Nee zeggen..

Ik kwam van een bijeenkomst af en terwijl ik naar huis reed, dacht ik: was het dit waard? En tegelijkertijd vroeg ik me: wat is dit? Moet altijd alles iets waard zijn?

En dit had alles te maken met een ontevreden gevoel. En er eigenlijk achter komen dat waar ik die avond voor gekozen had, ik eigenlijk niet leuk vond. Maar tegelijkertijd mag ik het van mezelf niet niet leuk vinden. En wanneer is het niet leuk: wanneer het niet aan je verwachtingen voldoet. En dat ligt dan aan de ander………of toch aan mezelf.
Soms doe ik aan iets mee uit gewoonte. Gewoon om dat het de vorige keer zo ging, de keer ervoor en daarvoor ook. En van al die keren waren er leuke momenten. En dus doe ik de volgende keer weer mee. Die volgende keer ben ik vermoeider dan anders, en eigenlijk zou ik liever kiezen om thuis op de bank te gaan hangen, even niets. Maar als ik iets toegezegd heb, dan doe ik dat ook. Dus ik ga toch.  En eigenlijk hoop ik dat de bijeenkomst dusdanig leuk is dat ik er energie van krijg, dat mijn vermoeidheid naar de achtergrond verdwijnt.
Maar misschien zijn de anderen ook moe, of niet in de stemming. De bijeenkomst met een groepje vrouwen die ooit elkaar konden inspireren is niet meer dan een oppervlakkig babbelavondje. En ik heb niet de energie omdat te keren. Het is mijn rol ook niet, ik ben één van de deelnemers en niet de leider. En ik kan de leidersrol niet pakken. Ik ben te moe.
En als ik dan naar huis rijd, vraag ik me af, was het dit, wat weet ik nu van de anderen. Ik voel me schuldig omdat ik er meer energie in had kunnen steken, maar tegelijkertijd, waarom ik?

Ik besluit: zo wil ik het niet, en ik ga vanuit die energie de dames een mail sturen, ik wil het anders, ik wil wel weer de leiding nemen, zorgen dat een volgende bijeenkomst een thema heeft, een workshop. Zoals we ooit begonnen waren. Ik word zelf enthousiast.
De dames niet, en wellicht is het het geschreven woord dat he weerhoud enthousiast te zijn, de een reageert niet, de ander denkt dat het aan haar ligt, en nog anderen zijn wel enthousiast, maar er zit ook een maar in.

En ik besef dat dat wat was, je niet meer terug kunt halen. We gingen ooit naar een andere vorm. En misschien is dat voor die anderen wel oke.  Ik wil niet trekken, pushen, overhalen.
Ik wil mijn hart volgen en die zegt: stop hiermee. Denk terug aan de leuke tijd, aan de dingen die jullie samen gedaan hebben. Blijkbaar is het nu tijd voor andere dingen, andere manieren, misschien andere mensen.

De ja maars in mijn hoofd: maar het was zo leuk, maar het heeft me, maar moet ik niet, maar maar maar. Ik laat ze los. Blijkbaar is dit hoofdstuk in mijn boek klaar. Ik denk terug aan een mooie tijd, en koester de herinneringen. Maar soms moet ik nee zeggen: vooral tegen mezelf.

dsc_0042

Iedereen wist dat het niet kon, totdat er iemand kwam die dat niet wist…….

Iedereen wist dat het niet kon, totdat er iemand kwam die dat niet wist…….

Ik kan me dat levendig voorstellen, een kakelende groep mensen die elkaar vertellen dat het echt niet kan en zich daar suf over discussiëren. En dan komt er zo’n onbevangen typje die laat zien dat het wel kan, hij wist niet dat het niet kon.
Ohh, wat heerlijk om die verwondering mee te maken. Is het verwondering, of jaloezie of ongenoegen, soms is het zo fijn dat iets niet kan veranderen. Want verandering brengt angst mee, angst voor het onbekende. Angst om te verliezen dat wat nu bekend is en niet weten wat er voor terug komt. En dat is zo jammer het maakt ons rigide, niet openstaand voor andere ideeën. Er zijn meer van dat soort leuke uitspraken, waarvan je denkt jahh, dat is waar. Maar dan, gaan we dat dan ook doen. Betrappen we onszelf niet allemaal op een stukje behoudenheid, zo was het en zo blijven we het doen. Niet in de gaten hebben dat stilstand achteruitgang is. Dat iets anders doen zo verfrissend kan zijn?
Zo ook de bekende oefening om eens op een andere manier naar je werk te gaan, ander vervoermiddel, of een andere route. Hoe verfrissend je blik op de omgeving.  Letterlijk andere dingen zien. En daar zijn de bezwaren, die weg is langer, misschien verdwalen we en zijn we niet op tijd, misschien dit of dat. En wat is het toch dat we die angst de boventoon laten voeren.  Die ons belet om verfrissend te zijn.   En ook:  dat hebben we allemaal al eens uitgeprobeerd, dat werkt toch  niet.
Dit geldt voor organisaties, maar ook voor relaties, gezinnen, je eigen leven. Ik weet er zijn mensen die al 30 jaar of langer naar dezelfde camping gaan, dat is zo fijn en vertrouwd. En wie ben ik om te zeggen dat dat anders moet. Maar als dan geklaagd wordt over sleur in hun leven…..dan denk ik zet je sleurhut eens ergens anders neer.
In organisatie zie je spanning ontstaan wanneer dingen veranderen.  Soms door slechte ervaringen, soms door onwetendheid gaan de hakken in het zand: dat werkt zo niet. Misschien is het waar, maar grote kans van niet. En gun het die kans.  In andere tijden worden andere dingen van jouw bedrijf verwacht. En het zijn andere tijden, dat weten we allemaal. Blijf je doen wat je altijd deed, loop je achter die feiten aan.
Vernieuwend durven zijn, als mens, als organisatie zet je in ieder geval in de picture, je wordt gezien. Verras je klant, verras je partner, verras jezelf. En natuurlijk moet je geen onbezonnen dingen gaan doen.  Maar wat heerlijk om eens te eten wat je nooit at, te doen wat je nooit deed, en dan te  ontdekken dat er nog zoveel te ontdekken is. Dat maakt je leven boeiend, dat maakt je werk boeiend, dat zorgt dat je leef! Tenminste dat geldt voor mij en ik denk daarmee voor vele anderen ook!

DSC_0298

Neem een andere weg, je ziet ongetwijfeld andere dingen.

perfecte clubje ..

Op facebook ben ik van wat fotogroepen lid en het is wel grappig om het verschil tussen de groepen te ervaren. De een gaat voor de professionaliteit van de foto. En wanneer je wat plaatst zijn er altijd mensen die reageren met verbeteringen. Bedoeling is dat je ook de technische details deelt. Bedoelt zodat anderen weten hoe je de techniek gebruikt hebt. En daar wordt over geoordeeld.
De andere groep gaat het om het thema, details. En of de foto perfect is of niet, dat maakt niet uit. Er wordt daar niet op techniek beoordeelt.
Ik voel me een stuk gelukkiger in die tweede groep. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen.  En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen. Voor mij is dat vaak in de natuur, maar het kan ook in de stad zijn. En tijdens het maken van die foto voel ik me helemaal gelukkig, en bij het bewerken (ik doe wel wat maar zeker geen photoshop) en het bekijken en op mijn site zetten (www.dianakors.nl) voel ik me ook helemaal blij.
Dat een foto scheef is, belichting niet helemaal in orde, niet 100% scherp, kan mijn geluksgevoel niet onderdrukken. Plaats ik die foto op de facebookpagina voor de professionaliteit en ik krijg commentaar, dan wordt ik onverschillig. Die kritiek boeit me niet.  Laatst had iemand een foto van me gecorrigeerd en er weer onder geplaatst. Het duurde lang voor dat ik zag wat hij nu gecorrigeerd had. Daarna vond ik het eigenlijk niet netjes, zomaar gaan “knoeien” in iemands foto, terwijl het waarschijnlijk goed bedoeld is geweest.
Beide groepen zijn goed, de perfectionisten en de genieters. En daarmee doe ik die perfectionisten te kort, want waarschijnlijk genieten die van hun perfecte foto. Alleen die perfectionist zit ook in de groep van de details. En gaat daar ongezouten kritiek geven, niet opbouwend, maar kraakt ze af. Opschudding in de groep.
Maar net als in het echte leven moet je op facebook bij het clubje gaan dat bij je past. Dus erger je aan wet ik veel wat…..weg wezen daar. Jammer dat niet iedereen dat begrijpt.
En ik, ik blijf lid van beide, wat ja ik wil mijn fototechniek best nog wel wat verbeteren. En dat doe ik vooral door te kijken hoe/wat anderen dat doen. En verder blijf ik als een blije gup rond met mijn camera en maak ik gekke / leuke niet perfecte foto’s.

. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen.  En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen.

. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen. En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen.

Oordelen

In openoog van afgelopen periode kwam ik de volgende tekst tegen:

Niet oordelen is een prachtig ideaal. Maar hoe pak je dat aan? En word je geen saaie, kleurloze figuur als je nergens meer een oordeel over hebt?

En in dezelfde week kwam deze voorbij op de coachingskalender:

Een van de hardnekkigste oordelen is de uitspraak ‘ik vind dat je te snel oordeelt’

In mijn opleiding tot therapeut werd vooral ook benadrukt dat je niet mocht oordelen, en zeker dingen niet gek vinden. Want met zo’n houding kun je niet open staan voor de cliënt, kan die niet open zijn over dingen in zijn leven waar hij zich misschien voor schaamt, zich schuldig over voelt of een andere reden.

En ik moet zeggen ik heb in mijn leven al veel gekke dingen meegemaakt, dus wat mensen mij toevertrouwen, ik sta niet zo snel raar te kijken. Maar dat ik nu oordeelloos ben, nee dat niet. Maar ik tracht de ander wel te begrijpen. En eigenlijk hoeft zelf dat niet eens. Want tijdens een therapiesessie hoef ik het antwoord en het advies niet te geven, maar gaat erom dat ik mijn vragen zo stel, dat de client zijn eigen adviseur wordt.

In het dagelijks leven, tracht ik hetzelfde te doen. Ik wil niet oordelen, maar ik doe het wel. Maar ik tracht het ook te begrijpen. Maar er zijn nu eenmaal dingen die in de wereld gebeuren die ik absoluut niet begrijp. En daar heb ik niet alleen een oordeel over, maar ik veroordeel het ook.
En ik denk dat iedereen het weet waar ik het over heb, de aanslagen, het geweld. Er is in mijn ogen niets dat dat goed kan praten.

En oordelen, als ik samen met een vriendin over de onhebbelijkheden van onze partners ga hebben, dan blijft er niets van ze over (bij wijze van…zo erg is het ook weer niet). We roddelen wat af, we oordelen wat af. Om dan uiteindelijk tot de slotsom te komen dat we het zo slecht getroffen hebben.

En wist je dat jouw oordeel over de ander veel meer over jouzelf zegt dan over die ander. Of je nu positief of negatief oordeelt.
Wanneer je jezelf betrapt dat je erg veel over een bepaalde persoon oordeelt, dan is het goed eens te kijken wat de reden is dat die ander jou zo confronteert. Met bijvoorbeeld een methodiek als kernkwadranten kun je, je oordeel over die ander eens onderzoeken.

Kortom, een boeiend onderwerp: oordelen, daar zal het laatste nog niet over gezegd zijn!

 

Dieren zijn volgens mij oordeelloos, of vergis ik me?

Dieren zijn volgens mij oordeelloos, of vergis ik me?

Pokemon….

Ook ik ben pokemon go aan het spelen, En je wilt niet weten wat voor reacties ik krijg. Het komt er gemiddeld op neer dat men vindt dat ik niet spoor.  En dat is dan los van de rest van mijn persoontje, alleen maar omdat ik ook meedoe.pokemon
En ik kan het niet laten, mijn nieuwsgierig wint het, juist omdat ieder “groot mens” zich afzet, dat je dit als volwassene niet hoort te doen. Juist omdat de jeugd er zo bezeten van is. Mensen krijgen ontslag, mensen nemen ontslag.  Dan kan het toch niet anders dan dat ik daar ook kennis mee moet maken?  En ja ik ben wel voorzichtig, want ik ken de potentiële gokverslaafde in mij.  Maar doordat ik inderdaad niet meer tot de jeugd behoor ben ik niet zo heel handig.  Dat moet ik toch wel onderkennen.  Een fight met een jim verlies ik, en mijn ballen zijn op. Ik weet wel waar ik meer ballen kan gaan halen, maar ik wandel toch liever het bos in. En toch heb ik al nivo 6, daar kan ik best wel trots op zijn.
Maar ik ben vooral trots dat ik door alle oordelen heen gewoon zelf ga ervaren of ik het nu een leuk spel vind of niet.   Ik probeer het wel zo te doen dat ik niet ontslagen wordt, geen ongelukken veroorzaak.  Maar ervaar! En maak mijn mening of ik het nu wel of niets vind.

En zo zit ik in elkaar, ik wil ervaren in het leven. Niet afgaan op wat anderen vinden. Ik wil nieuwe dingen proeven, voelen ruiken.  Dat is voor mij leven! P1050278

Niet alles kan, ook niet wanneer je echt wilt!

De sky is de limit, alles kan, als je maar wilt. Gooi het roer maar om. Kreten die ik in de afgelopen 25 jaar voorbij hoorde komen en waarin ik soms graag wilde geloven.
Want ja ook ik had een richting gekozen om te overleven in plaats van te leven en hoogste tijd om te onderzoeken wat ik echt wilde. En iemand zoals ik wil nogal veel. Ik noem mezelf dan ook een zoeker. Wanneer het een gelukt is dan lonk ik alweer naar het volgende. En alles lukt.
Tenminste dat lijkt zo voor de buitenwereld. Het is niet zo. Een van mijn dromen is wandelen, wandelvakantie, met een rugzak op de natuur in, iedere dag zo’n 20 km wandelen, en genieten, genieten van wat ik zie, hoor, ruik en ervaar. Ik denk dat ik dan het meest gelukkige mens ben dat er rondloopt.
Helaas, dat is voor mij niet weggelegd. Afgelopen maandag heb ik dat nog eens extra bevestigd gekregen. Want helaas heb ik een mitochondriele ziekte onder de leden. En de arts bevestigde wat ik wist, wat ik ook zal trainen, dat is niet haalbaar. En even, even zit ik in zak en as. Want ergens is het een diep gekoesterde oerwens van me.  En even schiet ik in een stuk: barst allemaal maar, waarom mijn best doen en op voeding letten, waarom wandelen en naar de sportschool gaan, het heeft allemaal geen zin.
En natuurlijk weet ik dat het onzin is, want ik kan wel, tegen verwachtingen in, toch een km of 10 wandelen. Nee geen twee dagen achter elkaar, en  in mijn eigen tempo. Maar wanneer ik zo door het bos loop dan ben ik op dat moment echt wel het gelukkigste mens op aarde. Ik wandel, ruik, snuif, kijk en fotografeer. Geniet van de hond die ronddartelt.  En wat ben ik toch een gelukkig mens dat ik in zo’n fantastische omgeving woon dat dat gewoon ook kan.
Ik ga niet over mijn grenzen om de arts het tegendeel te willen bewijzen, het is veel belangrijker om mezelf goed te voelen.  En niet omdat de buitenwereld dan niet in de gaten heeft dat mij echt niet alles lukt, maar wel om me zo vaak mogelijk het gelukkigste mens ter wereld te voelen. Wandelen in onze prachtige omgeving is voor mij een heilzame meditatie, terwijl ik zelf echt niet het idee heb dat ik mediteer. En dat ervaren, daarvan genieten is vele malen belangrijker dan mezelf voor de gek houden dat de sky the limit is en als ik maar genoeg train ik dat echt wel ga halen.  Want dan is de weg naar het doel een lijdensweg, en het doel wordt nooit gehaald. Ben reeël in wat je wil in je leven, roer om, prima,  maar blijf realistisch en eerlijk naar jezelf

P1030512

5-jarig jubileum, niets bijzonders of toch..

Vandaag ben ik 5 jaar in dienst bij mijn huidige werkgever. Op zich lijkt dat natuurlijk niet zo bijzonder, maar voor mij wel. In mijn werkzame leven (toch meer dan 30 jaar nu) heb ik het bij een werkgever nog nooit zo lang volgehouden. Wel als zelfstandig ondernemer. En ik heb mezelf 5 jaar geleden ook verbaast dat ik de keus voor loondienst maakte.  Heb ik zo’n slechte werkgevers gehad dan? Nee, helemaal niet, alleen ik… ik ben degene die onrustig wordt, andere dingen wil, uitdagingen, verandering. En dan gaat het om alles, behalve meer geld verdienen. Want dat heeft me tot heden het minste geboeid.  Als ik kijk, was mijn kinderdroom: studeren. Biologie is het lang geweest. Mijn leven liep anders, door omstandigheden werd het geen studeren, heb ik 8 jaar over mijn havo diploma gedaan. En toen moest ik een keus maken, ik moest geld verdienen maar studeren wilde ik ook: het werd de B-verpleegkunde opleiding op toen de RPI (nu Grote Beek).  Van daar uit de administratieve kant, om jaren later (40+) weer de psychische kant op te gaan en nu uiteindelijk beide te doen.
Maar vandaag viel één van mijn kwartjes,  een tijd lang ben ik bezig met het schrijven van een boek over mijn leven, dat goed begon en toen…..kwam er niets meer op papier en steeds dacht ik, wat ik wil ik ermee. Mensen laten lezen wat ik dan toch allemaal meegemaakt heb? Heb ik een boodschap? En zo ja, wat is dat dan.
En vandaag dacht ik mijn boodschap is dat ik mensen de rode draad  in mijn, en daarmee hun leven wil laten zien. En dat wanneer je de rode draad veranderd, dat dan pas je leven veranderd. Mijn eeuwige hunkering naar studeren en ontwikkelen, het is mijn kinderdroom: studeren, dat ging niet, dus blijft me dat volgen en verlang ik daar altijd nog naar. En zo zijn er een paar meer draden in mijn leven te ontdekken die ik je nu niet ga vertellen, want ik hoop dat je straks mijn boek koopt (duurt nog jaren hoor).  En misschien hoef je niet zo zeer je rode draad te veranderen als wel de omgeving waar die rode draad bij past. Wanneer ik soms zie dat wat ik nu doe, ontstaan is door, dan kan ik het veranderen, of accepteren en vooral erom (glim-)lachen.
Ik had eigenlijk 5 jaar geleden niet gedacht dat ik nu nog bij dit bedrijf zou werken.  Maar ik heb een weg gevonden om met mijn rode draad om te gaan en weet dat verder zoeken niet gelukkiger maakt. Anderzijds is het ook een bijzondere baan, bij een bijzonder bedrijf, met bijzondere mensen.  Dat maakt dat de verveling niet toe hoeft te slaan. En uiteindelijk heb ik zelf de regie over mijn leven en zelf de invloed om de minder leuke situaties te keren. (tenminste als ze dusdanig minder leuk zijn dat ik er last van heb)  Soms heb je dan eventjes een spiegel nodig en gelukkig krijg ik die ook!

RPI cijferlijst

Ervaringen die nog altijd bruikbaar zijn 🙂

Philips..

Philips, bestaat 125 jaar.  Extra bijlage bij de krant en ook op internet komt het zo nu en dan voorbij. Ik kom uit een Philips gezin. Mijn ouders hebben elkaar bij Philips leren kennen, mijn opa en oma woonden in het Drents dorp. En zover ik me herinner werkte de broers van mijn moeder allemaal bij Philips. Mijn opa bracht de Philipskoerier rond, en mijn broer mocht (moest?) helpen.
Wij hadden een Philips dokter, een Philips apotheek, Philips sport, en ja zelfs Philips camping in Someren. Waar men zomers vanuit de Philips keuken warme maaltijden bracht. Ik denk allemaal tegen een Philips prijsje. Mijn broer kreeg studiefinanciering van Philips, en nadat mijn vader (veel te vroeg) overleed kregen wij wezenpensioen van Philips en mijn moeder weduwepensioen.
Al dat Philips had ook wel eens een nadeel had….ik zat op middelbare school bij de biologieles, en op enig moment werd de naam van een bepaalde plant gevraagd. Ik wist dat, deze plant had mijn vader wel eens verteld, die had iedereen bij Philips staan, want deze groeide makkelijk, vroeg weinig onderhoud. Ik had ze wel eens gezien in de afgekeurde beeldbuizen die als pot voor de planten dienst deden. Dus ja ik wist de naam van die plant: Philipsgras!  De juffrouw keek mij vreemd aan en moest daarna erg lachen. Hoe ik het in mijn hoofd haalde….natuurlijk was dat geen Philipsgras.  Ik luisterde vol ongeloof naar haar, want ik dacht toch echt…. Ze heeft me ongetwijfeld de juiste naam verteld, maar die ben ik vergeten, want in mijn huiskamer heb ik: Philipgras staan!

Philipsgras

Philipsgras

Zal ik V&D missen?

Onlangs werd mijn medewerking gevraagd voor een enquête over V&D, of ik V&D zou gaan missen? Mensen die mij kennen weten dat ik niet zo’n winkelfan ben. Maar toch V&D heeft wel een speciaal plekje. Natuurlijk bestond V&D al langer dan ik hier rondloop en wist ik niet beter of V&D hoorde erbij. Maar het had ook iets speciaals. Zo woonde vroeger bij ons in de buurt “het V&D vrouwtje”, dat was in mijn ogen een chique wat oudere dame die steeds op de fiets naar V&D ging voor haar werk. We wisten haar naam niet en daarom heette ze “V&D vrouwtje” en we wisten wie we bedoelden. Ik meen dat ze de toilette juffrouw was, ik ben daar niet zeker van, maar het maakt ook niet uit, ze was het V&D vrouwtje. Ik denk dat zij eerder is heengegaan dan V&D, want ik vond haar vroeger al oud. Verder had V&D vroeger al een restaurant en ook daar heb ik wat herinneringen aan. Want wanneer we naar de stad dingen (ja ik woonde ook in de stad, maar we gingen toch ook naar de stad), dan hoorde daar koffiedrinken bij. Dat was vroeger met oma, later met mijn moeder, en weer later gingen mijn kinderen met hun oma koffie drinken in de stad. En dat was soms ook bij V&D. Ik weet dat we iets te vieren hadden rondom mijn vader, en met ons gezin gingen we eten bij V&D. Een uitstapje!
Later was V&D voor mij de winkel voor speciale dingen, ik ging er heen als ik een koffer nodig had, of iets van sierraden. Ik kon ook lang snuffelen bij de tassen, hoedjes en op de boekenafdeling. Of me verlekkeren aan al het lekkers dat uitgestald werd en de mooie grote paaseieren die daar met pasen stonden.  Ook heb ik er ooit een van mijn mooiste jassen gekocht, in de uitverkoop dat wel. Nee ik was geen goede klant van V&D, het was toch meer kijken dan kopen.  En ja waar moet ik nu heen, wanneer ik een van mijn zeldzame winkelmomenten heb?  Is er een vervanging? Ik denk niet in die mate.
Terug naar de vraag van de enquête, zal ik V&D missen. Missen is een  groot woord, maar ik zal toch zeker met weemoed aan V&D terug denken, met mooie herinneringen.  Een andere vraag was of ik me schuldig voelde over het faillissement. Dat niet: ik winkelde ook in de gouden tijden van V&D niet graag. Aan mij hadden ze nooit veel, dus daarom heeft het aan mijn ontbrekende omzet zeker niet gelegen.

V&D1 160215   -d01c2cfc (2)

Niet alle raad is goud waard..

Ken je dat ook, dat je anderen mensen om raad vraagt. Raad om iets wel of niet te doen? En ken je dan ook dat gevoel dat die raad je eerder meer in de war brengt dan dat het je een oplossing brengt?
In de Libelle (vrouwenblad..) heb je een rubriek waar iemand een probleem inbrengt en lezeressen reageren dan met een advies en ook een professioneel iemand geeft een reactie.
Volgens mij als je de inbrenger van het probleem bent, ben je nog veel verder van huis. Want de adviezen liggen zo ver uiteen dat je dat volgens mij alleen maar verward.
Ik ken het verlangen dat je iets vraagt en dat je hoopt dat iemand je een pas klaar bruikbaar antwoord geeft. Maar dat bestaat niet. Want iedereen die het advies geeft heeft de eigen gekleurde bril op, gekleurd door ervaring of misschien juist een gebrek aan ervaring.  Je neemt je eigen waarden en normen mee, je eigen opvoeding je eigen blik op de wereld. Ik vraag me dan ook af wat het nut van die rubriek in de Libelle is?
Ik denk dat je bij vraagstukken best wel advies kunt vragen in je omgeving maar dat je uiteindelijk bij jezelf ten rade moet gaan. Wat adviseer je jezelf vanuit je eigen wijsheid, je eigen waarden en normen en ben je ten volle bereid de concquenties  van de keuze te aanvaarden?  Soms zijn condequenties en gevolgen  niet te overzien.
Ik merk zelf ook dat wanneer ik twijfel over iets ik het advies wat ik krijg onbewust manipuleer. Laatst twijfelde ik over het gaan volgen van een opleiding. Eigenlijk was ik best enthousiast en had ik al besloten op wat praktische dingen na. Iedereen met wie ik sprak was het met me eens.  Tot dat….ik een paar uur ging wandelen, met de hond en met mezelf.  En mezelf in alle eerlijkheid afvroeg waarom ik tot die keus was gekomen. En ik realiseerde me dat die keus me waarschijnlijk niet zou brengen wat ik wilde/wat ik verwachte. En ik besloot het niet te gaan doen. En ook weer was iedereen die ik sprak het met me eens . Dus zoals ik het breng, zo reageert mijn omgeving, die zelf het idee hebben mij van eerlijk advies te voorzien. Liegen ze? Nee hoor, het is werkelijk een oprecht advies. Alleen ingegeven door mijn enthousiasme voor mijn eigen keus.
Ik denk dat het daarom bij vraagstukken, groot of klein  belangrijk is eens eerlijk proberen te kijken, wat wil ik zelf echt. En zoals je de ander manipuleert, zo manipuleer je ook jezelf.  Het is ook best lastig om bij je eigen wijsheid te komen. Want die is weggestopt onder social wenselijk gedrag, onder verlangens naar bevestiging en waardering, onder van alles en nog wat.  Steeds jezelf de vraag stellen: wil ik dit echt, maakt me deze keuze echt gelukkig, of zitten er andere belangen door verweven?   En als je dan jezelf toch weer een keer voor de gek hebt gehouden, en je ontdekt dat, ben dan lief voor jezelf, glimlach, en ga verder. Het was een soort zelfbescherming en geen kwade opzet. En ongetwijfeld heeft de ervaring die je opgedaan hebt door deze keus je ook weer een stapje verder gebracht.

Volg je dit pad, of toch een ander?

Volg je dit pad, of toch een ander?