Het verschil,

Wij waren op vakantie en verbleven in een leuk, authentiek hotel, met een fantastisch restaurant. En wat ons vanaf het eerste moment opviel was het personeel. Zij hadden plezier in hun werk, plezier met elkaar. Werkten hard, allemaal, en pakten ook allemaal mee aan. Dan was de een aan het schoonmaken en de ander aan het bedienen en dan weer andersom. Dan maakt e de één een grapje en zag je de ander lachen, en wat later was het andersom. En als klant voelden we ons welkom. Eigenlijk meer dan dat. Hoe bijzonder het was ervaarden we pas iets later. Want wanneer we op vakantie zijn willen we ook eens wat anders proberen. Dus gingen we naar het restaurant een 500 meter verderop.  En dat  restaurant was mooier, chiquer gedenkt en een luxere kaart. Het personeel was professioneel vriendelijk. Niets mis mee en toch misten wij iets.  Dat wat “ons restaurant” wel had. De sfeer onderling zorgde ervoor dat het net allemaal fijner aanvoelde, ons meer welkom voelden. Het was heel bijzonder om dat verschil zo duidelijk te voelen.
Dat werken met passie en plezier voor ons als klant het verschil maakte.  Het had niets te maken met opleiding, met de omgeving, niets met het menu, met de aankleding. En toch, toch dat gevoel dat je iets mist. Wat de oorzaak is dat we daar iets misten, dat weet ik niet, misschien doen ze hun werk wel met passie en plezier maar is er angst voor een leidinggevende, is er ontevredenheid over voorwaarden. Het kan natuurlijk van alles zijn waar wij op dat moment geen zicht op hebben.
Moest denken aan de boeken van Jos Burgers, hoe belangrijk het is om het verschil te maken voor de klant. Of het doet me denken aan de big five of life, hoe belangrijk het is met passie en plezier je werk te doen.
Heerlijk om het als klant te mogen ervaren.  Je begrijpt wel naar wel hotel en restaurant wij mensen verwijzen.  En waar we zelf een paar terug gegaan zijn.
Voor mezelf ook een moment om te stil te staan, hoe zit het bij mij. Doe ik mijn werk nog met passie en plezier?  Heb ik zin om dat stapje extra te zetten voor onze klanten? En hoe is dit voor mijn collega’s?
Vakantie is altijd al een moment van herbronnen, met zo’n fantastische ervaring nog eens extra!

15170964_1288637904529536_5765848207803395384_n

 

 

De buurvrouw en ik….

Met onderstaand verhaal heb ik verhalen wedstrijd gewonnen bij Pluspunt in Rotterdam, bij hun 25 jarig jubileum. Thema was 25 jaar geleden of 25 jaar vooruit. Pluspunt is er voor de ouder wordende mens in Rotterdam. De middag op zich was al een feest, bijzonder om daar als Brabantse dorpeling bij te mogen zijn 🙂
Omdat velen wel nieuwsgierig waren naar mijn inzending, die vind je hieronder. Het is fictie……zou het realiteit kunnen worden? Mooiste compliment dat ik kreeg: het is vanuit het hart geschreven!

 

De buurvrouw en ik..

Vanochtend was ik op de koffie bij de buurvrouw en we hebben krom gelegen van het lachen.  Niet letterlijk, ik kan niet eens meer krom, maar bij wijze van. Eigenlijk voelden we alsof we weer pubers waren. Beneden is een nieuwe bewoner. Jack. En hij mag er voor zijn leeftijd nog best zijn. Dus sloegen we samen aan het fantaseren, hoe we hem samen zouden versieren.  Want gedeelde pret is dubbele pret, toch?  We zagen ons in ons mooiste lingerie setje naar beneden sluipen.  Natuurlijk zijn we in deze woonvorm wel vrij om te gaan en staan waar we willen. Maar toch…een triootje organiseren, dat hangen we toch niet aan de grote klok.  We vroegen ons af hoe Jack geschapen zou zijn? En of hij het nog wel zou kunnen. En of hij ervaring heeft met twee dames?  En bij al die stoute gedachten kregen we last van de slappe lach. Twee giechelende meiden.
En toen Ans kwam om ons eten te brengen, zei ze: ik hoef jullie niet te vragen of je samen wilt eten, volgens mij wil ik ook wel aanschuiven, wat is de pret?
En vervolgens konden we het niet laten om Ans ons fantasie geheim te delen. En ook zij kwam niet meer bij van het lachen. Tot ze serieus werd: zouden jullie dat echt willen vroeg ze?  En ook wij werden serieus: Ans, omdat wij de 75 gepasseerd zijn, wil niet zeggen dat we zoiets niet echt zouden willen. Ans keek bedenkelijk. Ja zei ze, ik ben dan wel net 30, en dan denk ik dat ik dat ook wel wil, maar als het dan echt wordt……dan, dan weet ik het niet.
Buurvrouw en ik keken elkaar aan. En eigenlijk deelden we dat idee ook wel. Want stel je voor, stel je voor dat we echt naar beneden zouden gaan naar Jack. En stel je voor…..dat hij tegen zou vallen. Of stel je voor dat hij veel meer energie heeft dan wij tweeën bij elkaar. Of stel je voor dat.. En onze fantasie ging verder.
Maar we kwamen toch wel weer snel op het serieuze pad. Want als we eerlijk waren, verlangden we beide wel naar een stukje realiteit. Het hoeft niet zo spannend te zijn als in onze fantasie. Maar verdorie, gewoon een fijn knuffelen, wat vrijen. Denken aan dat verlangen doet eigenlijk gewoon pijn. Pijn in onze ziel   En dat staat in contrast met de plek waar we wonen.

Wie had dat ooit kunnen denken dat deze manier van samenwonen zou ontstaan.
We hebben allemaal ons eigen minihuisje en de zorg die we nodig hebben is er, wanneer wij dat willen. Niet meer en niet minder. Daarnaast kunnen we ons nog goed bezig houden, niet achter de geraniums en geen bezigheidstherapie, maar gewoon zinvol bezig zijn. Levensinvulling.
En hoe ideaal die situatie ook is, we worden toch ouder. En toch daardoor veranderen er dingen. De buurvrouw en ik, we zijn beide weduwe. Maar al lang voordat we dat waren, was het liefdesleven uitgeblust. Maar het verlangen daarnaar niet. En wanneer we samen in een giechelbui zijn, waarin we fantaseren over de (on-)mogelijkheden, dan komt de waarheid wel heel dichtbij, we zouden best echt wel…..
Nou waarom niet zegt Ans, ik informeer bij Jack. En weer liggen we krom van het lachen, het idee. Op onze leeftijd een trio.

En paar dagen later komt Ans terug: Jack wil wel. Die gekke meid heeft het serieus gevraagd.
En nog wat later stappen wij, buurvrouw en ik naar beneden, een fles cognac onder onze arm. Giechelig en zenuwachtig.  Maar we gaan. En  Jack,  Jack is ook zenuwachtig, en als we na twee flessen cognac eindelijk met drieën in bed liggen, ontstaat het idee om samen te gaan wonen.  Want we vullen elkaar wel heel goed aan, en een knuffeltrio is heerlijk. En nu liggen we met drieën te giechelen en te fantaseren.  Het verlangen is groot, de angst ook. Want samenleven met elkaar betekent ook elkaar kunnen verliezen en het gevoel van gemis kennen we maar al te goed.
Toch overwint het verlangen van de angst. We bespreken het met Ans. En die zegt meteen: waarom niet. Jullie zijn hier vrij om te doen en laten wat je wilt. Als dit voor jullie goed voelt, waarom niet. Toch zijn er twijfels we hebben alle drie kinderen, want zouden die vinden. En natuurlijk hebben die niets te vinden, ze hebben hun eigen leven. Maar er zijn wel meer hobbels en knobbels.  En dan ligt de oplossing uiteraard voor de hand: we gaan latten.  En het leuke is dat het voor ons perfect werkt. Ik had nooit verwacht dat ik niet jaloers zou zijn.  Ik heb ontdekt, beter delen dan helemaal niets. En zo hoef je ook niet te presteren, heb ik een mindere dag dan stel ik niemand teleur. Nooit geweten dat samen zijn met een man en twee vrouwen zo’n verrijking zou kunnen zijn. Ik had het minstens 25 jaar eerder moeten doen!

Nee zeggen..

Ik kwam van een bijeenkomst af en terwijl ik naar huis reed, dacht ik: was het dit waard? En tegelijkertijd vroeg ik me: wat is dit? Moet altijd alles iets waard zijn?

En dit had alles te maken met een ontevreden gevoel. En er eigenlijk achter komen dat waar ik die avond voor gekozen had, ik eigenlijk niet leuk vond. Maar tegelijkertijd mag ik het van mezelf niet niet leuk vinden. En wanneer is het niet leuk: wanneer het niet aan je verwachtingen voldoet. En dat ligt dan aan de ander………of toch aan mezelf.
Soms doe ik aan iets mee uit gewoonte. Gewoon om dat het de vorige keer zo ging, de keer ervoor en daarvoor ook. En van al die keren waren er leuke momenten. En dus doe ik de volgende keer weer mee. Die volgende keer ben ik vermoeider dan anders, en eigenlijk zou ik liever kiezen om thuis op de bank te gaan hangen, even niets. Maar als ik iets toegezegd heb, dan doe ik dat ook. Dus ik ga toch.  En eigenlijk hoop ik dat de bijeenkomst dusdanig leuk is dat ik er energie van krijg, dat mijn vermoeidheid naar de achtergrond verdwijnt.
Maar misschien zijn de anderen ook moe, of niet in de stemming. De bijeenkomst met een groepje vrouwen die ooit elkaar konden inspireren is niet meer dan een oppervlakkig babbelavondje. En ik heb niet de energie omdat te keren. Het is mijn rol ook niet, ik ben één van de deelnemers en niet de leider. En ik kan de leidersrol niet pakken. Ik ben te moe.
En als ik dan naar huis rijd, vraag ik me af, was het dit, wat weet ik nu van de anderen. Ik voel me schuldig omdat ik er meer energie in had kunnen steken, maar tegelijkertijd, waarom ik?

Ik besluit: zo wil ik het niet, en ik ga vanuit die energie de dames een mail sturen, ik wil het anders, ik wil wel weer de leiding nemen, zorgen dat een volgende bijeenkomst een thema heeft, een workshop. Zoals we ooit begonnen waren. Ik word zelf enthousiast.
De dames niet, en wellicht is het het geschreven woord dat he weerhoud enthousiast te zijn, de een reageert niet, de ander denkt dat het aan haar ligt, en nog anderen zijn wel enthousiast, maar er zit ook een maar in.

En ik besef dat dat wat was, je niet meer terug kunt halen. We gingen ooit naar een andere vorm. En misschien is dat voor die anderen wel oke.  Ik wil niet trekken, pushen, overhalen.
Ik wil mijn hart volgen en die zegt: stop hiermee. Denk terug aan de leuke tijd, aan de dingen die jullie samen gedaan hebben. Blijkbaar is het nu tijd voor andere dingen, andere manieren, misschien andere mensen.

De ja maars in mijn hoofd: maar het was zo leuk, maar het heeft me, maar moet ik niet, maar maar maar. Ik laat ze los. Blijkbaar is dit hoofdstuk in mijn boek klaar. Ik denk terug aan een mooie tijd, en koester de herinneringen. Maar soms moet ik nee zeggen: vooral tegen mezelf.

dsc_0042

Iedereen wist dat het niet kon, totdat er iemand kwam die dat niet wist…….

Iedereen wist dat het niet kon, totdat er iemand kwam die dat niet wist…….

Ik kan me dat levendig voorstellen, een kakelende groep mensen die elkaar vertellen dat het echt niet kan en zich daar suf over discussiëren. En dan komt er zo’n onbevangen typje die laat zien dat het wel kan, hij wist niet dat het niet kon.
Ohh, wat heerlijk om die verwondering mee te maken. Is het verwondering, of jaloezie of ongenoegen, soms is het zo fijn dat iets niet kan veranderen. Want verandering brengt angst mee, angst voor het onbekende. Angst om te verliezen dat wat nu bekend is en niet weten wat er voor terug komt. En dat is zo jammer het maakt ons rigide, niet openstaand voor andere ideeën. Er zijn meer van dat soort leuke uitspraken, waarvan je denkt jahh, dat is waar. Maar dan, gaan we dat dan ook doen. Betrappen we onszelf niet allemaal op een stukje behoudenheid, zo was het en zo blijven we het doen. Niet in de gaten hebben dat stilstand achteruitgang is. Dat iets anders doen zo verfrissend kan zijn?
Zo ook de bekende oefening om eens op een andere manier naar je werk te gaan, ander vervoermiddel, of een andere route. Hoe verfrissend je blik op de omgeving.  Letterlijk andere dingen zien. En daar zijn de bezwaren, die weg is langer, misschien verdwalen we en zijn we niet op tijd, misschien dit of dat. En wat is het toch dat we die angst de boventoon laten voeren.  Die ons belet om verfrissend te zijn.   En ook:  dat hebben we allemaal al eens uitgeprobeerd, dat werkt toch  niet.
Dit geldt voor organisaties, maar ook voor relaties, gezinnen, je eigen leven. Ik weet er zijn mensen die al 30 jaar of langer naar dezelfde camping gaan, dat is zo fijn en vertrouwd. En wie ben ik om te zeggen dat dat anders moet. Maar als dan geklaagd wordt over sleur in hun leven…..dan denk ik zet je sleurhut eens ergens anders neer.
In organisatie zie je spanning ontstaan wanneer dingen veranderen.  Soms door slechte ervaringen, soms door onwetendheid gaan de hakken in het zand: dat werkt zo niet. Misschien is het waar, maar grote kans van niet. En gun het die kans.  In andere tijden worden andere dingen van jouw bedrijf verwacht. En het zijn andere tijden, dat weten we allemaal. Blijf je doen wat je altijd deed, loop je achter die feiten aan.
Vernieuwend durven zijn, als mens, als organisatie zet je in ieder geval in de picture, je wordt gezien. Verras je klant, verras je partner, verras jezelf. En natuurlijk moet je geen onbezonnen dingen gaan doen.  Maar wat heerlijk om eens te eten wat je nooit at, te doen wat je nooit deed, en dan te  ontdekken dat er nog zoveel te ontdekken is. Dat maakt je leven boeiend, dat maakt je werk boeiend, dat zorgt dat je leef! Tenminste dat geldt voor mij en ik denk daarmee voor vele anderen ook!

DSC_0298

Neem een andere weg, je ziet ongetwijfeld andere dingen.

perfecte clubje ..

Op facebook ben ik van wat fotogroepen lid en het is wel grappig om het verschil tussen de groepen te ervaren. De een gaat voor de professionaliteit van de foto. En wanneer je wat plaatst zijn er altijd mensen die reageren met verbeteringen. Bedoeling is dat je ook de technische details deelt. Bedoelt zodat anderen weten hoe je de techniek gebruikt hebt. En daar wordt over geoordeeld.
De andere groep gaat het om het thema, details. En of de foto perfect is of niet, dat maakt niet uit. Er wordt daar niet op techniek beoordeelt.
Ik voel me een stuk gelukkiger in die tweede groep. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen.  En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen. Voor mij is dat vaak in de natuur, maar het kan ook in de stad zijn. En tijdens het maken van die foto voel ik me helemaal gelukkig, en bij het bewerken (ik doe wel wat maar zeker geen photoshop) en het bekijken en op mijn site zetten (www.dianakors.nl) voel ik me ook helemaal blij.
Dat een foto scheef is, belichting niet helemaal in orde, niet 100% scherp, kan mijn geluksgevoel niet onderdrukken. Plaats ik die foto op de facebookpagina voor de professionaliteit en ik krijg commentaar, dan wordt ik onverschillig. Die kritiek boeit me niet.  Laatst had iemand een foto van me gecorrigeerd en er weer onder geplaatst. Het duurde lang voor dat ik zag wat hij nu gecorrigeerd had. Daarna vond ik het eigenlijk niet netjes, zomaar gaan “knoeien” in iemands foto, terwijl het waarschijnlijk goed bedoeld is geweest.
Beide groepen zijn goed, de perfectionisten en de genieters. En daarmee doe ik die perfectionisten te kort, want waarschijnlijk genieten die van hun perfecte foto. Alleen die perfectionist zit ook in de groep van de details. En gaat daar ongezouten kritiek geven, niet opbouwend, maar kraakt ze af. Opschudding in de groep.
Maar net als in het echte leven moet je op facebook bij het clubje gaan dat bij je past. Dus erger je aan wet ik veel wat…..weg wezen daar. Jammer dat niet iedereen dat begrijpt.
En ik, ik blijf lid van beide, wat ja ik wil mijn fototechniek best nog wel wat verbeteren. En dat doe ik vooral door te kijken hoe/wat anderen dat doen. En verder blijf ik als een blije gup rond met mijn camera en maak ik gekke / leuke niet perfecte foto’s.

. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen.  En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen.

. Een goede foto van mezelf heeft alles te maken met op het juiste moment op de juiste plaats zijn en dat vastleggen. En dat vastleggen waar andere mensen aan voorbij lopen.

Oordelen

In openoog van afgelopen periode kwam ik de volgende tekst tegen:

Niet oordelen is een prachtig ideaal. Maar hoe pak je dat aan? En word je geen saaie, kleurloze figuur als je nergens meer een oordeel over hebt?

En in dezelfde week kwam deze voorbij op de coachingskalender:

Een van de hardnekkigste oordelen is de uitspraak ‘ik vind dat je te snel oordeelt’

In mijn opleiding tot therapeut werd vooral ook benadrukt dat je niet mocht oordelen, en zeker dingen niet gek vinden. Want met zo’n houding kun je niet open staan voor de cliënt, kan die niet open zijn over dingen in zijn leven waar hij zich misschien voor schaamt, zich schuldig over voelt of een andere reden.

En ik moet zeggen ik heb in mijn leven al veel gekke dingen meegemaakt, dus wat mensen mij toevertrouwen, ik sta niet zo snel raar te kijken. Maar dat ik nu oordeelloos ben, nee dat niet. Maar ik tracht de ander wel te begrijpen. En eigenlijk hoeft zelf dat niet eens. Want tijdens een therapiesessie hoef ik het antwoord en het advies niet te geven, maar gaat erom dat ik mijn vragen zo stel, dat de client zijn eigen adviseur wordt.

In het dagelijks leven, tracht ik hetzelfde te doen. Ik wil niet oordelen, maar ik doe het wel. Maar ik tracht het ook te begrijpen. Maar er zijn nu eenmaal dingen die in de wereld gebeuren die ik absoluut niet begrijp. En daar heb ik niet alleen een oordeel over, maar ik veroordeel het ook.
En ik denk dat iedereen het weet waar ik het over heb, de aanslagen, het geweld. Er is in mijn ogen niets dat dat goed kan praten.

En oordelen, als ik samen met een vriendin over de onhebbelijkheden van onze partners ga hebben, dan blijft er niets van ze over (bij wijze van…zo erg is het ook weer niet). We roddelen wat af, we oordelen wat af. Om dan uiteindelijk tot de slotsom te komen dat we het zo slecht getroffen hebben.

En wist je dat jouw oordeel over de ander veel meer over jouzelf zegt dan over die ander. Of je nu positief of negatief oordeelt.
Wanneer je jezelf betrapt dat je erg veel over een bepaalde persoon oordeelt, dan is het goed eens te kijken wat de reden is dat die ander jou zo confronteert. Met bijvoorbeeld een methodiek als kernkwadranten kun je, je oordeel over die ander eens onderzoeken.

Kortom, een boeiend onderwerp: oordelen, daar zal het laatste nog niet over gezegd zijn!

 

Dieren zijn volgens mij oordeelloos, of vergis ik me?

Dieren zijn volgens mij oordeelloos, of vergis ik me?

Pokemon….

Ook ik ben pokemon go aan het spelen, En je wilt niet weten wat voor reacties ik krijg. Het komt er gemiddeld op neer dat men vindt dat ik niet spoor.  En dat is dan los van de rest van mijn persoontje, alleen maar omdat ik ook meedoe.pokemon
En ik kan het niet laten, mijn nieuwsgierig wint het, juist omdat ieder “groot mens” zich afzet, dat je dit als volwassene niet hoort te doen. Juist omdat de jeugd er zo bezeten van is. Mensen krijgen ontslag, mensen nemen ontslag.  Dan kan het toch niet anders dan dat ik daar ook kennis mee moet maken?  En ja ik ben wel voorzichtig, want ik ken de potentiële gokverslaafde in mij.  Maar doordat ik inderdaad niet meer tot de jeugd behoor ben ik niet zo heel handig.  Dat moet ik toch wel onderkennen.  Een fight met een jim verlies ik, en mijn ballen zijn op. Ik weet wel waar ik meer ballen kan gaan halen, maar ik wandel toch liever het bos in. En toch heb ik al nivo 6, daar kan ik best wel trots op zijn.
Maar ik ben vooral trots dat ik door alle oordelen heen gewoon zelf ga ervaren of ik het nu een leuk spel vind of niet.   Ik probeer het wel zo te doen dat ik niet ontslagen wordt, geen ongelukken veroorzaak.  Maar ervaar! En maak mijn mening of ik het nu wel of niets vind.

En zo zit ik in elkaar, ik wil ervaren in het leven. Niet afgaan op wat anderen vinden. Ik wil nieuwe dingen proeven, voelen ruiken.  Dat is voor mij leven! P1050278

Niet alles kan, ook niet wanneer je echt wilt!

De sky is de limit, alles kan, als je maar wilt. Gooi het roer maar om. Kreten die ik in de afgelopen 25 jaar voorbij hoorde komen en waarin ik soms graag wilde geloven.
Want ja ook ik had een richting gekozen om te overleven in plaats van te leven en hoogste tijd om te onderzoeken wat ik echt wilde. En iemand zoals ik wil nogal veel. Ik noem mezelf dan ook een zoeker. Wanneer het een gelukt is dan lonk ik alweer naar het volgende. En alles lukt.
Tenminste dat lijkt zo voor de buitenwereld. Het is niet zo. Een van mijn dromen is wandelen, wandelvakantie, met een rugzak op de natuur in, iedere dag zo’n 20 km wandelen, en genieten, genieten van wat ik zie, hoor, ruik en ervaar. Ik denk dat ik dan het meest gelukkige mens ben dat er rondloopt.
Helaas, dat is voor mij niet weggelegd. Afgelopen maandag heb ik dat nog eens extra bevestigd gekregen. Want helaas heb ik een mitochondriele ziekte onder de leden. En de arts bevestigde wat ik wist, wat ik ook zal trainen, dat is niet haalbaar. En even, even zit ik in zak en as. Want ergens is het een diep gekoesterde oerwens van me.  En even schiet ik in een stuk: barst allemaal maar, waarom mijn best doen en op voeding letten, waarom wandelen en naar de sportschool gaan, het heeft allemaal geen zin.
En natuurlijk weet ik dat het onzin is, want ik kan wel, tegen verwachtingen in, toch een km of 10 wandelen. Nee geen twee dagen achter elkaar, en  in mijn eigen tempo. Maar wanneer ik zo door het bos loop dan ben ik op dat moment echt wel het gelukkigste mens op aarde. Ik wandel, ruik, snuif, kijk en fotografeer. Geniet van de hond die ronddartelt.  En wat ben ik toch een gelukkig mens dat ik in zo’n fantastische omgeving woon dat dat gewoon ook kan.
Ik ga niet over mijn grenzen om de arts het tegendeel te willen bewijzen, het is veel belangrijker om mezelf goed te voelen.  En niet omdat de buitenwereld dan niet in de gaten heeft dat mij echt niet alles lukt, maar wel om me zo vaak mogelijk het gelukkigste mens ter wereld te voelen. Wandelen in onze prachtige omgeving is voor mij een heilzame meditatie, terwijl ik zelf echt niet het idee heb dat ik mediteer. En dat ervaren, daarvan genieten is vele malen belangrijker dan mezelf voor de gek houden dat de sky the limit is en als ik maar genoeg train ik dat echt wel ga halen.  Want dan is de weg naar het doel een lijdensweg, en het doel wordt nooit gehaald. Ben reeël in wat je wil in je leven, roer om, prima,  maar blijf realistisch en eerlijk naar jezelf

P1030512

5-jarig jubileum, niets bijzonders of toch..

Vandaag ben ik 5 jaar in dienst bij mijn huidige werkgever. Op zich lijkt dat natuurlijk niet zo bijzonder, maar voor mij wel. In mijn werkzame leven (toch meer dan 30 jaar nu) heb ik het bij een werkgever nog nooit zo lang volgehouden. Wel als zelfstandig ondernemer. En ik heb mezelf 5 jaar geleden ook verbaast dat ik de keus voor loondienst maakte.  Heb ik zo’n slechte werkgevers gehad dan? Nee, helemaal niet, alleen ik… ik ben degene die onrustig wordt, andere dingen wil, uitdagingen, verandering. En dan gaat het om alles, behalve meer geld verdienen. Want dat heeft me tot heden het minste geboeid.  Als ik kijk, was mijn kinderdroom: studeren. Biologie is het lang geweest. Mijn leven liep anders, door omstandigheden werd het geen studeren, heb ik 8 jaar over mijn havo diploma gedaan. En toen moest ik een keus maken, ik moest geld verdienen maar studeren wilde ik ook: het werd de B-verpleegkunde opleiding op toen de RPI (nu Grote Beek).  Van daar uit de administratieve kant, om jaren later (40+) weer de psychische kant op te gaan en nu uiteindelijk beide te doen.
Maar vandaag viel één van mijn kwartjes,  een tijd lang ben ik bezig met het schrijven van een boek over mijn leven, dat goed begon en toen…..kwam er niets meer op papier en steeds dacht ik, wat ik wil ik ermee. Mensen laten lezen wat ik dan toch allemaal meegemaakt heb? Heb ik een boodschap? En zo ja, wat is dat dan.
En vandaag dacht ik mijn boodschap is dat ik mensen de rode draad  in mijn, en daarmee hun leven wil laten zien. En dat wanneer je de rode draad veranderd, dat dan pas je leven veranderd. Mijn eeuwige hunkering naar studeren en ontwikkelen, het is mijn kinderdroom: studeren, dat ging niet, dus blijft me dat volgen en verlang ik daar altijd nog naar. En zo zijn er een paar meer draden in mijn leven te ontdekken die ik je nu niet ga vertellen, want ik hoop dat je straks mijn boek koopt (duurt nog jaren hoor).  En misschien hoef je niet zo zeer je rode draad te veranderen als wel de omgeving waar die rode draad bij past. Wanneer ik soms zie dat wat ik nu doe, ontstaan is door, dan kan ik het veranderen, of accepteren en vooral erom (glim-)lachen.
Ik had eigenlijk 5 jaar geleden niet gedacht dat ik nu nog bij dit bedrijf zou werken.  Maar ik heb een weg gevonden om met mijn rode draad om te gaan en weet dat verder zoeken niet gelukkiger maakt. Anderzijds is het ook een bijzondere baan, bij een bijzonder bedrijf, met bijzondere mensen.  Dat maakt dat de verveling niet toe hoeft te slaan. En uiteindelijk heb ik zelf de regie over mijn leven en zelf de invloed om de minder leuke situaties te keren. (tenminste als ze dusdanig minder leuk zijn dat ik er last van heb)  Soms heb je dan eventjes een spiegel nodig en gelukkig krijg ik die ook!

RPI cijferlijst

Ervaringen die nog altijd bruikbaar zijn 🙂

Philips..

Philips, bestaat 125 jaar.  Extra bijlage bij de krant en ook op internet komt het zo nu en dan voorbij. Ik kom uit een Philips gezin. Mijn ouders hebben elkaar bij Philips leren kennen, mijn opa en oma woonden in het Drents dorp. En zover ik me herinner werkte de broers van mijn moeder allemaal bij Philips. Mijn opa bracht de Philipskoerier rond, en mijn broer mocht (moest?) helpen.
Wij hadden een Philips dokter, een Philips apotheek, Philips sport, en ja zelfs Philips camping in Someren. Waar men zomers vanuit de Philips keuken warme maaltijden bracht. Ik denk allemaal tegen een Philips prijsje. Mijn broer kreeg studiefinanciering van Philips, en nadat mijn vader (veel te vroeg) overleed kregen wij wezenpensioen van Philips en mijn moeder weduwepensioen.
Al dat Philips had ook wel eens een nadeel had….ik zat op middelbare school bij de biologieles, en op enig moment werd de naam van een bepaalde plant gevraagd. Ik wist dat, deze plant had mijn vader wel eens verteld, die had iedereen bij Philips staan, want deze groeide makkelijk, vroeg weinig onderhoud. Ik had ze wel eens gezien in de afgekeurde beeldbuizen die als pot voor de planten dienst deden. Dus ja ik wist de naam van die plant: Philipsgras!  De juffrouw keek mij vreemd aan en moest daarna erg lachen. Hoe ik het in mijn hoofd haalde….natuurlijk was dat geen Philipsgras.  Ik luisterde vol ongeloof naar haar, want ik dacht toch echt…. Ze heeft me ongetwijfeld de juiste naam verteld, maar die ben ik vergeten, want in mijn huiskamer heb ik: Philipgras staan!

Philipsgras

Philipsgras