Philips..

Philips, bestaat 125 jaar.  Extra bijlage bij de krant en ook op internet komt het zo nu en dan voorbij. Ik kom uit een Philips gezin. Mijn ouders hebben elkaar bij Philips leren kennen, mijn opa en oma woonden in het Drents dorp. En zover ik me herinner werkte de broers van mijn moeder allemaal bij Philips. Mijn opa bracht de Philipskoerier rond, en mijn broer mocht (moest?) helpen.
Wij hadden een Philips dokter, een Philips apotheek, Philips sport, en ja zelfs Philips camping in Someren. Waar men zomers vanuit de Philips keuken warme maaltijden bracht. Ik denk allemaal tegen een Philips prijsje. Mijn broer kreeg studiefinanciering van Philips, en nadat mijn vader (veel te vroeg) overleed kregen wij wezenpensioen van Philips en mijn moeder weduwepensioen.
Al dat Philips had ook wel eens een nadeel had….ik zat op middelbare school bij de biologieles, en op enig moment werd de naam van een bepaalde plant gevraagd. Ik wist dat, deze plant had mijn vader wel eens verteld, die had iedereen bij Philips staan, want deze groeide makkelijk, vroeg weinig onderhoud. Ik had ze wel eens gezien in de afgekeurde beeldbuizen die als pot voor de planten dienst deden. Dus ja ik wist de naam van die plant: Philipsgras!  De juffrouw keek mij vreemd aan en moest daarna erg lachen. Hoe ik het in mijn hoofd haalde….natuurlijk was dat geen Philipsgras.  Ik luisterde vol ongeloof naar haar, want ik dacht toch echt…. Ze heeft me ongetwijfeld de juiste naam verteld, maar die ben ik vergeten, want in mijn huiskamer heb ik: Philipgras staan!

Philipsgras

Philipsgras

Zal ik V&D missen?

Onlangs werd mijn medewerking gevraagd voor een enquête over V&D, of ik V&D zou gaan missen? Mensen die mij kennen weten dat ik niet zo’n winkelfan ben. Maar toch V&D heeft wel een speciaal plekje. Natuurlijk bestond V&D al langer dan ik hier rondloop en wist ik niet beter of V&D hoorde erbij. Maar het had ook iets speciaals. Zo woonde vroeger bij ons in de buurt “het V&D vrouwtje”, dat was in mijn ogen een chique wat oudere dame die steeds op de fiets naar V&D ging voor haar werk. We wisten haar naam niet en daarom heette ze “V&D vrouwtje” en we wisten wie we bedoelden. Ik meen dat ze de toilette juffrouw was, ik ben daar niet zeker van, maar het maakt ook niet uit, ze was het V&D vrouwtje. Ik denk dat zij eerder is heengegaan dan V&D, want ik vond haar vroeger al oud. Verder had V&D vroeger al een restaurant en ook daar heb ik wat herinneringen aan. Want wanneer we naar de stad dingen (ja ik woonde ook in de stad, maar we gingen toch ook naar de stad), dan hoorde daar koffiedrinken bij. Dat was vroeger met oma, later met mijn moeder, en weer later gingen mijn kinderen met hun oma koffie drinken in de stad. En dat was soms ook bij V&D. Ik weet dat we iets te vieren hadden rondom mijn vader, en met ons gezin gingen we eten bij V&D. Een uitstapje!
Later was V&D voor mij de winkel voor speciale dingen, ik ging er heen als ik een koffer nodig had, of iets van sierraden. Ik kon ook lang snuffelen bij de tassen, hoedjes en op de boekenafdeling. Of me verlekkeren aan al het lekkers dat uitgestald werd en de mooie grote paaseieren die daar met pasen stonden.  Ook heb ik er ooit een van mijn mooiste jassen gekocht, in de uitverkoop dat wel. Nee ik was geen goede klant van V&D, het was toch meer kijken dan kopen.  En ja waar moet ik nu heen, wanneer ik een van mijn zeldzame winkelmomenten heb?  Is er een vervanging? Ik denk niet in die mate.
Terug naar de vraag van de enquête, zal ik V&D missen. Missen is een  groot woord, maar ik zal toch zeker met weemoed aan V&D terug denken, met mooie herinneringen.  Een andere vraag was of ik me schuldig voelde over het faillissement. Dat niet: ik winkelde ook in de gouden tijden van V&D niet graag. Aan mij hadden ze nooit veel, dus daarom heeft het aan mijn ontbrekende omzet zeker niet gelegen.

V&D1 160215   -d01c2cfc (2)

Niet alle raad is goud waard..

Ken je dat ook, dat je anderen mensen om raad vraagt. Raad om iets wel of niet te doen? En ken je dan ook dat gevoel dat die raad je eerder meer in de war brengt dan dat het je een oplossing brengt?
In de Libelle (vrouwenblad..) heb je een rubriek waar iemand een probleem inbrengt en lezeressen reageren dan met een advies en ook een professioneel iemand geeft een reactie.
Volgens mij als je de inbrenger van het probleem bent, ben je nog veel verder van huis. Want de adviezen liggen zo ver uiteen dat je dat volgens mij alleen maar verward.
Ik ken het verlangen dat je iets vraagt en dat je hoopt dat iemand je een pas klaar bruikbaar antwoord geeft. Maar dat bestaat niet. Want iedereen die het advies geeft heeft de eigen gekleurde bril op, gekleurd door ervaring of misschien juist een gebrek aan ervaring.  Je neemt je eigen waarden en normen mee, je eigen opvoeding je eigen blik op de wereld. Ik vraag me dan ook af wat het nut van die rubriek in de Libelle is?
Ik denk dat je bij vraagstukken best wel advies kunt vragen in je omgeving maar dat je uiteindelijk bij jezelf ten rade moet gaan. Wat adviseer je jezelf vanuit je eigen wijsheid, je eigen waarden en normen en ben je ten volle bereid de concquenties  van de keuze te aanvaarden?  Soms zijn condequenties en gevolgen  niet te overzien.
Ik merk zelf ook dat wanneer ik twijfel over iets ik het advies wat ik krijg onbewust manipuleer. Laatst twijfelde ik over het gaan volgen van een opleiding. Eigenlijk was ik best enthousiast en had ik al besloten op wat praktische dingen na. Iedereen met wie ik sprak was het met me eens.  Tot dat….ik een paar uur ging wandelen, met de hond en met mezelf.  En mezelf in alle eerlijkheid afvroeg waarom ik tot die keus was gekomen. En ik realiseerde me dat die keus me waarschijnlijk niet zou brengen wat ik wilde/wat ik verwachte. En ik besloot het niet te gaan doen. En ook weer was iedereen die ik sprak het met me eens . Dus zoals ik het breng, zo reageert mijn omgeving, die zelf het idee hebben mij van eerlijk advies te voorzien. Liegen ze? Nee hoor, het is werkelijk een oprecht advies. Alleen ingegeven door mijn enthousiasme voor mijn eigen keus.
Ik denk dat het daarom bij vraagstukken, groot of klein  belangrijk is eens eerlijk proberen te kijken, wat wil ik zelf echt. En zoals je de ander manipuleert, zo manipuleer je ook jezelf.  Het is ook best lastig om bij je eigen wijsheid te komen. Want die is weggestopt onder social wenselijk gedrag, onder verlangens naar bevestiging en waardering, onder van alles en nog wat.  Steeds jezelf de vraag stellen: wil ik dit echt, maakt me deze keuze echt gelukkig, of zitten er andere belangen door verweven?   En als je dan jezelf toch weer een keer voor de gek hebt gehouden, en je ontdekt dat, ben dan lief voor jezelf, glimlach, en ga verder. Het was een soort zelfbescherming en geen kwade opzet. En ongetwijfeld heeft de ervaring die je opgedaan hebt door deze keus je ook weer een stapje verder gebracht.

Volg je dit pad, of toch een ander?

Volg je dit pad, of toch een ander?

Second Love..

Onlangs zag ik op t.v. dat de site van second love concurentie heeft gekregen van nog zo’n zelfde site. Ik kan niet anders zeggen dat me dat fascineert. De zin: Ik ben gelukkig getrouwd, jij toch ook, zet me aan het denken. Wie schrijven zich daar in? Een relatieburo voor getrouwde mensen (of in iedergeval met een relatie) die er een scharrel bijzoeken. Omdat de jus uit de relatie is. Maar niet zoveel eruit om uit elkaar te gaan.  En iets kan ik me daar wel bij voorstellen, want soms voel ik wel een steek jaloezie naar mensen die uit elkaar zijn en daardoor weer opnieuw op verliefdheidspad gaan, veroveren en veroverd worden, elkaar ontdekken. En ik weet dat de tol die soms betaald is hoog is en ik heb tot heden dan toch niet het idee dat ik zou willen ruilen.  Maar toch, als die second love je het zelfde kan brengen (veroveren en veroverd worden)  en intussen blijf je fijn getrouwd, waarom niet?  Ik stel me dan zo voor dat je je gaat inschrijven zoals op een gewone dating site.  Je vertelt wat hoe je eruit ziet, wat je hobbies zijn, wat voor werk je doet en wat je zoekt, of wat je vooral niet zoekt. Nu denk ik dat op die site het vooral om seks gaat. Want  het is leuk dat je van koken, lezen en wandelen houdt, maar dat zijn dan toch nog de dingen die je met je eigen partner doet, toch? Of is er zoveel tijd dat dat ook dubbel kan?  Dan ga je mailen met een paar kandidaten (ik heb begrepen meer mannen dan vrouwen..) en babbel je over je leven. Dat je kinderen hebt, dat je echtgenoot wel lief is, maar… en nee natuurlijk weet hij niet dat je een minaar zoekt. En dan heb je een klik met een en ga je afspreken. En dat lijkt me zo raar, je gaat afspreken niet om te kijken of je goede vrienden kunt worden maar of je goede seks kunt hebben. En dat lijkt me dat zo raar onnatuurlijk. Een kop koffie drinken en dan elkaar uitproberen? Of hoe gaat dat?  En je bent allebei getrouwd dus dat moet in een hotel, maar je moet wel thuis slapen, dus hotel voor een paar uur. Hoe verklaar je de afschrijving op je bankrekening. Maarja stel dat je dan koffie drinkt met iemand en de vlam slaat over en je hebt een minaar erbij. Iedereen happy, al moet ik zeggen dat ik bij het scenario benauwd krijg, het lijkt me ingewikkeld en volgens mij zou het mij niet gelukkiger maken. Maar blijkbaar veel mensen wel, anders zou er nu toch geen tweede site bijgekomen zijn.
Wat me wel erg leuk lijkt, dat wanneer je dan die date hebt en je op en top opgetut naar de restaurant gaat, en dan zit daar……je echtgenoot…..dat blijkt je date te zijn…… zou het dan nog goed komen? Minder leuk wanneer daar een familielid zit, en misschien wel spannen als het een collega blijkt te zijn. En zo kan ik nog wel door fantaseren!

SAM_2336

Het is niet alleen hoe je het ziet maar ook hoe je het bekijkt.

Gisteren had ik een oogmeting, niet zo bijzonder, behalve als je ogen hebt zoals ik. Mijn ogen zijn goed en gezond (beetje in de min en een cilinder) maar de spieren van mijn ogen die zijn niet goed. En dat maakt de oogmeting altijd lastig. Lastig omdat ik niet altijd zie wat ik zou moeten zien, maar ook omdat het een confronterend moment is. In het dagdagelijkse leven dan is het er wel, maar heb ik het een plek gegeven en ben ik niet zo heel veel mee bezig. Maar bij metingen, dan is het er en nog wel uitvergroot ook. Die ogen van mij, maakt dat ik de dingen anders zie dan anderen. Maar hoe ik het dan anders zie, dat is lastig, want hoe weet ik hoe een ander het ziet. Soms komt de confrontatie dat iemand aangeeft dat mijn foto niet scherp is. Ow…al mijn foto’s zijn voor mij niet scherp, en ik weet niet hoe een ander het ziet. Ooit op een creatieve cursus zei de cursusleider zelf een kunstenaar: maak wat je ziet en jij zult unieke dingen maken, want bijna niemand ziet dat zo. Ik vond het op dat moment zeer frustrerend want ik wilde zo graag aan het plaatje voldoen en iets maken zoals iedereen dat deed.  Dat brave jasje heb ik in de loop der jaren wel afgelegd, en voldoen aan iets, zeker als het over creativiteit gaat, is voorbij. En nu maak ik de dingen zoals ik het voel, zoals ik het zie,  maar vooral dat ik plezier beleef aan het proces. Resultaat is niet belangrijk. Niet hoe ik het zie of hoe een ander het bekijkt.

En dat blijft altijd de vraag, hoe zien anderen? En is dat beter of slechter dan ik het zie. Of is daar geen beter en slechter in? Is het ook vanuit welk perspectief je kijkt?  Maakt de zon die schijnt niet dat we de wereld om ons heen heel anders zien? Over aantal dingen hebben we afspraken: rood bij een stoplicht is stoppen. En voor degenen die rood niet kunnen zien: het bovenste licht.
Over taal hebben we afspraken, we lezen deze tekst allemaal het zelfde, dezelfde kale woorden. Maar hoe we deze tekst zien: de een spreekt het aan, de ander vindt het onzin, weer een ander zit er bij te huilen omdat er herkenning is.
De oogmeting had geen goed nieuws: een te grote wijziging, dus al die brillen die ik afgelopen jaren gespaard heb, zijn verleden tijd voor mij. En dat was geen verrassing, ik had zelf wel in de smiezen dat ik het niet zo helder meer zag.
Maar dat ik anders zie als anderen, daar is geen bril tegen op gewassen. Was ik vroeger in een strijd, voelde ik me slachtoffer van mijn ziekte. Nu kan ik glimlachen als iemand zegt: jouw foto is niet scherp. Voor mij is mijn foto is wel scherp, maar heel de wereld waar ik naar kijk is niet scherp, die is gewoon dubbel, dat jullie dat toch niet zien!

brillen

Andere rol?

Ik vind het soms zo bijzonder om iemand in een hele andere rol te zien dan dat je gewend bent. Die rustige collega die ineens de gangmaker op een feest is, of juist die drukke persoon die heel zacht en vertederend met een oude moeder omgaat. Vaak minder groot, het verschil die je soms ervaart met iemand die zich in een familiekring zo anders gedraagt dan in een vriendenkring. Spelen deze mensen dan toneel? Tenzij ze in een toneelstuk meedoen, maar anders niet, het is geen toneelspel.  We hebben nu eenmaal verschillende rollen in ons leven, ook deelpersonen genoemd. Weten dat dat zo werkt kan je vaak ook helpen. Want je kunt bewust van de een in de andere rol stappen.  Meestal gebeurd dat onbewust. Ik weet van mezelf dat het gebeurt op momenten dat ik wel weet dat het gebeurt, maar ik weet niet precies hoe. Wanneer ik een groep begeleid met familiopstellingen dan krijg ik altijd het gevoel gedragen te worden en weet ik exact wat ik moet doen en zeggen. Wanneer ik een lezing geef, dan is dat vooraf wel spannend, maar zodra ik begonnen ben dan weet ik het gewoon. Ik speel die rol van spreker of begeleider niet, ik ben het.
Wat me dan soms wel irriteert aan mezelf dat er soms rollen zijn waarin ik wel wat “steviger” mag zijn en dat dan niet ben. Leuke dus van die rollen is dat wanneer je weet dat ze er zijn, dat je er bewust in kan stappen. Wanneer je bijvoorbeeld een moeilijk gesprek hebt kun je vooraf een oefening doen, om in een andere rol, en daarmee in een andere energie te stappen en dat mee te nemen in het gesprek. En nog leuker is: dat werkt.
Jammer is dat mensen soms alcohol of drugs nodig hebben om een rol te laten zien, de schroom om dat zomaar te doen is dan te groot, met als belangrijkste reden: wat zullen ze wel niet van me zeggen, de angst voor afwijzing. Nog erger is als mensen door die angst bepaalde delenpersonen altijd maar wegstoppen. Boos worden mag niet, dus de boosheid wordt altijd maar weggestopt, totdat….die boze rol zo groot wordt dat deze als het ware ontploft en er soms extreme dingen gebeuren die we dan in de krant lezen.
Kunst: balans tussen al die verschillende rollen in jou, ook die je minder leuk vindt mogen aandacht hebben, betekenen iets voor je hebben je iets te brengen.
En ook is dat soms niet duidelijk, probeer er maar eens naar te kijken, welke rol/deelpersoon staat bij jou op de voorgrond, wil je graag aan anderen laten zien en welke heeft eigenlijk extra aandacht nodig?

Zelf na ons overlijden willen we onze rol nog laten zien
 

Zelf na ons overlijden willen we onze rol nog laten zien

Onvoorwaardelijk?

Onlangs hoorde ik op radio1 een reportage van een ouder stel die al jaren goed werk deden voor een “verwegiestanland”. Ze verzamelden kleding en geld en ging dat samen daar heen brengen. Dat deden ze  al heel veel jaren. En natuurlijk belangeloos, onvoorwaardelijk. Nu ben ik altijd erg alert als ik hoor dat mensen iets onvoorwaardelijk doen, want daar geloof ik niet in. En toen ik de man hoorde vertellen: maar we voeden ze ook op, met onze waarden en normen, toen ging het al wat kriebelen. En toen de vrouw zei: ze zijn zo dankbaar, gingen mijn nekharen overeind staan. Het was vooral de intonatie waarmee ze dat zei. Daar sprak zo de hunkering naar bewonderd willen worden dat ik me verwonderd afvroeg: hoezo onvoorwaardelijk?
En is daar dan iets mis mee? Achnee helemaal niet, want waarschijnlijk verrichten ze daar ook serieus goed werk. Maar ik denk dat een mens gelukkiger wordt als hij beseft waarom hij doet wat hij doet. Als deze vrouw beseft dat ze doet om haar eigen behoefte in te vullen en daar vrede mee heeft,  dan denk ik dat ze meer rust en geluk vindt en authentieker haar hulp kan verlenen.  Ik denk dat ze anders blijft zoeken naar die invulling en steeds verder gaat in haar goededoelen werk , zover dat ze haar eigen grenzen overgaat en misschien ook wel de grenzen van de mensen aan wie ze de hulp verleent en dat er onvrede ontstaat.
Ik geloof niet in onvoorwaardelijkheid, jawel het bestaat wel,  heel puur tussen kinderen en hun ouders. Het oergevoel dat aangeboord wordt bij jou als ouder als er iets met je kind is, is onvoorwaardelijk en ongelooflijk sterk. En misschien zijn er nog wel een paar momenten van onvoorwaardelijkheid.  Maar over het algemeen doen we iets niet zonder reden, zonder er iets voor terug te willen ontvangen. Werken is duidelijk:  ik werk voor jou en jij betaalt mij daarvoor.  Maar vaak onbewust, juist in het vrijwilligerswerk is dat wat we terug willen ontvangen vaag en onduidelijk. Denken we dat het er niet is, dat we dat echt vanuit onvoorwaardelijkheid doen.  En het is logisch,  en niet erg.  Maar het maakt dat wat je doet veel waardevoller als je weet welke behoefte je wilt vullen. Wanneer je dat beseft en duidelijk krijgt dan heb je die invulling niet of minder nodig en dat wat je doet wordt puurder, kun je op een andere manier echt van genieten.
Misschien denk je als je dit leest,  wat maakt het uit, ik ben tevreden, ik hoef niet te weten waarom ik doe wat ik doe. En misschien denk je: verdorie dat klopt, dat wat ik doe ik om…….  Als je dat laatste ervaart zul je merken dat je een rijker mens wordt.  Dichter bij jezelf komt. En dit laatste is wat ik je in 2016 toewens: dichter bij jezelf komen!

DSC_0063

Bescheiden of toch maar beter van niet?

Deze ochtend stond een artikel met deze kop in de krant.

krant van vandaag

En ik kan het beamen dat deze uitspraak klopt.  Tijdens mijn werk ben ik ze tegengekomen. In mijn tijd bij het NOAB (Nederlandse Orde voor Administratie en Belastingkantoren) zeiden we onderling: de ondernemer die net gestart is en met een dikke auto komt aanrijden: neem die maar niet aan als klant want dat geeft meestal ellende. Eerst geld verdienen, dan uitgeven, dat is de volgorde.
Echter andersom kom ik het ook tegen: de ondernemer die zich veel te bescheiden opstelt en daarom niet tot bloei en groei komt. Wat is dat toch? Is het de angst om beschuldigt te worden van grootheidswaanzin of machogedrag? Is het een keus om bescheiden te blijven en daarmee zichzelf en ook anderen tekort te doen?  Is het onze calvanistische inslag: doe maar gewoon dat is gek genoeg?
In Amerika wordt daar wel anders over gedacht. Daar mag je trots zijn op wie je bent en wat je gepresteert hebt.  Maar hier; hier doen we dat  niet. Hier blijven we op  bescheiden op de achtergrond, steken we ons hoofd niet boven het maaiveld uit. Echter wie dat wel doet is vaak veel succesvoller, zonder dat daar arrogant gedrag uit voortkomt, zonder dat we onuitstaanbaar worden of grootheidswaanzin krijgen.
Zo was ik eens op cursus bij een fotograaf, die me vertelde over zijn collega; zijn collega had bij hem op de opleding gezeten en was een zeer succesvol international gevraagd fotograaf geworden. En zegt hij, het ergste is: hij is helemaal niet zo goed; sterker nog soms levert hij echt slecht werk. Maar hij weet het altijd zo te draaien dat mensen toch enthousiast zijn en lovend zijn over zijn werk. De man waar ik op cursus was, was bescheiden gebleven, en in verhouding veel minder succesvol.
Door alle voorbeelden die ik voorbij heb zien komen heb ik toch wel geleerd, dat succesvol zijn niet altijd leidt tot een gelukkiger leven. Dat bescheidenheid niet leidt tot gewenst succes. Voor succes is het vaak nodig om uit je comfortzone te komen, voor je gedachtengoed uit te komen en dat te verkondigen. Als je wat te bieden hebt, of dit nu betaald werk is, vrijwillgers werk is, het maakt niet uit. Wanneer je wat te bieden hebt: kom uit de schaduw en ga in de schijnwerpers staan, niet omdat je grootscheidswaanzin hebt, dat je machogedrag vertoont maar omdat je wat te bieden hebt!

wat te bloggen in deze tijd?

Al een hele week zit er een blogtekst in mijn hoofd maar hij komt er niet uit. Steeds als ik wat op “papier” heb staan dan verwijder ik het weer. December is toch een beetje een overdenkingsmaand, maand waarin je ook andere allerlei goede wensen wenst.  Na een week Egypte zit ik vol indrukken, genoeg te schrijven, na allerlei gruwelijke aanslagen, genoeg te schrijven, maar wat moet ik wensen? Vrede, terwijl ik weet dat ik dat wel kan wensen maar….moet ik dan succes wensen, terwijl er mensen serieus honger hebben. Moet ik gezondheid wensen terwijl ik zoveel mensen ken die worstelen met hun gezondheid. Hoe kan ik een blog in deze tijd schijven zonder stil te staan bij de ellende van de wereld, maar ik wil juist zo graag het andere benadrukken. Ik had ook nog stuk over privacy, ook die is verwijderd. En nu kan ik alleen maar schrijven dat ik niet weet hoe je in deze tijd een fatsoenlijke hoopvolle, eerlijke blog moet schrijven. Alles wat ik typ  lijkt zo’n onzin en te vervagen bij dat wat er allemaal speelt.
Had ik nog maar mijn kindergedachten, dat wanneer ik op 1 januari wakker word, alles ander is. Kon ik maar serieus vertrouwen dat er vrede op aarde komt. Is het allemaal anders geworden dan? Ik denk van niet, maar het lijkt dichterbij te komen, en de sociale media zorgen dat het overal om mij heen is.
En toch, en toch wil ik zo graag in deze blog de wens uitspreken voor een mooie december maand. Een maand (en neem het ook mee voor alle maanden die komen gaan) met bezinning, liefde en wijsheid. Want de wijsheid geldt nog steeds: verbeter de wereld: begin bij jezelf!
En  ik wens iedereen ook nog geluk en gezondheid toe. In mijn kindergedachten was geluk en gezondheid ook heel simpel, ik weet dat het subjectief is. En dat er nog blogs vol te schrijven zijn met wat dan wel geluk en gezondheid is.  Dus wie weet nu ik het zo verwoord heb komt de inspiratie weer en kom ik los om mij te laten beperken door de dingen die om mij heen gebeuren. Laat ik kijken naar de dingen die me inspiratie geven!  Want ook gebeurd!
Mooie decembermaand gewenst!

DSC_0559

Gelukkig je gaat naar Egypte

Volgende week vertrek ik voor een vakantie naar Egypte. En na de crash met het Russisch vliegtuig waren nogal wat mensen die zich met mijn vakantie bemoeiden, die vooral niet begrepen dat ik me niet laat weerhouden om gewoon te gaan.  Sinds het weekend is dat veranderd, en werd er zelfs gezegd: gelukkig dat je niet naar Parijs gaat. Ik probeer dan soms mensen te volgen in hun beweegredenen en gedachtegang.  Natuurlijk weet ik wat er gebeurd is, en ja net als voor velen gaat het mijn begrip te boven en kan ik er met mijn gezond verstand (tenminste ik denk dat ik dat heb) er niet bij wat mensen bezielt om zulke daden te verrichten. Gelukkig kan ik het me niet voorstellen.
Maar los van de ellende verbaas ik me wel over hoe mensen reageren op dus o.a. mijn voorgenomen reis. Tot ik onderstaande foto op internet voorbij zag ik komen.  Toen dacht ik: ja dat is het, we zijn bang dat het verleden zich herhaalt in de toekomst. Maar dat heeft geen enkele zin. Een herhaling komt niet voor, niet nu, niet hetzelfde, niet…Onze gedachten gaan met ons aan de haal, demonen van angst steken de kop op. En ik wil me niet door demonen door terroristen ingegeven tegen laten houden om te leven, en dat te doen waarvan ik vind dat het kan, dat ik dat graag wil doen. Risico? Dat lopen we iedere dag, ik kan op de badkamer al uitglijden…..laat ik het niet hebben over de weg die ik iedere dag met mijn auto rijdt. Dat is geen reden om in bed te blijven en bang te zijn dat dat gaat gebeuren. Ons leven gaat verder, hoe onwerkelijk ook. Veel onwerkelijker voor de mensen die dichtbij de aanslagen waren, persoonlijk betrokken. En zelfs voor hen, gaat het leven weer verder. Terroristen mogen  angst willen zaaien, maar ik wil dat zaadje niet voeden. En ik ga naar Egypte en hoop een klein steentje bij te dragen aan het werk van mijn vriendin daar. Zij maakt de gevolgen voor de Egyptenaren dagelijks mee. Armoede en honger omdat de toeristen wegblijven.  Zij tracht door middel van donaties mensen te helpen met voedsel en kleding. Een druppel op een gloeiende plaat ? Ja vast wel, maar alle kleine beetjes helpen.

15-11-16-angstig