vluchtelingen

Vluchtelingen ik vind het lastig. Als ik me voorstel hoe het moet zijn om te moeten vluchten voor je veiligheid, omdat het in jouw land gevaarlijk is, omdat er geen voedsel is. Het lijkt me vreselijk, je huis en haard verlaten, mensen die je dierbaar zijn achterlaten, onzekerheid tegemoet gaan. Niet weten wat je te wachten staat, niet weten waar je terecht komt, niet weten of je ooit nog terug zult gaan en niet weten of je mensen waarvan je houdt nog ooit zult zien. Hoe uitzichtloos moet het voor je zijn om die stap te nemen?
Anderzijds kan ik me voorstellen dat wanneer je in een klein dorp woont en er komt een azc met een bewoners aantal die vele malen groter is dan het bewonersaantal van je dorp, dat je niet blij bent. Dat je bang bent voor een invasie.  Want ergens weet je ook: grote groepen mensen, die bang zijn, niet mogen werken, niet weten wat hun te wachten staat, dat dat ook kan betekeken dat er ruzies ontstaan. En ook wanneer jij het zelf in ons land niet zo goed hebt, door welke reden dan ook, dat je je afvraagt waarom er zoveel naar “die buitenlanders” moet.  Maar ik begrijp ook de overheid, grote centra schijnen makkelijker te organiseren zijn, en goedkoper dan kleine(re).  En als er beknibbelt wordt op jouw hulp, op jouw inkomsten, dan begrijp ik dat je grote vraagtekens hebt bij al het geld dat gaat naar mensen die gevlucht zijn En dat je je soms afvraagt: is dat vluchten echt wel nodig? Kom je niet hier omdat het hier voor jou een paradijs is?
Ik begrijp niet dat mensen niet naar elkaar luisteren, grof worden naar de ander omdat jij er anders overdenkt. Of zelfs mensen gaat bedreigen, die iets willen gaan doen, waar jij je niet in kan vinden.
Is het opruien? Is het dat je zo diep gekwetst bent dat je niet meer kunt relativeren?
Ik begon dat ik het lastig vind, en dat vind ik nog steeds want ik begrijp de meerdere kanten, de voor- en tegenstanders. De oplossing zou aan de bron moeten liggen, het oplossen van een oorlog, zodat mensen niet hoeven te vluchten. Helaas schijnt dat de meest onmogelijke oplossing te zijn.
Dit alles doet me denken aan het lied van Claudia de Brey: mag ik dan bij jou, waarbij de eerste zin is: als er oorlog komt en als ik moet schuilen, mag ik dan bij jou?  Een lied dat als ik dat hoor, kan ik alleen maar zeggen: ja ja ja, je mag bij mij! Terwijl ik ook weet dat als er morgen in mijn dorp meer vluchtelingen dan dorpelingen komen, ik ook zal slikken en me allerlei demonen in het hoofd haal
Dus: ik vind het nog steeds erg lastig, maar ik voel me enorm dankbaar en bevoorrecht dat ik hier geboren en getogen ben.

Klik hier om het liedje van Claudia de Brey nog eens te beluisteren

 

169

 

crisis – ontlading – vertrouwen

Soms voel je je zo goed dat je denkt dat je de wereld aan kan, dingen lijken bijna vanzelf te gaan, het glas is altijd half vol, en het slechtste weer kan je humeur niet onderuit halen. En dan zie je wel eens van die signaaltjes die iets anders voorspellen. Dat het eigenlijk iets minder goed dreigt te gaan, maar hoewel je de signalen ziet, kun je er op dat moment  helemaal niets mee.  En dan ineens: boem, je komt in een stroming waarin je jezelf afvraagt waar je mee bezig bent, niets lukt meer, iedere opmerking is er één te veel, en de glazen, die zijn echt half leeg. Je lijdt, je voelt dat het niet meer stroomt en  kun je even niets.  Totdat de emmer echt  vol zit en er een ontlading volgt, een ontlading die buiten proporties is, onredelijk en misschien zelf ook wel oneerlijk. En toch, toch schijnt dat even nodig. Want hoewel het probleem nog niet opgelost is voel je het weer stromen, voel je vertrouwen en liefde. Het glas is nog wel half leeg, maar toch zie je de inhoud en soms lijkt het glas weer half vol.  Voor mij is het voelen stromen erg belangrijk. Daarvoor sloot ik me af, was het moeilijk binnenlaten, nu stel ik me weer open, zie ik mogelijkheden. Het vertrouwen hebben,  dat is nodig voor mezelf en voor die ander.  Ik weet niet of voor anderen dit soort processen ook zo verlopen? Voor mij wel, en ik kan dan zeggen: de crisis is voor bij, er is weer licht aan het eind van de tunnel, we komen er wel.

SAM_1238

Gewoon

Eigenlijk ben ik maar heel gewoon, ik heb wel eens gedacht dat dat anders is, maar dat is niet zo. Hoe ik dat weet? Eigenlijk heel simpel, iedere week staan er in de Libelle een aantal kreten genoemd en daarin wordt aangegeven hoeveel % daar ja of hoeveel % daar nee tegen zegt. En ik kijk dan altijd voor mijzelf wat het bij mij zou zijn, ja of nee. En eigenlijk scoor ik  meestal wel gemiddeld. Nu is dat niet zo moeilijk, want percentages liggen niet extreem ver uit elkaar, voor een willekeurige week die ik nu voor me heb liggen is de meest extreme 31-69%  Dus in het “slechtste” geval is het toch nog bijna 1 op 3. Dus toch nog veel, vind ik. De stelling was Kamperen bij de boer, 31% zegt ja, 69% zegt nee, ik hoor wel bij de minderheid, want ik zeg ja. Tenminste sinds we weer een camper hebben, voor “echte” kampeerders is dat misschien niet echt kamperen.  Ik bedenk dat het wel heel subjectief is, want hoe lees ik de stelling, en vanuit welk perspectief geef ik het antwoord. Een andere van die week was: traprenovatie. Het was dat er een foto bijstond, van een vaste trap in een huis, anders had daar de verwarring al kunnen ontstaan. Nou ik zeg dus nee, en zo 62% met mij.  Waarom: simpel weg dat ding hoeft niet gerenoveerd te worden, dus geen haar op mijn hoofd die daarmee bezig was.  Maar toch zo iedere week dit bekijkend kan ik niet anders concluderen dat ik een gewoon mens ben. En dat is lastig, want gewoon associeer ik met saai. Gewone mensen zijn saaie mensen, de grijze massa, de ….?  Ik heb dus een behoorlijk oordeel zitten op dat wat ik zelf blijk te zijn. En eigenlijk geloof ik niet eens in gewone mensen. Volgens mij is iedereen op zijn of haar manier bijzonder. Ik kijk naar het lijstje….ik weet niet eens wie ze laten antwoorden, mannen en vrouwen of alleen lezeressen van de Libelle?
Ik stop met het oordelen, veroordelen. Ik ga die kolom weer gebruiken waar ik het altijd voor gebruikte, me verbazen over de dingen die daar genoemd worden en de percentages ja’s en nee’s. En soms nadenken over iets waar ik helemaal niet mee bezig was, want neem nu onze trap, zouden we toch niet…  En niet me laten verleiden tot dieper nadenken of de zin en de onzin ervan. Het gebruiken waarvoor die Libelle bedoeld is, ontspannen, even iets anders lezen/kijken.  En die kolom ? Achter iedere ja en nee zit een bijzonder persoon met een unieke reden om ja of nee te zeggen. Dat is waar ik in geloof.

Een gewone boom

Een gewone boom, maar ook zo bijzonder

weten en niet-weten

Wanneer je onwetend bent, kun je onderzoeken en ontdekken.
Maar wat als je zo onwetend bent, dat je niet weet wat/hoe je moet onderzoeken/ontdekken?

Wanneer je niet weet dat je het niet weet, dan kun je er ook geen last van hebben?
Is het dan: zalig zijn de onwetenden?

En krijg je er misschien wel last van, als anderen merken dat jij iets niet weet en daarop oordelen?

Is het weten altijd zo fijn?
Zijn er soms geen dingen waarvan je denkt: had ik het maar niet geweten?

En als jij iets weet wat een ander niet weet, wat gebeurd er dan?
Geeft dat macht? Of geeft het juist verantwoordelijkheidsgevoel?

Weten, niet weten, iets niet kunnen weten, iets niet willen weten, iets weten wat een ander niet weet.
Het boeit me, en waarom, dat weet ik niet.

Soms weet je niet wat je ziet

Soms weet je niet wat je ziet

Soms…

Soms denk ik, iedereen kan me gestolen worden, ik blijf vandaag in bed
soms denk ik, niemand houdt van mij
soms denk ik dat ik de wereld aan kan
soms denk ik dat ik iemand eens de waarheid zal zeggen
soms denk ik dat ik niets goed doe
soms denk ik dat het me allemaal niet lukt
soms denk ik dat ik een anonieme brief ga sturen en het daar wel in vertel
soms denk ik dat het me allemaal niet meer interesseert
soms wil ik niet meer op mijn gezondheid letten
soms denk ik dat ik dat allemaal voor niets doe
soms denk ik wat is het voor een wereld waarin we leven
soms denk ik wat wil ik
soms denk ik dat het niet goed met me gaat
soms denk ik …
Tjeetje wat kunnen mijn gedachten soms met mij aan de haal gaan. Gelukkig zijn mijn gedachten maar momenten die voorbij gaan. Dat wat ik denk maakt plaats voor iets anders, positievere gedachten en insteek. En wanneer een negatieve gedachte toch “te groot” of  “te serieus” is geworden, dan is er werk aan de winkel. Er zijn verschillende methodieken voor; RET; waarbij je onderzoekt of je gedachten wel waar zijn (en er dan achter komt dat e meestal niet waar zijn) , of the work van Byron Katy, vragen die je jezelf stelt. Een gesprek met de negatieve deelpersoon in jou. Of gewoon een dosis gezond verstand, of een goede vriend of vriendin die je eens een spiegel voorhouden. (en er zijn vast nog meer methodieken te noemen).
En soms is het heel even lekker om in de doemscenario mee te gaan, en je even in een slachtofferrol te wentelen. Om inderdaad eens een keer in bed te blijven liggen. Het is dan nodig om juist daarna er weer uit te kunnen stappen en met een herladen accu verder te gaan. Het is voor iedereen anders.  Voor mijzelf geldt dat die gedachten meestal van korte duur zijn en plaats maken voor andere gedachten, en anders helpt het om wat te gaan doen, ik ga wandelen, schrijven of soms strijken, opruimen.
Maar soms denk ik dat er gewoon helemaal niets helpt…

 

Soms dobber je in je eentje

10.000 facebook leden!

Het begon als een grap, de airfryer receptenruil facebookgroep In zoverre, ik kocht een airfryer en was op zoek naar recepten, ik vond op facebook alleen een Duitse versie, en dacht, oke, dan start ik zelf een groep. En ik dacht dat alleen wat mensen in mijn omgeving lid zouden worden, net als bij mijn andere pagina. Nu ongeveer een jaar later heb ik 10.000 leden.
Nadeel is dat er wel eens spam tussendoor komt, dat leden wel eens niet relevante berichten plaatsen en dat anderen zich daaraan ergeren of dat nieuwe leden voor de zoveelste keer die zelfde vraag stellen.  Maar ik probeer in die groep toch vooral de tolerantie naar elkaar toe te promoten. Natuurlijk, iemand die oma is geworden moet dat op eigen tijdlijn zetten, maar ach…  Ik wil degenen die zich ergeren toch een beetje de spiegel voorhouden: wat is het dat jij je ergert, negeer het, ga verder met de andere berichten die je wel interesseren.
Met spam is het lastiger, niemand zit te wachten op de reclame van zonnebrillen of leningen. En dat gaat wel heel vreemd. Iemand die lid wil worden moet zich melden. Ik kijk globaal naar die meldingen, en als er niets geks is dan laat ik die persoon lid worden. Soms zijn die spammers eruit te halen doordat ze een vreemde foto hebben, niet eens Nederlands kunnen of iets anders opvallends, dus die negeer ik, en misschien zit er per ongeluk wel eens een goeie tussen. Sorry!  Maar steeds vaker klopt het profiel en kun je niet voorzien dat je een spammer binnen haalt.  Ik adviseer leden: niet reageren, alleen rapporteren dan verwijder ik alles zo snel mogelijk.
Eén keer ben ik netjes benaderd door een man die vertaalde teksten gebruikte, google translate is niet perfect… en hij verweet me dat ik mensen een goede toekomst ontzegde doordat ik niets van zijn lening aanbiedingen in de groep wilde. Dus mensen, sorry dat jullie die mis gelopen zijn  🙂
Ik vraag me wel af hoe het kan zijn dat men daar mee bezig blijft. Dan moet het ergens toch een beetje rendabel zijn anders ga je daar je tijd toch niet aan besteden?
Ik ben wel voor een win-win situatie, anderen met airfryer-achtige sites mogen van mij daar hun aandacht voor vragen. Maarja, dan heb je er bij die zorgen dat hun bericht continu bovenaan staat. Uppen noem je dat (geloof ik). Daar reageer ik dan ook op en helaas krijg ik niet altijd begrip voor mijn standpunt, maar ik vind zelf dat ik mijn recht sta.
Al met al is het toch best wel een ervaring zo’n groep mogen beheren. Virtuele contacten ontstaan, discussies ontstaan.   En tot mijn verbazing vind ik het nog leuk ook. De airfryer vind ik ook nog steeds leuk en dankzij mijn groep heb ik regelmatig nieuwe ideeën.
Ik vraag me wel af wat ik er zelf van geleerd heb rondom groepen, of meer rondom sociaal media. Kan ik mijn ervaring gebruiken of is het een toevalstreffer?
Ik wil bij deze mijn blog gebruiken voor wat reclame.. onderstaande pagina’s wil je echt niet missen.

Wordt lid van mijn airfryer recepten ruil groep. https://www.facebook.com/groups/airfryerreceptenruil/

En like mijn pagina:    https://www.facebook.com/afscheidsfotos

En als je dan toch goed bezig bent, like dan ook de pagina van mijn werk: https://www.facebook.com/savonacarwash

Maar het mag he, het moet niet…

airfryer

 

 

 

 

Kracht naar kruis

Heb jij dat nu ook wel eens, dat je iets schrijft en dat je merkt dat anderen het anders oppakten dan dat je bedoelde?  Je merkt het in de reactie die je krijgt, dat je denkt he? Hoezo? Wat? Maar zo bedoelde ik het niet.  Toen ik pas blogs schreef had ik ook de neiging om te reageren, meestal om mezelf te verdedigen of nader te verklaren.  Maar ik heb geleerd dat niet te doen. Dat het goed is hoe de ander mijn tekst interpreteert, dat het iets zegt waar die ander staat.  En als het een vorm van kritiek is, misschien heeft die ander wel gelijk, kan ik het nu (nog) niet zo zien. In ieder geval ervaart die ander dat zo.  Het is niet altijd negatief, soms juist positief. Laatst zette ik iets op facebook over een ervaring waaruit mijn ooghandicap bleek. Ik vond het een grappig voorval en een paar mensen reageerden dat ze het knap vonden hoe ik daarmee omging. Hoezo knap, dacht ik, ik heb toch geen keus, het is toch zo.  Ik realiseerde me dat wij zo in elkaar zitten. Iets in het leven overkomt je en je gaat er mee om, op een voor jou zo goed mogelijke manier. Dat doe je, daar denk je niet uitgebreid over na.  En de buitenstaander ziet dat, en denkt: wowww. Wat knap, ik weet niet of ik dat in die situatie zo zou kunnen. Ik weet dat wel, dat kun je, naar de wijsheid van mijn moeder: we krijgen kracht naar kruis. En die wijsheid klopt. En het is dan toch soms wel fijn om te horen dat mensen zien dat het je niet vanzelf afgaat, dat je er energie insteekt, waardering krijgen, daar groeien we allemaal van. Maar…hoe zit het dan met die negatievelingen? Voor hen voor wie het glas half leeg is, voor wie een muggenbult een besmette tekenbeet is, voor wie hoofdpijn de angst voor een tia oproept, voor wie…..noem het maar, we kennen ze allemaal?  Voor die mensen is in mijn ogen het leven zwaar. Altijd moeten leven met de angsten voor ziekte, voor verlaten worden voor..?  Ik denk dat de mens van nature een overlever is.  En dat deze negatieveling dat ook doet, die overleeft met zijn angsten, houdt zich daar staande mee in het leven.  En hopelijk komt hij of zij de engel op zijn/haar pad tegen, die een spiegel durft voor te houden, zodat ook die mens krijgt te horen: wat knap dat je dat doet,  wat knap dat je met die angsten leeft. Zoals de een met zijn handicap weet om te gaan, zo moet de ander met zijn angsten omgaan. En het is en blijft, kwaliteit van leven hangt niet af van dat wat ons overkomt, maar hangt wel af van hoe wij ermee omgaan.

Kracht naar kruis

Kracht naar kruis

 

 

Zielsgelukkig

Een tijdje terug gebruikte in mijn blog het woord zielsgelukkig. En terwijl ik dat schreef dacht ik, wat is dat zielsgelukkig? En dat antwoord was simpel: wanneer mijn ziel gelukkig is. De uitleg is simpel, maar is de praktijk wel zo simpel? Het bleef me bezighouden, zielsgelukkig, toch heel wat anders dan dolgelukkig, en ook anders dan “gewoon” gelukkig. Zielsongelukkig gebruiken we niet zo vaak, dan is het vaker doodongelukkig. Z i e l s g e l u k k i g. Hoe mooi is dat? Los van wat jij of ik onder ziel verstaan is zielsgelukkig iets diepgaands, een diepgaand geluk. Heel anders dan dolgelukkig wat ook erg fijn kan zijn.  Ik heb er veel over nagedacht en steeds dacht ik, wanneer ik voelde ik me vandaag zielsgelukkig ofwel was mijn ziel gelukkig. En dan zit dat in kleine dingen, vandaag liep thuisgekomen van mijn werk de tuin in, en ik rook mijn rozen, heerlijk, en dat is dan een zielsgelukkig momentje.  Gisteravond had ik een ontmoeting met een lieve dierbare vriend, dan voel ik me zielsgelukkig. Maar ook wanneer ik door het bos loop (dat stukje benoemde ik de blog hierboven vermeld) dan voel ik me zielsgelukkig en als ik dan later mijn foto’s terug kijk die ik gemaakt heb dan kan ik dat gevoel weer makkelijk terughalen. Tijdens een knuffel of vrijpartij, kan ik me zielsgelukkig voelen.  Als ik onze hond Quanto gekke streken uit zie halen, als onze andere hond Reza haar knuffels komt halen.  Zielsgelukkig zit voor mij in rustmomenten. In de hectiek van de dag laat ik dat gevoel niet tot me komen.  Doodongelukkig zou ik me gaan voelen wanneer ik die geluk momenten helemaal niet meer tot me zou laten komen. Dan maak ik mijn ziel dood, monddood misschien.  Een gelukkig ziel zorgt er voor mij voor dat mijn accu oplaadt, dat ik geniet, dat ik blij ben.  En dat sluipt er vaak in, dingen doen waar je ongelukkig van wordt, te veel of verkeerd eten, werk hebben dat je met tegenzin doet, relatie waar je je ongelukkig in voelt,  allemaal lagen en blokkades die de ziel bedekken waardoor het zielsgelukkig zijn niet meer voor komt.
Ik realiseerde me afgelopen periode dat ik  met mezelf aan het filosoferen was dat het wel iets heel bijzonders moois is, een gelukkige ziel. En dat het voor mij belangrijk is om ervoor te zorgen dat er iedere dag wel zo’n momentje voorbij mag komen. Dat ik daar de rust en tijd voor neem. Anderen kunnen je wel blij maken, of gelukkig, maar zielsgelukkig kun je alleen zelf voor zorgen, dat komt van binnenuit.  Het is belangrijk om zo veel mogelijk dingen die ik niet fijn vind op afstand te houden, want dat maakt uiteindelijk doodongelukkig. Dan zou ik afstompen. Misschien denk je, makkelijk gezegd, jij zit niet in mijn situatie. Het lukt me niet om zielsgelukkig te zijn. Dan hoop ik dat je de tijd neemt om te zoeken waar jou ziel gelukkig van wordt, het zit in kleine, onverwachte subtiele dingen. Als je dat weer lukt, lukt het je ook om beter om te gaan met de dingen waar je niet gelukkig van wordt, werk verandering, werken aan je relatie, kortom je hebt weer de kracht en moed om zelf aan de het stuur van je leven te staan. Daarvoor is het volgens mij echt nodig om die zielsgelukkige momenten te ervaren, te koesteren en van te genieten.

Geluksmomentje

Geluksmomentjes

 

Geluksmomentje

zoekend naar een levensdoel/levensdroom

Mensen die mij kennen weten dat ik een zoeker ben. Altijd onderweg naar beter, naar anders naar…wist ik het soms zelf maar. Onlangs liet ik een profiel maken en daar stond o.a. het volgende stukje tekst in: Diana is van nature heel intuïtief en deze eigenschap, gevoed door de behoefte nieuwe dingen te ontdekken, brengt de bereidheid met zich mee om lang en hard te werken aan de verwezenlijking van een levensdroom. 

En het enige dat ik maar kon denken was: levensdroom, wat is mijn levensdroom, mijn levensdoel? Jaren hield ik me daar helemaal niet mee bezig, ten tijde van mijn psychosociale opleiding dacht ik dat het duidelijk was, maar nu weer jaren verder, weet ik het niet. Een levensdroom, is natuurlijk niet één aspect, maar bestaat uit verschillende, simpele, kleine grotere en soms hele grote dromen. Ik verwar het dan ook met levensdoel, het doel van mijn leven. Ik kan daar geen antwoord op gevonden krijgen. Gefrustreerd kan ik er ook van worden: is het werk wat ik nu doe iets wat een hoger doel dient?  Maar langzamerhand komt daar rust en berusting in. Onder andere door het profiel dat ik hierboven aanhaalde. Want daar staan dingen in die herkenbaar zijn. En waarom strijden tegen de zoeker in mij? Waarom niet accepteren dat ik behoefte heb aan nieuwe dingen. Als ik wandel in de natuur ben ik zielsgelukkig, ofwel is mijn ziel gelukkig. Maar toch dat levensdoel…… Vorig weekend was ik samen met een vriendin een weekend weg. En we speelden het transformatiespel, daarin neem je een thema mee. Ik nam levensdoel mee. Tot slot trokken we een kaart uit de Godinnentarot, En die gaf een duidelijke richting:

Pentakels 6, met als omschrijving: Je bezit ware vrijgevigheid en een filantropische instelling. Je deelt je talenten met je omgeving en je hoopt dat zij op aangename wijze worden ontvangen. Je hebt vertrouwen in de gulheid van het universum. Je helpt andere mensen die minder gelukkig zijn zonder verwachting of verplichting.

Wat een mooi levensdoel was het eerste wat in mij op kwam bij die kaart. En brengt me bij een droompje: om eens in de x-tijd familie-opstellingen te organiseren tegen kostprijs. En kostprijs is de zaalhuur eruit kunnen halen. Of als iemand een zaal ter beschikking stelt hoeft dat ook niet. En de financiële bijdrage laat ik vrij, en wat er binnenkomt kosten eraf en naar een goed doel. (mijn andere vriendin Sabine heeft een mooi project in Egypte, ik zou dat graag ondersteunen)  Zou er animo zijn? Of is het wat sommigen zeggen: als je geen goede prijs vraagt word je niet serieus genomen. Of word ik “afgemaakt” omdat sommigen het als broodroof zien? Ik ben benieuwd, het is in gang gezet en de tijd zal uitwijzen of het wat wordt…of niet.

Genieten van een weekendje weg

Genieten van een weekendje weg

Het moet kloppen op drie niveaus

Tijdens mijn opleiding aan het IHC (tegenwoordig LKA) leerde ik dat dat wat je doet goed moet zijn op drie niveaus, micro, meso en macronivo. Ofwel dat wat je doet moet goed zijn voor jezelf, voor je directe omgeving en voor het groter geheel. Ik neem deze zienswijze vaak mee:
Is dat wat je doet goed voor jezelf of ben jij iemand die zichzelf wegcijfert, zich leeg geeft, een pleaser is. Dan is het misschien wel goed voor je omgeving, maar je omgeving heeft er niets aan wanneer je niet goed voor jezelf zorgt. Wat is dat goed voor jezelf zorgen? Ik merk dat daar verschillende ideeën over bestaan. Het een zal niet slechter zijn als het ander, maar ik denk dat je ook daar naar het totaal moet kijken. Goed voor jezelf zorgen is goed voor je lijf en leden zorgen, voeding, beweging, rust. Maar ook luisteren naar je intuïtie, je gevoel volgen, geen dingen doen die tegen je waarden en normen ingaan.  En soms is het lastig, heb je niet in de gaten dat je iets doet dat eigenlijk niet goed is voor jezelf.  Roofbouw sluipt er soms in. Maar ook signalen negeren waarvan je achteraf wel weet dat je ze gehad hebt.  Ik wist dat die baan niet goed voelde, maar ik heb het toch gedaan….. mijn eerste gevoel klopte, ik had het beter niet kunnen doen.
Meso niveau, goed voor je directe omgeving. Soms doe we dat te veel, en soms vergeten we het. Je directe omgeving zijn de mensen direct om je heen, je gezin, je familie, vrienden, collega’s. Waar ligt de grens? Goed voor je omgeving zorgen betekent eveneens grenzen aangeven, goed zorgen betekent niet altijd alleen maar klaar staan en ja zeggen. Maar betekent ook mensen hun eigen verantwoordelijkheid laten nemen. Eerlijk zijn, tijd vrij maken voor elkaar, voor elkaar zorgen. Hoe breed kan dit gaan? Nooit zo breed dat je niet meer goed voor jezelf zorgt!
Marco niveau, wanneer is het voor het groter geheel. Onlangs discussie op de radio gehoord, pensioenfondsen die in wapenhandel investeren. Ben ik dan als deelnemer medeverantwoordelijk en wat kan ik doen?  Vaak betekent goed voor het groter geheel, geen schade berokkenen. Maar mooier is natuurlijk wanneer je een bijdrage kunt leveren. Moet je daarvoor grootse dingen doen? Ik denk van niet, misschien zit het juist in het kleine, ogenschijnlijk onzichtbaar.  Wanneer iedereen zo denkt en handelt, is het een grotere bijdrage.  Ook hier komen waarden en normen terug.  Het groter geheel het klinkt zo……groots, is het dan niet mooi dat we daar allemaal invloed op uit kunnen oefenen?

Soms worden verleid door de andere niveaus. Toen ik onlangs voor een baan werd gevraagd bij een groot opleidingscentrum werd ik verleid alsof ik daarmee goed voor mezelf zou zorgen (meer salaris, carrière), ook het groter geheel deed mee, mijn bijdrage daar was echt wel goed voor het geheel. Meso niveau werd eigenlijk over geslagen, tenzij je daar de organisatie in laat vallen. Want dat was de groter verleider, mijn bijdrage was nodig, ik was nodig. En ik had de neiging alleen daar naar te kijken.
Maar gelukkig vroeg ik de tijd en kwam er achter dat het voor mijzelf niet goed was, zo voelde het om allerlei redenen, meso niveau, mijn directe omgeving was ook niet enthousiast. Op Marco niveau hoef ik dan niet meer te kijken, ik weet dat ik de juiste beslissing genomen heb.

Regelmatig vinden we het lastig, om te zorgen dat het op alle niveaus klopt. Toch heeft het meestal te maken bij bij onszelf te blijven en ons niet te laten verleiden door beloften op slechts één niveau.
Ik wens je toe dat je de verleidingen kunt weer staan en de realiteit op alle niveaus kunt zien en vandaar uit handelt

Vlinder kent  eveneens 3 niveaus, rups, pop en vlinder. Daar zal die zelf net zo veel mee bezig zijn, denk ik..:_)

Vlinder kent eveneens 3 niveaus, rups, pop en vlinder. Daar zal die zelf net zo veel mee bezig zijn, denk ik..:-) Oplettende lezer attendeerde mij dat een vlinder ook nog een eitje is geweest, 4 stadia…ik ben dus duidelijk geen bioloog.