden. Soms zijn die spammers eruit te halen doordat ze een vreemde foto hebben, niet eens Nederlands kunnen of iets anders opvallends, dus die negeer ik, en misschien zit er per ongeluk wel eens een goeie tussen. Sorry!  Maar steeds vaker klopt het profiel en kun je niet voorzien dat je een spammer binnen haalt.  Ik adviseer leden: niet reageren, alleen rapporteren dan verwijder ik alles zo snel mogelijk.
Eén keer ben ik netjes benaderd door een man die vertaalde teksten gebruikte, google translate is niet perfect… en hij verweet me dat ik mensen een goede toekomst ontzegde doordat ik niets van zijn lening aanbiedingen in de groep wilde. Dus mensen, sorry dat jullie die mis gelopen zijn  🙂
Ik vraag me wel af hoe het kan zijn dat men daar mee bezig blijft. Dan moet het ergens toch een beetje rendabel zijn anders ga je daar je tijd toch niet aan besteden?
Ik ben wel voor een win-win situatie, anderen met airfryer-achtige sites mogen van mij daar hun aandacht voor vragen. Maarja, dan heb je er bij die zorgen dat hun bericht continu bovenaan staat. Uppen noem je dat (geloof ik). Daar reageer ik dan ook op en helaas krijg ik niet altijd begrip voor mijn standpunt, maar ik vind zelf dat ik mijn recht sta.
Al met al is het toch best wel een ervaring zo’n groep mogen beheren. Virtuele contacten ontstaan, discussies ontstaan.   En tot mijn verbazing vind ik het nog leuk ook. De airfryer vind ik ook nog steeds leuk en dankzij mijn groep heb ik regelmatig nieuwe ideeën.
Ik vraag me wel af wat ik er zelf van geleerd heb rondom groepen, of meer rondom sociaal media. Kan ik mijn ervaring gebruiken of is het een toevalstreffer?
Ik wil bij deze mijn blog gebruiken voor wat reclame.. onderstaande pagina’s wil je echt niet missen.

Wordt lid van mijn airfryer recepten ruil groep. https://www.facebook.com/groups/airfryerreceptenruil/

En like mijn pagina:    https://www.facebook.com/afscheidsfotos

En als je dan toch goed bezig bent, like dan ook de pagina van mijn werk: https://www.facebook.com/savonacarwash

Maar het mag he, het moet niet…

airfryer

 

 

 

 

Kracht naar kruis

Heb jij dat nu ook wel eens, dat je iets schrijft en dat je merkt dat anderen het anders oppakten dan dat je bedoelde?  Je merkt het in de reactie die je krijgt, dat je denkt he? Hoezo? Wat? Maar zo bedoelde ik het niet.  Toen ik pas blogs schreef had ik ook de neiging om te reageren, meestal om mezelf te verdedigen of nader te verklaren.  Maar ik heb geleerd dat niet te doen. Dat het goed is hoe de ander mijn tekst interpreteert, dat het iets zegt waar die ander staat.  En als het een vorm van kritiek is, misschien heeft die ander wel gelijk, kan ik het nu (nog) niet zo zien. In ieder geval ervaart die ander dat zo.  Het is niet altijd negatief, soms juist positief. Laatst zette ik iets op facebook over een ervaring waaruit mijn ooghandicap bleek. Ik vond het een grappig voorval en een paar mensen reageerden dat ze het knap vonden hoe ik daarmee omging. Hoezo knap, dacht ik, ik heb toch geen keus, het is toch zo.  Ik realiseerde me dat wij zo in elkaar zitten. Iets in het leven overkomt je en je gaat er mee om, op een voor jou zo goed mogelijke manier. Dat doe je, daar denk je niet uitgebreid over na.  En de buitenstaander ziet dat, en denkt: wowww. Wat knap, ik weet niet of ik dat in die situatie zo zou kunnen. Ik weet dat wel, dat kun je, naar de wijsheid van mijn moeder: we krijgen kracht naar kruis. En die wijsheid klopt. En het is dan toch soms wel fijn om te horen dat mensen zien dat het je niet vanzelf afgaat, dat je er energie insteekt, waardering krijgen, daar groeien we allemaal van. Maar…hoe zit het dan met die negatievelingen? Voor hen voor wie het glas half leeg is, voor wie een muggenbult een besmette tekenbeet is, voor wie hoofdpijn de angst voor een tia oproept, voor wie…..noem het maar, we kennen ze allemaal?  Voor die mensen is in mijn ogen het leven zwaar. Altijd moeten leven met de angsten voor ziekte, voor verlaten worden voor..?  Ik denk dat de mens van nature een overlever is.  En dat deze negatieveling dat ook doet, die overleeft met zijn angsten, houdt zich daar staande mee in het leven.  En hopelijk komt hij of zij de engel op zijn/haar pad tegen, die een spiegel durft voor te houden, zodat ook die mens krijgt te horen: wat knap dat je dat doet,  wat knap dat je met die angsten leeft. Zoals de een met zijn handicap weet om te gaan, zo moet de ander met zijn angsten omgaan. En het is en blijft, kwaliteit van leven hangt niet af van dat wat ons overkomt, maar hangt wel af van hoe wij ermee omgaan.

Kracht naar kruis

Kracht naar kruis

 

 

Zielsgelukkig

Een tijdje terug gebruikte in mijn blog het woord zielsgelukkig. En terwijl ik dat schreef dacht ik, wat is dat zielsgelukkig? En dat antwoord was simpel: wanneer mijn ziel gelukkig is. De uitleg is simpel, maar is de praktijk wel zo simpel? Het bleef me bezighouden, zielsgelukkig, toch heel wat anders dan dolgelukkig, en ook anders dan “gewoon” gelukkig. Zielsongelukkig gebruiken we niet zo vaak, dan is het vaker doodongelukkig. Z i e l s g e l u k k i g. Hoe mooi is dat? Los van wat jij of ik onder ziel verstaan is zielsgelukkig iets diepgaands, een diepgaand geluk. Heel anders dan dolgelukkig wat ook erg fijn kan zijn.  Ik heb er veel over nagedacht en steeds dacht ik, wanneer ik voelde ik me vandaag zielsgelukkig ofwel was mijn ziel gelukkig. En dan zit dat in kleine dingen, vandaag liep thuisgekomen van mijn werk de tuin in, en ik rook mijn rozen, heerlijk, en dat is dan een zielsgelukkig momentje.  Gisteravond had ik een ontmoeting met een lieve dierbare vriend, dan voel ik me zielsgelukkig. Maar ook wanneer ik door het bos loop (dat stukje benoemde ik de blog hierboven vermeld) dan voel ik me zielsgelukkig en als ik dan later mijn foto’s terug kijk die ik gemaakt heb dan kan ik dat gevoel weer makkelijk terughalen. Tijdens een knuffel of vrijpartij, kan ik me zielsgelukkig voelen.  Als ik onze hond Quanto gekke streken uit zie halen, als onze andere hond Reza haar knuffels komt halen.  Zielsgelukkig zit voor mij in rustmomenten. In de hectiek van de dag laat ik dat gevoel niet tot me komen.  Doodongelukkig zou ik me gaan voelen wanneer ik die geluk momenten helemaal niet meer tot me zou laten komen. Dan maak ik mijn ziel dood, monddood misschien.  Een gelukkig ziel zorgt er voor mij voor dat mijn accu oplaadt, dat ik geniet, dat ik blij ben.  En dat sluipt er vaak in, dingen doen waar je ongelukkig van wordt, te veel of verkeerd eten, werk hebben dat je met tegenzin doet, relatie waar je je ongelukkig in voelt,  allemaal lagen en blokkades die de ziel bedekken waardoor het zielsgelukkig zijn niet meer voor komt.
Ik realiseerde me afgelopen periode dat ik  met mezelf aan het filosoferen was dat het wel iets heel bijzonders moois is, een gelukkige ziel. En dat het voor mij belangrijk is om ervoor te zorgen dat er iedere dag wel zo’n momentje voorbij mag komen. Dat ik daar de rust en tijd voor neem. Anderen kunnen je wel blij maken, of gelukkig, maar zielsgelukkig kun je alleen zelf voor zorgen, dat komt van binnenuit.  Het is belangrijk om zo veel mogelijk dingen die ik niet fijn vind op afstand te houden, want dat maakt uiteindelijk doodongelukkig. Dan zou ik afstompen. Misschien denk je, makkelijk gezegd, jij zit niet in mijn situatie. Het lukt me niet om zielsgelukkig te zijn. Dan hoop ik dat je de tijd neemt om te zoeken waar jou ziel gelukkig van wordt, het zit in kleine, onverwachte subtiele dingen. Als je dat weer lukt, lukt het je ook om beter om te gaan met de dingen waar je niet gelukkig van wordt, werk verandering, werken aan je relatie, kortom je hebt weer de kracht en moed om zelf aan de het stuur van je leven te staan. Daarvoor is het volgens mij echt nodig om die zielsgelukkige momenten te ervaren, te koesteren en van te genieten.

Geluksmomentje

Geluksmomentjes

 

Geluksmomentje

zoekend naar een levensdoel/levensdroom

Mensen die mij kennen weten dat ik een zoeker ben. Altijd onderweg naar beter, naar anders naar…wist ik het soms zelf maar. Onlangs liet ik een profiel maken en daar stond o.a. het volgende stukje tekst in: Diana is van nature heel intuïtief en deze eigenschap, gevoed door de behoefte nieuwe dingen te ontdekken, brengt de bereidheid met zich mee om lang en hard te werken aan de verwezenlijking van een levensdroom. 

En het enige dat ik maar kon denken was: levensdroom, wat is mijn levensdroom, mijn levensdoel? Jaren hield ik me daar helemaal niet mee bezig, ten tijde van mijn psychosociale opleiding dacht ik dat het duidelijk was, maar nu weer jaren verder, weet ik het niet. Een levensdroom, is natuurlijk niet één aspect, maar bestaat uit verschillende, simpele, kleine grotere en soms hele grote dromen. Ik verwar het dan ook met levensdoel, het doel van mijn leven. Ik kan daar geen antwoord op gevonden krijgen. Gefrustreerd kan ik er ook van worden: is het werk wat ik nu doe iets wat een hoger doel dient?  Maar langzamerhand komt daar rust en berusting in. Onder andere door het profiel dat ik hierboven aanhaalde. Want daar staan dingen in die herkenbaar zijn. En waarom strijden tegen de zoeker in mij? Waarom niet accepteren dat ik behoefte heb aan nieuwe dingen. Als ik wandel in de natuur ben ik zielsgelukkig, ofwel is mijn ziel gelukkig. Maar toch dat levensdoel…… Vorig weekend was ik samen met een vriendin een weekend weg. En we speelden het transformatiespel, daarin neem je een thema mee. Ik nam levensdoel mee. Tot slot trokken we een kaart uit de Godinnentarot, En die gaf een duidelijke richting:

Pentakels 6, met als omschrijving: Je bezit ware vrijgevigheid en een filantropische instelling. Je deelt je talenten met je omgeving en je hoopt dat zij op aangename wijze worden ontvangen. Je hebt vertrouwen in de gulheid van het universum. Je helpt andere mensen die minder gelukkig zijn zonder verwachting of verplichting.

Wat een mooi levensdoel was het eerste wat in mij op kwam bij die kaart. En brengt me bij een droompje: om eens in de x-tijd familie-opstellingen te organiseren tegen kostprijs. En kostprijs is de zaalhuur eruit kunnen halen. Of als iemand een zaal ter beschikking stelt hoeft dat ook niet. En de financiële bijdrage laat ik vrij, en wat er binnenkomt kosten eraf en naar een goed doel. (mijn andere vriendin Sabine heeft een mooi project in Egypte, ik zou dat graag ondersteunen)  Zou er animo zijn? Of is het wat sommigen zeggen: als je geen goede prijs vraagt word je niet serieus genomen. Of word ik “afgemaakt” omdat sommigen het als broodroof zien? Ik ben benieuwd, het is in gang gezet en de tijd zal uitwijzen of het wat wordt…of niet.

Genieten van een weekendje weg

Genieten van een weekendje weg

Het moet kloppen op drie niveaus

Tijdens mijn opleiding aan het IHC (tegenwoordig LKA) leerde ik dat dat wat je doet goed moet zijn op drie niveaus, micro, meso en macronivo. Ofwel dat wat je doet moet goed zijn voor jezelf, voor je directe omgeving en voor het groter geheel. Ik neem deze zienswijze vaak mee:
Is dat wat je doet goed voor jezelf of ben jij iemand die zichzelf wegcijfert, zich leeg geeft, een pleaser is. Dan is het misschien wel goed voor je omgeving, maar je omgeving heeft er niets aan wanneer je niet goed voor jezelf zorgt. Wat is dat goed voor jezelf zorgen? Ik merk dat daar verschillende ideeën over bestaan. Het een zal niet slechter zijn als het ander, maar ik denk dat je ook daar naar het totaal moet kijken. Goed voor jezelf zorgen is goed voor je lijf en leden zorgen, voeding, beweging, rust. Maar ook luisteren naar je intuïtie, je gevoel volgen, geen dingen doen die tegen je waarden en normen ingaan.  En soms is het lastig, heb je niet in de gaten dat je iets doet dat eigenlijk niet goed is voor jezelf.  Roofbouw sluipt er soms in. Maar ook signalen negeren waarvan je achteraf wel weet dat je ze gehad hebt.  Ik wist dat die baan niet goed voelde, maar ik heb het toch gedaan….. mijn eerste gevoel klopte, ik had het beter niet kunnen doen.
Meso niveau, goed voor je directe omgeving. Soms doe we dat te veel, en soms vergeten we het. Je directe omgeving zijn de mensen direct om je heen, je gezin, je familie, vrienden, collega’s. Waar ligt de grens? Goed voor je omgeving zorgen betekent eveneens grenzen aangeven, goed zorgen betekent niet altijd alleen maar klaar staan en ja zeggen. Maar betekent ook mensen hun eigen verantwoordelijkheid laten nemen. Eerlijk zijn, tijd vrij maken voor elkaar, voor elkaar zorgen. Hoe breed kan dit gaan? Nooit zo breed dat je niet meer goed voor jezelf zorgt!
Marco niveau, wanneer is het voor het groter geheel. Onlangs discussie op de radio gehoord, pensioenfondsen die in wapenhandel investeren. Ben ik dan als deelnemer medeverantwoordelijk en wat kan ik doen?  Vaak betekent goed voor het groter geheel, geen schade berokkenen. Maar mooier is natuurlijk wanneer je een bijdrage kunt leveren. Moet je daarvoor grootse dingen doen? Ik denk van niet, misschien zit het juist in het kleine, ogenschijnlijk onzichtbaar.  Wanneer iedereen zo denkt en handelt, is het een grotere bijdrage.  Ook hier komen waarden en normen terug.  Het groter geheel het klinkt zo……groots, is het dan niet mooi dat we daar allemaal invloed op uit kunnen oefenen?

Soms worden verleid door de andere niveaus. Toen ik onlangs voor een baan werd gevraagd bij een groot opleidingscentrum werd ik verleid alsof ik daarmee goed voor mezelf zou zorgen (meer salaris, carrière), ook het groter geheel deed mee, mijn bijdrage daar was echt wel goed voor het geheel. Meso niveau werd eigenlijk over geslagen, tenzij je daar de organisatie in laat vallen. Want dat was de groter verleider, mijn bijdrage was nodig, ik was nodig. En ik had de neiging alleen daar naar te kijken.
Maar gelukkig vroeg ik de tijd en kwam er achter dat het voor mijzelf niet goed was, zo voelde het om allerlei redenen, meso niveau, mijn directe omgeving was ook niet enthousiast. Op Marco niveau hoef ik dan niet meer te kijken, ik weet dat ik de juiste beslissing genomen heb.

Regelmatig vinden we het lastig, om te zorgen dat het op alle niveaus klopt. Toch heeft het meestal te maken bij bij onszelf te blijven en ons niet te laten verleiden door beloften op slechts één niveau.
Ik wens je toe dat je de verleidingen kunt weer staan en de realiteit op alle niveaus kunt zien en vandaar uit handelt

Vlinder kent  eveneens 3 niveaus, rups, pop en vlinder. Daar zal die zelf net zo veel mee bezig zijn, denk ik..:_)

Vlinder kent eveneens 3 niveaus, rups, pop en vlinder. Daar zal die zelf net zo veel mee bezig zijn, denk ik..:-) Oplettende lezer attendeerde mij dat een vlinder ook nog een eitje is geweest, 4 stadia…ik ben dus duidelijk geen bioloog.

 

 

Hoe gekker je doet meer likes, was vandaag een kop in onze krant,

met daarbij de foto van blote mannen op de berg Kinabalu. Die mannen zitten intussen vast, geen respect voor de heilige berg.  Ik denk dat het klopt dat mensen steeds gekkere streken uithalen voor de publiciteit, of op facebook of voor een of ander televisie programma. Maar zijn het gekke streken door mijn oordeel en gekleurde bril  of zijn het grens verleggers en moet ik niet zo begrompen reageren. Waar ligt die grens, waar ligt mijn grens, waar ligt die van mijn omgeving?  Ik geloof ook niet dat er iemand is zonder oordeel. Bewust, maar zeker onbewust oordelen we. Toch is het een uitdaging om de dingen te benaderen met een soort kinderlijke nieuwsgierigheid. Kinderen oordelen ook, vinden iets van de situatie, maar laten zich daardoor niet weerhouden om het te onderzoeken, te ervaren of onbevangen te bevragen. Maar hoe ga je in kinderlijke nieuwsgierigheid om met respect of een gebrek aan respect zoals de bewoners van de berg Kinabalu de naaktfoto van de mannen ervaren hebben? Kan het zijn dat kinderen dat op een natuurlijke manier aanvoelen? Is het een natuurlijke gave om mensen niet te choqueren en kwetsen?  Of kun je in kinderlijke nieuwsgierigheid daar aan voorbij gaan en heb je er geen last van dat een ander zich gechoqueerd of gekwetst voelt?  Laat je dat bij die ander. Soms kun je je niet voorstellen dat door jouw gedrag iemand zich gechoqueerd voelt, wat voor jou normaal, of ietswat apart is kan voor een ander heel anders over komen  Wat zijn voor mij grenzen van wat kan en niet kan? En lopen die in lijn met de normen en waarden in mijn omgeving? Of kan ik met kinderlijke nieuwsgierigheid blijven kijken en me niet gekwetst voelen?
Wanneer die jongens geweten hadden dat ze daarvoor een gevangenisstraf kunnen krijgen en waarschijnlijk krijgen hadden ze het dan gedaan? En als ze geweten hadden dat de bewoners daar zich serieus gechoqueerd voelden, hadden ze het dan gedaan? Waren de vele likes op facebook dat waard geweest? Want wat leveren die likes je op? Aandacht, doordat je ziet dat veel mensen like aanklikken. De kick om zoveel mogelijk te krijgen, maar dan, wat levert het je dan eigenlijk op, want is dit echte aandacht? Een ding is wel zeker, door de gevangenisstraf krijgen ze aandacht, aandacht die ze misschien liever niet gewild hadden….

Voor de één is naakt schokkend voor de ander kunst!

Voor de één is naakt schokkend voor de ander kunst!

Vakantie borrels

Vakantie, ook dit jaar heb ik vroeg mijn “zomervakantie” en ben ik nu halverwege die vakantie. Ik blijf vakantie iets “raars” vinden. Huis en haard verlaten om “eruit” te zijn, genoegen nemen met minder dan je in je eigen huis hebt, eten bestellen waar je thuis nog niet over na zou denken, mensen die een taal spreken waar ik niet zoveel van begrijp. Het fijne van vakantie vind ik o.a. het tijdeloos zijn. Nergens op tijd te hoeven zijn, opstaan wanneer je wakker bent, eten wanneer je honger hebt, slapen wanneer je moe bent. Was stapelt zich op, geen haar op mijn hoofd die zich bezighoud dat at in een wasmachine moet. Op zijn Italiaans koffie zetten, en dat lekker vinden, en dan straks thuis weer zeggen: ohh, wat fijn dat we ons koffieapparaat weer hebben, want die Italiaanse koffie was niet te..  Vakantie is voor mij ook het moment van borrelen. Niet letterlijk de borrels drinken, maar stil staan bij mezelf, bij dat wat ik doe in het leven. Heb ik juiste keuzes gemaakt? Wil ik het anders? Wat wil ik anders. Eigenlijk een beetje dat voor veel mensen hoort bij oud- en nieuw. Dan heb ik het niet. Mijmerend in een stoel tussen de wijnvelden, kijkend op een plein naar het mooie van deze steden, s avonds op het terras, met een omslagdoek tegen de kou. Ik kan dat borrelen niet tegenhouden, het komt, het gaat, en het is er. Vroeger toen ik nog trainingen gaf ontstonden op deze momenten de leukste nieuwe ideeën, die thuis verder uitgewerkt werden. En nu, nu is het vooral, had ik wel moeten stoppen met het geven van trainingen en therapie?  En als dat geen juiste keus was, hoe en wat wil ik dan gaan doen? Afscheidsfotografie is fijn om te doen, maar is dat de juiste keus? Brengt het de twee werelden van mijn psychosociale achtergrond en mijn fotografie hobby wel bij elkaar. Hier in Toscane heb ik al tig foto’s gemaakt. En ik weet dat wanneer ik ze straks terug kijk mij dat een geluksgevoel geeft. Ik weet niet hoe dat voor anderen werkt, maar ik blijf altijd mijn foto’s terug kijken. Ik word er blij van.  Maar die combi, brengt deze wat ik gehoopt/verwacht had.  De borreluren op mijn vakantie brengen niet altijd antwoorden, laten me wel stil staan bij wat er is. Het is goed zoals het is, maar dat wil niet zeggen dat dat voor komende 10 jaar geldt. Borrelen hoort bij mij, ik heb wel geleerd dat wat boven borrelt niet direct omgezet hoeft te worden in… ja waarin?. Voorlopig geniet ik hier nog van de zon, de mensen, de dingen die ik hier heb en thuis niet en andersom.. Populair gezegd, even uit de comfortzone….maar dat vind ik zo’n hypetherm, ik noem het tijd nemen voor mezelf en geen mogelijkheid hebben om te vluchten in het dagdagelijkse. (En vakantie houd eigenlijk nog zoveel meer in…daar is een blog te kort voor 🙂 )

Voor degenen die het voor de boeg hebben: fijne vakantie gewenst!

Mijmeren

Borrelen

oud verdriet

Vandaag is het 37 jaar geleden dat mijn vader overleed. Geen drama meer na zoveel jaren, dan heb je dat wel een plekje gegeven, toch? Ik ben soms weer verbaasd hoe je door gebeurtenissen weer teruggeworpen wordt in je oude pijn.  Onlangs is een tante van mij overleden, de jongste zus van mijn moeder. Als kind kwam ik daar veel, daarna zag ik haar bij mijn moeder, en toen die overleed zag ik haar nog af en toe bij mijn zus. Maar het was altijd goed als ik haar zag.  En toen ik naar hun huis ging vorige week, kwam ik in een omgeving waar ik lang niet geweest was. En herinneringen stroomden binnen alsof het geen 40 jaar was, maar misschien 4 jaar. Leuke herinneringen, minder leuke, en sommige gebeurtenissen nog zo helder op mijn netvlies. Ik moest ook even dwars door het dorp, ook al moesten we omrijden. Ik moest even aan het verleden snuiven. Er zijn ook hele gaten in mijn geheugen, die die ik echt niet weet, waarvan sommigen denken dat ik dat toch echt wel moet weten. Geheugen is een raar iets.

Tijdens haar uitvaartdienst voelde ik verdriet, verdriet omdat zij veel te vroeg ging, maar het verdriet kwam ook voort uit oud verdriet, het verdriet van het missen van mijn ouders, van de grootouders voor mijn kinderen. Hoe zou mijn vader geweest zijn als opa, hoe zou onze relatie zijn geweest als volwassen kind en ouder, hoe…..dingen waarover kan ik fantaseren waardoor het natuurlijk altijd goed is. Dat voordeel heb ik dan wel.  En het vreemde is dat dit verdriet ook wel voelt als een warm bad. De tranen die komen zijn niet vervelend, het mag er gewoon zijn. En dat vind ik het hele bijzondere aan deze ervaring, het is bijna een koestering als een cocon om mij heen, het is mijn afkomst, het is mijn leven, het heeft mij gevormd door deze gebeurtenissen. Natuurlijk moet ik hier niet in blijven hangen, want dan gaat verdriet alsnog een drama worden en daar is niemand bij gebaat. Vroeg of laat krijgen we allemaal met verlies van dierbaren te maken. Dat is altijd te vroeg, altijd heftig en confronterend.  Ik hoop dat ook iedereen eens dat moment mee kan maken dat het verdriet gevoeld en beleefd wordt, dat het er mag zijn, maar dat het ergens juist een troost geeft, want één ding is zeker zelfs na 37 jaar maakt mijn vader nog een deel uit van mijn leven, en mijn moeder na bijna 8 jaar uiteraard ook.

Mijn pa en ma 1977

Mijn ouders  1977, vakantie-herinnering die ik koester

Vrijheid zit in jezelf

Vrijheid, afgelopen week volop in de publiciteit vanwege bevrijdingsdag. Een dag om stil te staan bij vrijheid in brede zin. Zelf schrok ik toch wel toen ik de wereldkaart in de krant zag staan met daarbij aangegeven welke landen echte vrijheid kennen.  Hoe weinig landen kennen dat, en hoe bevoorrecht zijn wij dan. En toch, voelt iedereen zich vrij? Antwoord is duidelijk: nee. Dit enerzijds omdat niet iedereen de geldende waarden en normen respecteert en omdat we daar ook andere interpretaties van hebben. Vrijheid is subjectief. Tenminste vrijheidsbeleving. De een kan zich bij zelfde omstandigheden veel vrijer voelen dan de ander. En sterker nog vaak zetten we ons zelf gevangen. Maar dat doen we dusdanig dat we (meestal onbewust) de schuld bij de ander leggen. Dit geldt voor volwassenen, voor kinderen is het anders. Een kind kan zich niet losmaken van gevangenschap, zeker niet bij emotionele gevangenschap. Maar volwassenen kunnen de keus maken om een situatie te stoppen. Situatie waarin je je onprettig voelt, niet vrij. Soms vraag dat offers, offers op materiaal gebied, als cliché voorbeeld de vrouw getrouwd met een rijke man die blijft vanwege de luxe. Maar veel meer zijn we gevangen door onze eigen overtuigingen, beperkte overtuigingen, onze eigen oordelen, onze eigen gedachten. En soms denken we dat we de vrijheid terug kunnen krijgen door bijvoorbeeld ander werk te zoeken, of afscheid te nemen van onze levenspartner of een andere relatie. En vaak blijkt dat een vergissing, voelen we ons helemaal niet vrijer. En dat komt omdat we ons zelf gevangen houden. En ons zelf nemen we bij afscheid van personen of werk mee. Even is er de euforie, en lijkt het te voelen als vrijheid, maar als de eerste fase voorbij is dan komt het gevoel van gevangen zijn, niet vrij zijn weer langzaam maar zeker terug, en soms niet eens langzaam. Wanneer je je niet vrij voelt, ga dan eerst op onderzoek voordat je rigoureuze beslissingen neemt. (ik zeg niet dat je die keuzes nooit moet maken, misschien is het in jouw geval wel de juiste!). Maar onderzoek waar je dat gevoel echt vandaan komt. Daar zijn diverse manieren voor, vragen stellen zoals door Byron Katy geïntroduceerd, Helende reis zoals door Brandon Bays geïntroduceerd, focussen of een zogenoemd levensfragmenten gesprek (HSF methode) Ga in ieder geval even op een andere manier aan de slag dan je al deed, om echt een stukje zelfonderzoek te doen. Want vrijheid kan niemand je geven, vrijheid zit in je zelf!

DSC_0792

50 jaar…

 

En dan is de er de dag dat je vijftig wordt. Ik ben nooit zo van de leeftijden en verjaardagen. Maar naar mate mijn verjaardag dichterbij kwam, stond ik er bij stil. 50 jaar Diana, wat heb ik allemaal gedaan, nou dat is heel veel. Maar ik dacht ook altijd dat het een leeftijd was waarbij je gaat denken, wat moet ik nog doen wat heb ik nagelaten, straks is het te laat. Maar daar heb ik geen last van, omdat ik alles wat ik wil doen, doe. Dat vond ik in het verleden ook het verwarrende van programma’s waarbij je je doelen stelt, wat wil je nog bereiken en wanneer, alsof je haast hebt in het leven om die dingen nog te doen of te bereiken. Natuurlijk moet je doelen of misschien liever wensen houden. En gelukkig wijzigen die wanneer je ouder wordt. Je past je doelen als het goed is ook aan, aan dat wat realistisch is met je huidige omstandigheden. Want je kunt alles bereiken wat je wilt is niet helemaal waar. Je kunt alleen dat bereiken wat realistisch is. En daarbij kun je wel out of the box denken. Want soms lijken doelen onrealistisch, vooral in de ogen van anderen, maar zijn ze weldegelijk haalbaar. Belangrijk: zelf geloven dat het kan, prioriteiten stellen, wellicht offers brengen en de juiste mensen om je heen verzamelen. Als ik voor mezelf kijk, heb ik nog genoeg te doen komende jaren.
Het vijftig worden stemde mij ook dankbaar, dankbaar voor de mensen om mij heen, dankbaar voor de levenslessen die op mijn pad zijn gekomen. En daarbij een intens gelukkig gevoel: het is goed. Natuurlijk is mijn leven niet over rozen gegaan, maar dat geldt voor niemand. Maar ik durf voor mezelf wel te zeggen dat ik goed om gegaan ben met de tegenslagen. Als ik naar mijn verjaardagen kijk weet ik nog heel goed de verjaardagen dat ik alleen was, niemand die me ’s ochtends feliciteerde, een enorm gevoel van eenzaamheid en dat gaan compenseren op allerlei manieren. En  ik denk vaak dat had ik toch anders moeten doen, heb ik mensen niet te kort gedaan.  En dat  is zeker gebeurt.  Maar voordeel van ouder worden is dat ik die momenten beter kan relativeren. Ik ken de pijn nog, maar die is veel zachter geworden en eigenlijk als ik aan die momenten denk, dan kan ik nu glimlachen en nog met diepere intentie kijken naar wat het nu is. Dan loop ik door het bos en weet dat ik die schoonheid toen niet kon zien, maar nu gelukkig wel, door al die levenslessen in de loop der jaren. Is dit gemijmer nu alleen voor 50-jarigen weggelegd? Nee, lijkt me niet. Geen heden zonder verleden en toekomst. Terug kijken niet om te blijven hangen in de shit en ellende, maar kijken dat ondanks dat er zoveel moois is, en terug kijken op alle geluksmomenten is glimlachen en genieten. Toekomst, natuurlijk doelen hebben, grote, kleine, realistisch en misschien een tikkie onrealistisch, om nu op dit moment de inspiratie, de moed te hebben om de huidige hobbels te nemen en vooral te genieten van de dag en het leven te vieren.

DSC_0001