Hoe gekker je doet meer likes, was vandaag een kop in onze krant,

met daarbij de foto van blote mannen op de berg Kinabalu. Die mannen zitten intussen vast, geen respect voor de heilige berg.  Ik denk dat het klopt dat mensen steeds gekkere streken uithalen voor de publiciteit, of op facebook of voor een of ander televisie programma. Maar zijn het gekke streken door mijn oordeel en gekleurde bril  of zijn het grens verleggers en moet ik niet zo begrompen reageren. Waar ligt die grens, waar ligt mijn grens, waar ligt die van mijn omgeving?  Ik geloof ook niet dat er iemand is zonder oordeel. Bewust, maar zeker onbewust oordelen we. Toch is het een uitdaging om de dingen te benaderen met een soort kinderlijke nieuwsgierigheid. Kinderen oordelen ook, vinden iets van de situatie, maar laten zich daardoor niet weerhouden om het te onderzoeken, te ervaren of onbevangen te bevragen. Maar hoe ga je in kinderlijke nieuwsgierigheid om met respect of een gebrek aan respect zoals de bewoners van de berg Kinabalu de naaktfoto van de mannen ervaren hebben? Kan het zijn dat kinderen dat op een natuurlijke manier aanvoelen? Is het een natuurlijke gave om mensen niet te choqueren en kwetsen?  Of kun je in kinderlijke nieuwsgierigheid daar aan voorbij gaan en heb je er geen last van dat een ander zich gechoqueerd of gekwetst voelt?  Laat je dat bij die ander. Soms kun je je niet voorstellen dat door jouw gedrag iemand zich gechoqueerd voelt, wat voor jou normaal, of ietswat apart is kan voor een ander heel anders over komen  Wat zijn voor mij grenzen van wat kan en niet kan? En lopen die in lijn met de normen en waarden in mijn omgeving? Of kan ik met kinderlijke nieuwsgierigheid blijven kijken en me niet gekwetst voelen?
Wanneer die jongens geweten hadden dat ze daarvoor een gevangenisstraf kunnen krijgen en waarschijnlijk krijgen hadden ze het dan gedaan? En als ze geweten hadden dat de bewoners daar zich serieus gechoqueerd voelden, hadden ze het dan gedaan? Waren de vele likes op facebook dat waard geweest? Want wat leveren die likes je op? Aandacht, doordat je ziet dat veel mensen like aanklikken. De kick om zoveel mogelijk te krijgen, maar dan, wat levert het je dan eigenlijk op, want is dit echte aandacht? Een ding is wel zeker, door de gevangenisstraf krijgen ze aandacht, aandacht die ze misschien liever niet gewild hadden….

Voor de één is naakt schokkend voor de ander kunst!

Voor de één is naakt schokkend voor de ander kunst!

Vakantie borrels

Vakantie, ook dit jaar heb ik vroeg mijn “zomervakantie” en ben ik nu halverwege die vakantie. Ik blijf vakantie iets “raars” vinden. Huis en haard verlaten om “eruit” te zijn, genoegen nemen met minder dan je in je eigen huis hebt, eten bestellen waar je thuis nog niet over na zou denken, mensen die een taal spreken waar ik niet zoveel van begrijp. Het fijne van vakantie vind ik o.a. het tijdeloos zijn. Nergens op tijd te hoeven zijn, opstaan wanneer je wakker bent, eten wanneer je honger hebt, slapen wanneer je moe bent. Was stapelt zich op, geen haar op mijn hoofd die zich bezighoud dat at in een wasmachine moet. Op zijn Italiaans koffie zetten, en dat lekker vinden, en dan straks thuis weer zeggen: ohh, wat fijn dat we ons koffieapparaat weer hebben, want die Italiaanse koffie was niet te..  Vakantie is voor mij ook het moment van borrelen. Niet letterlijk de borrels drinken, maar stil staan bij mezelf, bij dat wat ik doe in het leven. Heb ik juiste keuzes gemaakt? Wil ik het anders? Wat wil ik anders. Eigenlijk een beetje dat voor veel mensen hoort bij oud- en nieuw. Dan heb ik het niet. Mijmerend in een stoel tussen de wijnvelden, kijkend op een plein naar het mooie van deze steden, s avonds op het terras, met een omslagdoek tegen de kou. Ik kan dat borrelen niet tegenhouden, het komt, het gaat, en het is er. Vroeger toen ik nog trainingen gaf ontstonden op deze momenten de leukste nieuwe ideeën, die thuis verder uitgewerkt werden. En nu, nu is het vooral, had ik wel moeten stoppen met het geven van trainingen en therapie?  En als dat geen juiste keus was, hoe en wat wil ik dan gaan doen? Afscheidsfotografie is fijn om te doen, maar is dat de juiste keus? Brengt het de twee werelden van mijn psychosociale achtergrond en mijn fotografie hobby wel bij elkaar. Hier in Toscane heb ik al tig foto’s gemaakt. En ik weet dat wanneer ik ze straks terug kijk mij dat een geluksgevoel geeft. Ik weet niet hoe dat voor anderen werkt, maar ik blijf altijd mijn foto’s terug kijken. Ik word er blij van.  Maar die combi, brengt deze wat ik gehoopt/verwacht had.  De borreluren op mijn vakantie brengen niet altijd antwoorden, laten me wel stil staan bij wat er is. Het is goed zoals het is, maar dat wil niet zeggen dat dat voor komende 10 jaar geldt. Borrelen hoort bij mij, ik heb wel geleerd dat wat boven borrelt niet direct omgezet hoeft te worden in… ja waarin?. Voorlopig geniet ik hier nog van de zon, de mensen, de dingen die ik hier heb en thuis niet en andersom.. Populair gezegd, even uit de comfortzone….maar dat vind ik zo’n hypetherm, ik noem het tijd nemen voor mezelf en geen mogelijkheid hebben om te vluchten in het dagdagelijkse. (En vakantie houd eigenlijk nog zoveel meer in…daar is een blog te kort voor 🙂 )

Voor degenen die het voor de boeg hebben: fijne vakantie gewenst!

Mijmeren

Borrelen

oud verdriet

Vandaag is het 37 jaar geleden dat mijn vader overleed. Geen drama meer na zoveel jaren, dan heb je dat wel een plekje gegeven, toch? Ik ben soms weer verbaasd hoe je door gebeurtenissen weer teruggeworpen wordt in je oude pijn.  Onlangs is een tante van mij overleden, de jongste zus van mijn moeder. Als kind kwam ik daar veel, daarna zag ik haar bij mijn moeder, en toen die overleed zag ik haar nog af en toe bij mijn zus. Maar het was altijd goed als ik haar zag.  En toen ik naar hun huis ging vorige week, kwam ik in een omgeving waar ik lang niet geweest was. En herinneringen stroomden binnen alsof het geen 40 jaar was, maar misschien 4 jaar. Leuke herinneringen, minder leuke, en sommige gebeurtenissen nog zo helder op mijn netvlies. Ik moest ook even dwars door het dorp, ook al moesten we omrijden. Ik moest even aan het verleden snuiven. Er zijn ook hele gaten in mijn geheugen, die die ik echt niet weet, waarvan sommigen denken dat ik dat toch echt wel moet weten. Geheugen is een raar iets.

Tijdens haar uitvaartdienst voelde ik verdriet, verdriet omdat zij veel te vroeg ging, maar het verdriet kwam ook voort uit oud verdriet, het verdriet van het missen van mijn ouders, van de grootouders voor mijn kinderen. Hoe zou mijn vader geweest zijn als opa, hoe zou onze relatie zijn geweest als volwassen kind en ouder, hoe…..dingen waarover kan ik fantaseren waardoor het natuurlijk altijd goed is. Dat voordeel heb ik dan wel.  En het vreemde is dat dit verdriet ook wel voelt als een warm bad. De tranen die komen zijn niet vervelend, het mag er gewoon zijn. En dat vind ik het hele bijzondere aan deze ervaring, het is bijna een koestering als een cocon om mij heen, het is mijn afkomst, het is mijn leven, het heeft mij gevormd door deze gebeurtenissen. Natuurlijk moet ik hier niet in blijven hangen, want dan gaat verdriet alsnog een drama worden en daar is niemand bij gebaat. Vroeg of laat krijgen we allemaal met verlies van dierbaren te maken. Dat is altijd te vroeg, altijd heftig en confronterend.  Ik hoop dat ook iedereen eens dat moment mee kan maken dat het verdriet gevoeld en beleefd wordt, dat het er mag zijn, maar dat het ergens juist een troost geeft, want één ding is zeker zelfs na 37 jaar maakt mijn vader nog een deel uit van mijn leven, en mijn moeder na bijna 8 jaar uiteraard ook.

Mijn pa en ma 1977

Mijn ouders  1977, vakantie-herinnering die ik koester

Vrijheid zit in jezelf

Vrijheid, afgelopen week volop in de publiciteit vanwege bevrijdingsdag. Een dag om stil te staan bij vrijheid in brede zin. Zelf schrok ik toch wel toen ik de wereldkaart in de krant zag staan met daarbij aangegeven welke landen echte vrijheid kennen.  Hoe weinig landen kennen dat, en hoe bevoorrecht zijn wij dan. En toch, voelt iedereen zich vrij? Antwoord is duidelijk: nee. Dit enerzijds omdat niet iedereen de geldende waarden en normen respecteert en omdat we daar ook andere interpretaties van hebben. Vrijheid is subjectief. Tenminste vrijheidsbeleving. De een kan zich bij zelfde omstandigheden veel vrijer voelen dan de ander. En sterker nog vaak zetten we ons zelf gevangen. Maar dat doen we dusdanig dat we (meestal onbewust) de schuld bij de ander leggen. Dit geldt voor volwassenen, voor kinderen is het anders. Een kind kan zich niet losmaken van gevangenschap, zeker niet bij emotionele gevangenschap. Maar volwassenen kunnen de keus maken om een situatie te stoppen. Situatie waarin je je onprettig voelt, niet vrij. Soms vraag dat offers, offers op materiaal gebied, als cliché voorbeeld de vrouw getrouwd met een rijke man die blijft vanwege de luxe. Maar veel meer zijn we gevangen door onze eigen overtuigingen, beperkte overtuigingen, onze eigen oordelen, onze eigen gedachten. En soms denken we dat we de vrijheid terug kunnen krijgen door bijvoorbeeld ander werk te zoeken, of afscheid te nemen van onze levenspartner of een andere relatie. En vaak blijkt dat een vergissing, voelen we ons helemaal niet vrijer. En dat komt omdat we ons zelf gevangen houden. En ons zelf nemen we bij afscheid van personen of werk mee. Even is er de euforie, en lijkt het te voelen als vrijheid, maar als de eerste fase voorbij is dan komt het gevoel van gevangen zijn, niet vrij zijn weer langzaam maar zeker terug, en soms niet eens langzaam. Wanneer je je niet vrij voelt, ga dan eerst op onderzoek voordat je rigoureuze beslissingen neemt. (ik zeg niet dat je die keuzes nooit moet maken, misschien is het in jouw geval wel de juiste!). Maar onderzoek waar je dat gevoel echt vandaan komt. Daar zijn diverse manieren voor, vragen stellen zoals door Byron Katy geïntroduceerd, Helende reis zoals door Brandon Bays geïntroduceerd, focussen of een zogenoemd levensfragmenten gesprek (HSF methode) Ga in ieder geval even op een andere manier aan de slag dan je al deed, om echt een stukje zelfonderzoek te doen. Want vrijheid kan niemand je geven, vrijheid zit in je zelf!

DSC_0792

50 jaar…

 

En dan is de er de dag dat je vijftig wordt. Ik ben nooit zo van de leeftijden en verjaardagen. Maar naar mate mijn verjaardag dichterbij kwam, stond ik er bij stil. 50 jaar Diana, wat heb ik allemaal gedaan, nou dat is heel veel. Maar ik dacht ook altijd dat het een leeftijd was waarbij je gaat denken, wat moet ik nog doen wat heb ik nagelaten, straks is het te laat. Maar daar heb ik geen last van, omdat ik alles wat ik wil doen, doe. Dat vond ik in het verleden ook het verwarrende van programma’s waarbij je je doelen stelt, wat wil je nog bereiken en wanneer, alsof je haast hebt in het leven om die dingen nog te doen of te bereiken. Natuurlijk moet je doelen of misschien liever wensen houden. En gelukkig wijzigen die wanneer je ouder wordt. Je past je doelen als het goed is ook aan, aan dat wat realistisch is met je huidige omstandigheden. Want je kunt alles bereiken wat je wilt is niet helemaal waar. Je kunt alleen dat bereiken wat realistisch is. En daarbij kun je wel out of the box denken. Want soms lijken doelen onrealistisch, vooral in de ogen van anderen, maar zijn ze weldegelijk haalbaar. Belangrijk: zelf geloven dat het kan, prioriteiten stellen, wellicht offers brengen en de juiste mensen om je heen verzamelen. Als ik voor mezelf kijk, heb ik nog genoeg te doen komende jaren.
Het vijftig worden stemde mij ook dankbaar, dankbaar voor de mensen om mij heen, dankbaar voor de levenslessen die op mijn pad zijn gekomen. En daarbij een intens gelukkig gevoel: het is goed. Natuurlijk is mijn leven niet over rozen gegaan, maar dat geldt voor niemand. Maar ik durf voor mezelf wel te zeggen dat ik goed om gegaan ben met de tegenslagen. Als ik naar mijn verjaardagen kijk weet ik nog heel goed de verjaardagen dat ik alleen was, niemand die me ’s ochtends feliciteerde, een enorm gevoel van eenzaamheid en dat gaan compenseren op allerlei manieren. En  ik denk vaak dat had ik toch anders moeten doen, heb ik mensen niet te kort gedaan.  En dat  is zeker gebeurt.  Maar voordeel van ouder worden is dat ik die momenten beter kan relativeren. Ik ken de pijn nog, maar die is veel zachter geworden en eigenlijk als ik aan die momenten denk, dan kan ik nu glimlachen en nog met diepere intentie kijken naar wat het nu is. Dan loop ik door het bos en weet dat ik die schoonheid toen niet kon zien, maar nu gelukkig wel, door al die levenslessen in de loop der jaren. Is dit gemijmer nu alleen voor 50-jarigen weggelegd? Nee, lijkt me niet. Geen heden zonder verleden en toekomst. Terug kijken niet om te blijven hangen in de shit en ellende, maar kijken dat ondanks dat er zoveel moois is, en terug kijken op alle geluksmomenten is glimlachen en genieten. Toekomst, natuurlijk doelen hebben, grote, kleine, realistisch en misschien een tikkie onrealistisch, om nu op dit moment de inspiratie, de moed te hebben om de huidige hobbels te nemen en vooral te genieten van de dag en het leven te vieren.

DSC_0001

Wet van Snuf; wat je geeft ontvang je terug.

Onlangs heb ik een lezing bijgewoond van Jos Burgers, over zijn boek, De wet van Snuf.  De wet van Snuf is het boek van zijn hand dat gaat over geven. Wat je geeft krijg je terug is de ondertitel. Tijdens de lezing ging het over onvoorwaardelijk geven, geven zonder iets terug te verwachten. En dat vind ik lastig te pakken. Ik geloof namelijk niet in onvoorwaardelijkheid. Ik geloof wel dat je altijd iets doet om er iets voor terug te krijgen. Vaak doen we dat onbewust, om bevestiging, herkenning en waardering te krijgen, om aardig gevonden te worden. Dat zijn meestal onbewuste processen. En daardoor zeggen/denken mensen vaak dat ze iets onvoorwaardelijk doen.  Maar gelukkig niet. Het zou niet goed zijn om onvoorwaardelijk te geven. Met geven, zonder iets terug te willen creëer je namelijk een schuld bij de ander. Wanneer deze niet inlost kan/mag worden krijg je scheve verhoudingen. Schuld hebben is niet fijn. Daarom willen we liever niet alleen maar ontvangen.  Als we ons bewust zijn dat we geven om te ontvangen, dan word je alleen maar rijker van.  Maar dan kom ik dus op een lezing waar ze het hebben over onvoorwaardelijk geven, en dat nog wel in zakelijke context. Gelukkig werd het me snel duidelijk; het gaat hier niet om wat ik onder onvoorwaardelijk geven versta. Hier wordt bedoeld dat het geen ruilhandel is.  Niet ik doe dit voor jou en dat verwacht ik dat terug. Toen ik dat duidelijk had, begreep ik de Wet van Snuf. Die volgens mij zeer bruikbaar is bij zakelijke contacten.  En het gaat hier niet om het traditionele flesje wijn dat met kerst gegeven wordt. Maar je juist daarin onderscheiden. Iets geven op een moment dat de ander het niet verwacht. Een stap meer zetten voor de klant.  In het boek laat Jos Burgers aan de hand van een a-b-c zien wat je kunt geven. Ik zou het liefst hier zijn abc gaan herhalen, zoveel herkenning zit daar in. Maar ook hoe simpel het is, hoe lastig dat het soms is om het door te voeren. Dat moet je eigenlijk ook niet alleen doen maar met elkaar. Neem iedereen week een letter en kijk met je team wat jij van dat thema waarmaakt.

Ik word er vrolijk van als ik het lees, en vooral omdat het als zo’n natuurlijke manier voelt om dit soort acties toe te passen.

Onze Snuf heet Quanto :-)

Onze Snuf heet Quanto 🙂

Reacties en gekleurde brillen..

Ik ontvang regelmatig reacties op mijn blogs. Dat wat mensen eruit halen, wat ze raakt, waar ze het wel of niet mee eens zijn en vaak ook goedbedoelde adviezen. En soms denk ik, dat heb ik zo helemaal niet bedoeld, iemand begrijpt het niet  (vind ik) of denkt iemand dat dat wat ik schrijf letterlijk met mij te maken heeft. Dat laatste klopt soms, maar soms ook niet. Ik merk dan ook dat niet iedereen alles goed leest. En in een eerste reactie wil ik dan terug reageren, het uitleggen, me verontschuldigen maar misschien wel vooral mijn gelijk halen. Intussen heb ik geleerd dat niet te doen, eerst eens een stapje terug. Wat is het doel van mijn blogs?  Dat is dat ik “mijn ei kwijt wil” en omdat ik graag mensen aan het denken zet. Is hiervoor belangrijk dat de ander mijn tekst begrijpt zoals ik het bedoeld heb, met mijn gevoelens/gedachten/bedoelingen?  Niet dus. Het is juist de kunst om de ander zijn gekleurde bril op te laten houden. De tekst te laten interpreteren zoals hij zelf wil. Die gekleurde bril heeft alles te maken met: humeur op dat moment, omstandigheden, ervaringen, wat je van huis uit mee gekregen hebt en nog veel meer. Ik vind het zelf een kunst om de andermans gekleurd bril te accepteren en nog wat verder, te begrijpen, mij erin kunnen verplaatsen. En te beseffen dat een boodschap hoe dan ook bedoeld, altijd anders geïnterpreteerd kan worden. En met dit soort teksten is dat uiteraard goed. In communicatie van mens tot mens, probeer is steeds meer te kijken naar wat in mijn communicatie roept een bepaalde reactie op bij de ander.  En dat betekent vooral mijn eigen gekleurde bril af zetten en een andere bril uitproberen. Dat geeft soms letterlijk een andere blik op de ander. En die andere blik zorgt voor dat ik begrip heb voor de ander, en dat maakt communicatie een stuk makkelijker.
Dat kan ik je aanraden, eens een andere bril op te zetten, liefst een neutrale, hoewel dat vrijwel een onmogelijke opgaven, ongewild heeft je bril een kleurtje.

 

gekleurde brillen

gekleurde brillen

Grootse adviezen

Ik heb eerder geschreven over mijn allergie aan de zogenaamde goed bedoelde adviezen, hoe makkelijk ik dat zelf doe. En dat het meestal geen objectieve adviezen zijn, maar vanuit mijn eigen gekleurde bril, mijn ervaringen, mijn oordelen. Zelf ontvang ik die adviezen uiteraard ook en ik vroeg me onlangs af, wat doe ik om die adviezen te krijgen? Want communicatie is een spel van 2 of meer. Ik doe/zeg iets dat de ander geneigd is advies te gaan geven.
Wat mij bezig houd zijn de grote adviezen die ik in mijn leven kreeg, om te scheiden, en om van baan te wisselen. Beide adviezen kwamen van therapeuten/coaches, op momenten in mijn leven dat ik minder stabiel was.  Maar niet labiel genoeg om de adviezen op te volgen.  En soms mijmer ik, wat was er geworden van mijn leven als ik dat wel gedaan had. Ik geval van mijn werk (ik heb een rijke fantasie), was ik nu ongetwijfeld ergens topvrouw geweest.  Grote invloed, dik salaris, misschien was ik wel eens topvrouw van het jaar geworden. Zou ik genoten hebben van de roem en aandacht? Zou ik tijd hebben gehad om met de honden het bos in te gaan en te fotograferen. Zou ik tijd hebben gehad om deze blog te schrijven. Zou ik net zo happy zijn geweest met mijn werk als ik dan u ben?  Ik denk dat ik het best goed gedaan zou hebben. Is het nu te laat? Kan ik deze move nog maken?  Misschien eens iemand om advies vragen..

Dan de relatie, als we uit elkaar waren gegaan, dan had ik nooit meer de gezinsmomenten gehad, die keren dat je met het gezin en aanhang bij elkaar zit, te brunchen, wandelen. Ik ervaar dat als  gouden momenten en ik wil die niet missen. Had ik een betere man gevonden? In welke zin beter? Knapper, rijker, leuker?  Als vrouwen weten we: de perfecte man bestaat niet. Had ik het beter kunnen hebben dan dat we het nu hebben samen?  Waarschijnlijk niet.
En toch gaf ik bij anderen signalen af waardoor die zeiden: je moet het veranderen, zet die stap. En de stap niet zetten werd afgeschilderd als angst, angst voor het onbekende.
En wellicht speelde dat mee,  ik heb nooit spijt gekregen dat ik mijn eigen weg volgde en gewerkt heb aan de ontevredenheid in plaats van opzoek te gaan naar een vervanging, iets anders.  Mijn signalen waren namelijk wel duidelijk: ontevreden met de situatie. Soms zal afscheid nemen van het werk, van elkaar de oplossing zijn, in mijn geval ben ik blij dat ik gebleven ben.
Daarom één advies: onderzoek de adviezen die je krijgt, volg ze nooit klakkeloos op, ook al komen die door je eigen signalen.

Advies; richtingwijzen

Advies; richting wijzen!

De herders van de kerk

Vroeger was de kerk een belangrijk onderdeel in mijn leven, het zat in mijn opvoeding, iedere zondag naar de kerk, communie doen, vormsel, het hoorde er gewoon bij.   De kerk bleef erg belangrijk,  veel te jong woonde ik samen met een veel oudere man.  Maar deze man was koster van de kerk, dirigent van het jeugdkoor. En blijkbaar mogen dan dingen die een andere man in zijn positie niet voor elkaar gekregen had. Daardoor maakte ik veel mee in de kerk, ik deed de kosterswerkzaamheden, van huwelijk, tot uitvaart, tot een normale viering, ik wist wat er moest gebeuren. Hoogte punten vond ik de lampen vervangen in de kerk, of de klok verzetten met zomer- en wintertijd. Ik zat in die tijd ook als jongere bij het kerkbestuur, schreef in het kerkblaadje en zelfs in het bisdomblad. Dat ik in een zeer ongezonde relatie zat, zag niemand dat?  Dat ik doodongelukkig was, merkte niemand dat? Ik woonde daar van mijn 16 tot mijn 21e.  Later ben ik voor de kerk getrouwd heb ik mijn kinderen laten dopen, communie laten doen en ook het vormsel.  Misschien niet zo’n diepdoordachte keuzes, ingegeven door opvoeding en het niet teleur willen stellen van onze ouders. Nu is er veel veranderd. Ik ben meer na gaan denken over het leven, hier en nu, en wat straks erna. De kerk is niet meer zo vanzelfsprekend. Maar de ergernis die ontstaat is vooral toch door het gedrag van individuen. Een pastoor die de dienst uitmaakt, onpopulaire maatregelen neemt en blijkbaar heeft hij nog altijd die macht. En blijkbaar onder mom van de kerk accepteren we dat. Waarschijnlijk heeft het verhaal zoals het hier in het dorp afspeelt twee kanten, maar zelfs dan nog. Hoe is het mogelijk? Waar zijn de menselijke pastoors die vanuit passie voor hun kudde het vak uitoefenen. Voor mij is het voorbij, ik ben wijzer geworden, ik heb gelezen, en de kerk zoals die was is het niet voor mij. Net zo min als ik in een hemel geloof zoals dat beeld geschetst wordt van die hemel. (ik geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde).  Maar er zijn nog mensen voor wie het wel belangrijk is, dat die herder van de kerk er voor hen is. Maar het beeld van die herder is wel heel anders dan de praktijk. Ik geloof zeker dat de pastoors het niet makkelijk hebben in deze tijd, maar groot deel doen ze toch zichzelf aan.
Ik hoop dat voor de groep gelovigen die er over is, snel juiste herders komen, zodat ze hoop en vertrouwen uit het geloof kunnen halen en niet steeds teleurgestelde worden. (en waarschijnlijk zijn er beste plaatsen waar wel goede herders zitten!)

Een echte herder, in weer en wind bij zijn kudde!

Een echte herder, in weer en wind bij zijn kudde!

Vriendschap tussen man en vrouw

Onlangs werd ik gebeld door een ex-cliënt. Een leuke vrouw van midden 40. Toen ze bij mij kwam een paar jaar geleden was haar leven uit balans. En het lukte haar om de boel weer in balans te krijgen. Ze had problemen met haar relatie, en de oplossing die ze vond was een vriend. Nee geen minnaar, maar gewoon een goede vriend. Eens per maand hadden ze een afspraak, in de zomer gingen ze wandelen en in de winter samen ergens eten. En wat ze deden: praten over dat wat hen bezig hield, dingen van het leven. Dingen waarover ze met haar man niet sprak. Niet geheim, maar zij deelden andere dingen met elkaar.  En mede door dit contact vond ze de balans, voor zichzelf, en voor haar relatie. Meermalen sprak ik met haar daarover: het was geheim voor haar man. Hij zou het niet begrijpen. En als het een vrouw was? Ja dan wel, een vriendin mag, een vriend niet. Ze had er vrede mee. Maar nu zijn de kaarten geschud, de vriend is ziek, ernstig. Ze kan niet naar hem toe, ze kan er met niemand over praten. Ze mist hem, ze mist hun gesprekken.  Haar leven is compleet uit balans en ze kan het met niemand delen.
Ik blijf het zo jammer vinden, waarom wordt van een vrouw geaccepteerd dat ze vriendinnen heeft, en daar vaak zeer intieme dingen mee bespreek, wat veranderd er als die vriendin een man is? Waarom mag een man wel vrienden hebben, wat verandert er als die vriend een vriendin is?
Natuurlijk is het allemaal te verklaren vanuit rolpatronen, jalousie, angst. Wat is het dat we daar niet overheen kunnen stappen? In een tijd waarin reclame gemaakt wordt op radio en tv voor een secondlove, een verbodenliefde, zijn we niet in staat om gewone vriendschappen tussen vrouw en man te accepteren. Denken we direct in bedreigingen en voelen we de angst om de ander te verliezen, Terwijl, het kan zo’n verrijking zijn. Voor jezelf, voor je relatie. Zeker als je gewoon kunt zeggen, schat, woensdag eet ik niet thuis, dan heb ik een afspraak met…..   En dat wanneer je van die afspraak thuis komt, kunt zeggen, het was zo gezellig!

Kennen vogels vriendschappen?

Kennen vogels vriendschappen?