Bescheiden of toch maar beter van niet?

Deze ochtend stond een artikel met deze kop in de krant.

krant van vandaag

En ik kan het beamen dat deze uitspraak klopt.  Tijdens mijn werk ben ik ze tegengekomen. In mijn tijd bij het NOAB (Nederlandse Orde voor Administratie en Belastingkantoren) zeiden we onderling: de ondernemer die net gestart is en met een dikke auto komt aanrijden: neem die maar niet aan als klant want dat geeft meestal ellende. Eerst geld verdienen, dan uitgeven, dat is de volgorde.
Echter andersom kom ik het ook tegen: de ondernemer die zich veel te bescheiden opstelt en daarom niet tot bloei en groei komt. Wat is dat toch? Is het de angst om beschuldigt te worden van grootheidswaanzin of machogedrag? Is het een keus om bescheiden te blijven en daarmee zichzelf en ook anderen tekort te doen?  Is het onze calvanistische inslag: doe maar gewoon dat is gek genoeg?
In Amerika wordt daar wel anders over gedacht. Daar mag je trots zijn op wie je bent en wat je gepresteert hebt.  Maar hier; hier doen we dat  niet. Hier blijven we op  bescheiden op de achtergrond, steken we ons hoofd niet boven het maaiveld uit. Echter wie dat wel doet is vaak veel succesvoller, zonder dat daar arrogant gedrag uit voortkomt, zonder dat we onuitstaanbaar worden of grootheidswaanzin krijgen.
Zo was ik eens op cursus bij een fotograaf, die me vertelde over zijn collega; zijn collega had bij hem op de opleding gezeten en was een zeer succesvol international gevraagd fotograaf geworden. En zegt hij, het ergste is: hij is helemaal niet zo goed; sterker nog soms levert hij echt slecht werk. Maar hij weet het altijd zo te draaien dat mensen toch enthousiast zijn en lovend zijn over zijn werk. De man waar ik op cursus was, was bescheiden gebleven, en in verhouding veel minder succesvol.
Door alle voorbeelden die ik voorbij heb zien komen heb ik toch wel geleerd, dat succesvol zijn niet altijd leidt tot een gelukkiger leven. Dat bescheidenheid niet leidt tot gewenst succes. Voor succes is het vaak nodig om uit je comfortzone te komen, voor je gedachtengoed uit te komen en dat te verkondigen. Als je wat te bieden hebt, of dit nu betaald werk is, vrijwillgers werk is, het maakt niet uit. Wanneer je wat te bieden hebt: kom uit de schaduw en ga in de schijnwerpers staan, niet omdat je grootscheidswaanzin hebt, dat je machogedrag vertoont maar omdat je wat te bieden hebt!

wat te bloggen in deze tijd?

Al een hele week zit er een blogtekst in mijn hoofd maar hij komt er niet uit. Steeds als ik wat op “papier” heb staan dan verwijder ik het weer. December is toch een beetje een overdenkingsmaand, maand waarin je ook andere allerlei goede wensen wenst.  Na een week Egypte zit ik vol indrukken, genoeg te schrijven, na allerlei gruwelijke aanslagen, genoeg te schrijven, maar wat moet ik wensen? Vrede, terwijl ik weet dat ik dat wel kan wensen maar….moet ik dan succes wensen, terwijl er mensen serieus honger hebben. Moet ik gezondheid wensen terwijl ik zoveel mensen ken die worstelen met hun gezondheid. Hoe kan ik een blog in deze tijd schijven zonder stil te staan bij de ellende van de wereld, maar ik wil juist zo graag het andere benadrukken. Ik had ook nog stuk over privacy, ook die is verwijderd. En nu kan ik alleen maar schrijven dat ik niet weet hoe je in deze tijd een fatsoenlijke hoopvolle, eerlijke blog moet schrijven. Alles wat ik typ  lijkt zo’n onzin en te vervagen bij dat wat er allemaal speelt.
Had ik nog maar mijn kindergedachten, dat wanneer ik op 1 januari wakker word, alles ander is. Kon ik maar serieus vertrouwen dat er vrede op aarde komt. Is het allemaal anders geworden dan? Ik denk van niet, maar het lijkt dichterbij te komen, en de sociale media zorgen dat het overal om mij heen is.
En toch, en toch wil ik zo graag in deze blog de wens uitspreken voor een mooie december maand. Een maand (en neem het ook mee voor alle maanden die komen gaan) met bezinning, liefde en wijsheid. Want de wijsheid geldt nog steeds: verbeter de wereld: begin bij jezelf!
En  ik wens iedereen ook nog geluk en gezondheid toe. In mijn kindergedachten was geluk en gezondheid ook heel simpel, ik weet dat het subjectief is. En dat er nog blogs vol te schrijven zijn met wat dan wel geluk en gezondheid is.  Dus wie weet nu ik het zo verwoord heb komt de inspiratie weer en kom ik los om mij te laten beperken door de dingen die om mij heen gebeuren. Laat ik kijken naar de dingen die me inspiratie geven!  Want ook gebeurd!
Mooie decembermaand gewenst!

DSC_0559

Gelukkig je gaat naar Egypte

Volgende week vertrek ik voor een vakantie naar Egypte. En na de crash met het Russisch vliegtuig waren nogal wat mensen die zich met mijn vakantie bemoeiden, die vooral niet begrepen dat ik me niet laat weerhouden om gewoon te gaan.  Sinds het weekend is dat veranderd, en werd er zelfs gezegd: gelukkig dat je niet naar Parijs gaat. Ik probeer dan soms mensen te volgen in hun beweegredenen en gedachtegang.  Natuurlijk weet ik wat er gebeurd is, en ja net als voor velen gaat het mijn begrip te boven en kan ik er met mijn gezond verstand (tenminste ik denk dat ik dat heb) er niet bij wat mensen bezielt om zulke daden te verrichten. Gelukkig kan ik het me niet voorstellen.
Maar los van de ellende verbaas ik me wel over hoe mensen reageren op dus o.a. mijn voorgenomen reis. Tot ik onderstaande foto op internet voorbij zag ik komen.  Toen dacht ik: ja dat is het, we zijn bang dat het verleden zich herhaalt in de toekomst. Maar dat heeft geen enkele zin. Een herhaling komt niet voor, niet nu, niet hetzelfde, niet…Onze gedachten gaan met ons aan de haal, demonen van angst steken de kop op. En ik wil me niet door demonen door terroristen ingegeven tegen laten houden om te leven, en dat te doen waarvan ik vind dat het kan, dat ik dat graag wil doen. Risico? Dat lopen we iedere dag, ik kan op de badkamer al uitglijden…..laat ik het niet hebben over de weg die ik iedere dag met mijn auto rijdt. Dat is geen reden om in bed te blijven en bang te zijn dat dat gaat gebeuren. Ons leven gaat verder, hoe onwerkelijk ook. Veel onwerkelijker voor de mensen die dichtbij de aanslagen waren, persoonlijk betrokken. En zelfs voor hen, gaat het leven weer verder. Terroristen mogen  angst willen zaaien, maar ik wil dat zaadje niet voeden. En ik ga naar Egypte en hoop een klein steentje bij te dragen aan het werk van mijn vriendin daar. Zij maakt de gevolgen voor de Egyptenaren dagelijks mee. Armoede en honger omdat de toeristen wegblijven.  Zij tracht door middel van donaties mensen te helpen met voedsel en kleding. Een druppel op een gloeiende plaat ? Ja vast wel, maar alle kleine beetjes helpen.

15-11-16-angstig

Hoe zit het met columns?

Ik vraag me af hoe ze dat doen, die columnschrijvers. Er wordt in een tijdschrift wekelijks geschreven en het gaat over de buurvrouw/buurman, collega, kinderen. Voor de personen in kwestie moet het duidelijk zijn over wie het gaat. En hoe vindt die persoon dat dan?
Ik vraag me dat af omdat ik boek aan het schrijven ben over mijn leven. Het wordt tijd dat er een boek komt, mijn eerste boek is alweer wat jaartjes geleden. En hoe vaak zeg ik niet dat ik over mijn leven een 7-delige serie kan schrijven. Nu zevendelig wordt het niet, maar ik ben zelf soms wel verbaast over wat er in mijn leven allemaal voorgevallen is. En het gaat niet alleen over mij dus er zullen mensen zijn die zich terecht herkennen. En hoe is dat dan? Want ik schrijf uiteraard vanuit mijn ervaring, mijn perspectief en die kan misschien wel anders zijn. En misschien is het niet voor iedereen leuk om mijn ervaring te lezen. Hoe ga je daar dan mee om. Maar als ik dan die columns lees dan denk ik: daar kan het ook….
Of zou dat allemaal fictie zijn, of in cognito? Ik heb wel een keer bedacht dat stel dat het tot uitgeven komt, dan moet ik het misschien onder pseudoniem doen. En tegelijkertijd denk ik: nee, ik wil wel voor mijn leven uitkomen. Maar ik heb mijn leven niet alleen geleefd…
En dan peins ik hoe ik het zou vinden als ik in iemand boek of column voor zou komen. Als het positief is, is dat natuurlijk niet zo moeilijk, maar ik heb vast niet alleen leuke en positieve dingen gebracht, dus stel dat… zou ik dat dan leuk vinden?
En daarom vraag ik me nu dus af hoe het met die bekenden van die columnschrijvers zit. Misschien moet ik ze dat gewoon maar eens vragen….maar het zal toch mijn idee over mijn boek niet veranderen. Overigens duurt dat boek nog wel even, want een saai leven heb ik nog steeds niet, dus het ontbreekt wel eens aan de tijd.. dus voorlopig hoeft niemand zich nog ongerust maken.

 

Zij hebben geen last van mijn schrijfsels

Zij heeft geen last van mijn schrijfsels

Hij heeft ook geen last van mijn schrijfsels

Hij heeft ook geen last van mijn schrijfsels

vluchtelingen

Vluchtelingen ik vind het lastig. Als ik me voorstel hoe het moet zijn om te moeten vluchten voor je veiligheid, omdat het in jouw land gevaarlijk is, omdat er geen voedsel is. Het lijkt me vreselijk, je huis en haard verlaten, mensen die je dierbaar zijn achterlaten, onzekerheid tegemoet gaan. Niet weten wat je te wachten staat, niet weten waar je terecht komt, niet weten of je ooit nog terug zult gaan en niet weten of je mensen waarvan je houdt nog ooit zult zien. Hoe uitzichtloos moet het voor je zijn om die stap te nemen?
Anderzijds kan ik me voorstellen dat wanneer je in een klein dorp woont en er komt een azc met een bewoners aantal die vele malen groter is dan het bewonersaantal van je dorp, dat je niet blij bent. Dat je bang bent voor een invasie.  Want ergens weet je ook: grote groepen mensen, die bang zijn, niet mogen werken, niet weten wat hun te wachten staat, dat dat ook kan betekeken dat er ruzies ontstaan. En ook wanneer jij het zelf in ons land niet zo goed hebt, door welke reden dan ook, dat je je afvraagt waarom er zoveel naar “die buitenlanders” moet.  Maar ik begrijp ook de overheid, grote centra schijnen makkelijker te organiseren zijn, en goedkoper dan kleine(re).  En als er beknibbelt wordt op jouw hulp, op jouw inkomsten, dan begrijp ik dat je grote vraagtekens hebt bij al het geld dat gaat naar mensen die gevlucht zijn En dat je je soms afvraagt: is dat vluchten echt wel nodig? Kom je niet hier omdat het hier voor jou een paradijs is?
Ik begrijp niet dat mensen niet naar elkaar luisteren, grof worden naar de ander omdat jij er anders overdenkt. Of zelfs mensen gaat bedreigen, die iets willen gaan doen, waar jij je niet in kan vinden.
Is het opruien? Is het dat je zo diep gekwetst bent dat je niet meer kunt relativeren?
Ik begon dat ik het lastig vind, en dat vind ik nog steeds want ik begrijp de meerdere kanten, de voor- en tegenstanders. De oplossing zou aan de bron moeten liggen, het oplossen van een oorlog, zodat mensen niet hoeven te vluchten. Helaas schijnt dat de meest onmogelijke oplossing te zijn.
Dit alles doet me denken aan het lied van Claudia de Brey: mag ik dan bij jou, waarbij de eerste zin is: als er oorlog komt en als ik moet schuilen, mag ik dan bij jou?  Een lied dat als ik dat hoor, kan ik alleen maar zeggen: ja ja ja, je mag bij mij! Terwijl ik ook weet dat als er morgen in mijn dorp meer vluchtelingen dan dorpelingen komen, ik ook zal slikken en me allerlei demonen in het hoofd haal
Dus: ik vind het nog steeds erg lastig, maar ik voel me enorm dankbaar en bevoorrecht dat ik hier geboren en getogen ben.

Klik hier om het liedje van Claudia de Brey nog eens te beluisteren

 

169

 

crisis – ontlading – vertrouwen

Soms voel je je zo goed dat je denkt dat je de wereld aan kan, dingen lijken bijna vanzelf te gaan, het glas is altijd half vol, en het slechtste weer kan je humeur niet onderuit halen. En dan zie je wel eens van die signaaltjes die iets anders voorspellen. Dat het eigenlijk iets minder goed dreigt te gaan, maar hoewel je de signalen ziet, kun je er op dat moment  helemaal niets mee.  En dan ineens: boem, je komt in een stroming waarin je jezelf afvraagt waar je mee bezig bent, niets lukt meer, iedere opmerking is er één te veel, en de glazen, die zijn echt half leeg. Je lijdt, je voelt dat het niet meer stroomt en  kun je even niets.  Totdat de emmer echt  vol zit en er een ontlading volgt, een ontlading die buiten proporties is, onredelijk en misschien zelf ook wel oneerlijk. En toch, toch schijnt dat even nodig. Want hoewel het probleem nog niet opgelost is voel je het weer stromen, voel je vertrouwen en liefde. Het glas is nog wel half leeg, maar toch zie je de inhoud en soms lijkt het glas weer half vol.  Voor mij is het voelen stromen erg belangrijk. Daarvoor sloot ik me af, was het moeilijk binnenlaten, nu stel ik me weer open, zie ik mogelijkheden. Het vertrouwen hebben,  dat is nodig voor mezelf en voor die ander.  Ik weet niet of voor anderen dit soort processen ook zo verlopen? Voor mij wel, en ik kan dan zeggen: de crisis is voor bij, er is weer licht aan het eind van de tunnel, we komen er wel.

SAM_1238

Gewoon

Eigenlijk ben ik maar heel gewoon, ik heb wel eens gedacht dat dat anders is, maar dat is niet zo. Hoe ik dat weet? Eigenlijk heel simpel, iedere week staan er in de Libelle een aantal kreten genoemd en daarin wordt aangegeven hoeveel % daar ja of hoeveel % daar nee tegen zegt. En ik kijk dan altijd voor mijzelf wat het bij mij zou zijn, ja of nee. En eigenlijk scoor ik  meestal wel gemiddeld. Nu is dat niet zo moeilijk, want percentages liggen niet extreem ver uit elkaar, voor een willekeurige week die ik nu voor me heb liggen is de meest extreme 31-69%  Dus in het “slechtste” geval is het toch nog bijna 1 op 3. Dus toch nog veel, vind ik. De stelling was Kamperen bij de boer, 31% zegt ja, 69% zegt nee, ik hoor wel bij de minderheid, want ik zeg ja. Tenminste sinds we weer een camper hebben, voor “echte” kampeerders is dat misschien niet echt kamperen.  Ik bedenk dat het wel heel subjectief is, want hoe lees ik de stelling, en vanuit welk perspectief geef ik het antwoord. Een andere van die week was: traprenovatie. Het was dat er een foto bijstond, van een vaste trap in een huis, anders had daar de verwarring al kunnen ontstaan. Nou ik zeg dus nee, en zo 62% met mij.  Waarom: simpel weg dat ding hoeft niet gerenoveerd te worden, dus geen haar op mijn hoofd die daarmee bezig was.  Maar toch zo iedere week dit bekijkend kan ik niet anders concluderen dat ik een gewoon mens ben. En dat is lastig, want gewoon associeer ik met saai. Gewone mensen zijn saaie mensen, de grijze massa, de ….?  Ik heb dus een behoorlijk oordeel zitten op dat wat ik zelf blijk te zijn. En eigenlijk geloof ik niet eens in gewone mensen. Volgens mij is iedereen op zijn of haar manier bijzonder. Ik kijk naar het lijstje….ik weet niet eens wie ze laten antwoorden, mannen en vrouwen of alleen lezeressen van de Libelle?
Ik stop met het oordelen, veroordelen. Ik ga die kolom weer gebruiken waar ik het altijd voor gebruikte, me verbazen over de dingen die daar genoemd worden en de percentages ja’s en nee’s. En soms nadenken over iets waar ik helemaal niet mee bezig was, want neem nu onze trap, zouden we toch niet…  En niet me laten verleiden tot dieper nadenken of de zin en de onzin ervan. Het gebruiken waarvoor die Libelle bedoeld is, ontspannen, even iets anders lezen/kijken.  En die kolom ? Achter iedere ja en nee zit een bijzonder persoon met een unieke reden om ja of nee te zeggen. Dat is waar ik in geloof.

Een gewone boom

Een gewone boom, maar ook zo bijzonder

weten en niet-weten

Wanneer je onwetend bent, kun je onderzoeken en ontdekken.
Maar wat als je zo onwetend bent, dat je niet weet wat/hoe je moet onderzoeken/ontdekken?

Wanneer je niet weet dat je het niet weet, dan kun je er ook geen last van hebben?
Is het dan: zalig zijn de onwetenden?

En krijg je er misschien wel last van, als anderen merken dat jij iets niet weet en daarop oordelen?

Is het weten altijd zo fijn?
Zijn er soms geen dingen waarvan je denkt: had ik het maar niet geweten?

En als jij iets weet wat een ander niet weet, wat gebeurd er dan?
Geeft dat macht? Of geeft het juist verantwoordelijkheidsgevoel?

Weten, niet weten, iets niet kunnen weten, iets niet willen weten, iets weten wat een ander niet weet.
Het boeit me, en waarom, dat weet ik niet.

Soms weet je niet wat je ziet

Soms weet je niet wat je ziet

Soms…

Soms denk ik, iedereen kan me gestolen worden, ik blijf vandaag in bed
soms denk ik, niemand houdt van mij
soms denk ik dat ik de wereld aan kan
soms denk ik dat ik iemand eens de waarheid zal zeggen
soms denk ik dat ik niets goed doe
soms denk ik dat het me allemaal niet lukt
soms denk ik dat ik een anonieme brief ga sturen en het daar wel in vertel
soms denk ik dat het me allemaal niet meer interesseert
soms wil ik niet meer op mijn gezondheid letten
soms denk ik dat ik dat allemaal voor niets doe
soms denk ik wat is het voor een wereld waarin we leven
soms denk ik wat wil ik
soms denk ik dat het niet goed met me gaat
soms denk ik …
Tjeetje wat kunnen mijn gedachten soms met mij aan de haal gaan. Gelukkig zijn mijn gedachten maar momenten die voorbij gaan. Dat wat ik denk maakt plaats voor iets anders, positievere gedachten en insteek. En wanneer een negatieve gedachte toch “te groot” of  “te serieus” is geworden, dan is er werk aan de winkel. Er zijn verschillende methodieken voor; RET; waarbij je onderzoekt of je gedachten wel waar zijn (en er dan achter komt dat e meestal niet waar zijn) , of the work van Byron Katy, vragen die je jezelf stelt. Een gesprek met de negatieve deelpersoon in jou. Of gewoon een dosis gezond verstand, of een goede vriend of vriendin die je eens een spiegel voorhouden. (en er zijn vast nog meer methodieken te noemen).
En soms is het heel even lekker om in de doemscenario mee te gaan, en je even in een slachtofferrol te wentelen. Om inderdaad eens een keer in bed te blijven liggen. Het is dan nodig om juist daarna er weer uit te kunnen stappen en met een herladen accu verder te gaan. Het is voor iedereen anders.  Voor mijzelf geldt dat die gedachten meestal van korte duur zijn en plaats maken voor andere gedachten, en anders helpt het om wat te gaan doen, ik ga wandelen, schrijven of soms strijken, opruimen.
Maar soms denk ik dat er gewoon helemaal niets helpt…

 

Soms dobber je in je eentje

10.000 facebook leden!

Het begon als een grap, de airfryer receptenruil facebookgroep In zoverre, ik kocht een airfryer en was op zoek naar recepten, ik vond op facebook alleen een Duitse versie, en dacht, oke, dan start ik zelf een groep. En ik dacht dat alleen wat mensen in mijn omgeving lid zouden worden, net als bij mijn andere pagina. Nu ongeveer een jaar later heb ik 10.000 leden.
Nadeel is dat er wel eens spam tussendoor komt, dat leden wel eens niet relevante berichten plaatsen en dat anderen zich daaraan ergeren of dat nieuwe leden voor de zoveelste keer die zelfde vraag stellen.  Maar ik probeer in die groep toch vooral de tolerantie naar elkaar toe te promoten. Natuurlijk, iemand die oma is geworden moet dat op eigen tijdlijn zetten, maar ach…  Ik wil degenen die zich ergeren toch een beetje de spiegel voorhouden: wat is het dat jij je ergert, negeer het, ga verder met de andere berichten die je wel interesseren.
Met spam is het lastiger, niemand zit te wachten op de reclame van zonnebrillen of leningen. En dat gaat wel heel vreemd. Iemand die lid wil worden moet zich melden. Ik kijk globaal naar die meldingen, en als er niets geks is dan laat ik die persoon lid worden. Soms zijn die spammers eruit te halen doordat ze een vreemde foto hebben, niet eens Nederlands kunnen of iets anders opvallends, dus die negeer ik, en misschien zit er per ongeluk wel eens een goeie tussen. Sorry!  Maar steeds vaker klopt het profiel en kun je niet voorzien dat je een spammer binnen haalt.  Ik adviseer leden: niet reageren, alleen rapporteren dan verwijder ik alles zo snel mogelijk.
Eén keer ben ik netjes benaderd door een man die vertaalde teksten gebruikte, google translate is niet perfect… en hij verweet me dat ik mensen een goede toekomst ontzegde doordat ik niets van zijn lening aanbiedingen in de groep wilde. Dus mensen, sorry dat jullie die mis gelopen zijn  🙂
Ik vraag me wel af hoe het kan zijn dat men daar mee bezig blijft. Dan moet het ergens toch een beetje rendabel zijn anders ga je daar je tijd toch niet aan besteden?
Ik ben wel voor een win-win situatie, anderen met airfryer-achtige sites mogen van mij daar hun aandacht voor vragen. Maarja, dan heb je er bij die zorgen dat hun bericht continu bovenaan staat. Uppen noem je dat (geloof ik). Daar reageer ik dan ook op en helaas krijg ik niet altijd begrip voor mijn standpunt, maar ik vind zelf dat ik mijn recht sta.
Al met al is het toch best wel een ervaring zo’n groep mogen beheren. Virtuele contacten ontstaan, discussies ontstaan.   En tot mijn verbazing vind ik het nog leuk ook. De airfryer vind ik ook nog steeds leuk en dankzij mijn groep heb ik regelmatig nieuwe ideeën.
Ik vraag me wel af wat ik er zelf van geleerd heb rondom groepen, of meer rondom sociaal media. Kan ik mijn ervaring gebruiken of is het een toevalstreffer?
Ik wil bij deze mijn blog gebruiken voor wat reclame.. onderstaande pagina’s wil je echt niet missen.

Wordt lid van mijn airfryer recepten ruil groep. https://www.facebook.com/groups/airfryerreceptenruil/

En like mijn pagina:    https://www.facebook.com/afscheidsfotos

En als je dan toch goed bezig bent, like dan ook de pagina van mijn werk: https://www.facebook.com/savonacarwash

Maar het mag he, het moet niet…

airfryer