Verleden..

Degene die al langer mijn blogs lezen weten dat ik soms zo’n nostalgie momentje ken. Terug naar het verleden, Niet vanuit pijn of frustratie maar meer vanuit een koestering. Momenteel (weer) eens bezig met opruimen. En dan kom ik niet om dat stukje verleden heen.  En zo ontdekte ik deze week dat het dit voorjaar 10 jaar geleden is dat ik mijn administratiekantoor verkocht. Ik kijk de jaarrekening van toen, oef, waarom weggedaan? Waar zou ik nu gestaan hebben als ik doorgegaan was? En vraag waar geen antwoord op komt. Toch was het een goede keus, waar ik nog altijd achtersta.

Ik kom een arbeidscontract tegen van mijn vader, werken bij Philips. Hij ging in een jaar in guldens verdienen wat ik nu per maand in euro’s heb, meer dan 60 jaar geleden. Ik zie ook iets van een huurovereenkomst, en die huur stond wel in verhouding. Mijn vader is dit jaar 40 jaar overleden, als hij nu plots terug kwam in deze tijd, dan zou hij het allemaal niet begrijpen.

Ik kom brieven tegen die ik naar mijn moeder stuurde als ik op vakantie was. Vanuit Frankrijk. En ik besef dat dit een van de weinige contactmomenten waren tussen ons met vakanties. Een telefoontje bij aankomst, een brief, en misschien nog een kort telefoontje. Nu volgen we elkaar tijdens de vakantie zowat dagelijks.

Ik kom de spullen van mijn kinderen tegen, een citotoets van de een, een knuffel van de ander. En ik denk vol trots aan ze, hoe ze nu zijn, wat er tot heden van ze geworden is. Ik kom mijn eigen poppenwagen tegen en ik heb de stille hoop dat mijn kleindochter daar mee zal gaan spelen.

Veel van dit soort dingen bewaar ik weer en ik vraag me af, over x-tig jaar, kijken mijn kinderen in die kist. Hoe kijken zij daar naar? Mijn brief aan mijn moeder? Oudbollig..truttig..? Contract van mijn vader? Zij hebben mijn vader niet gekend, de betekenis zal voor hen heel anders zijn. Wat moeder toch allemaal bewaard heeft.
Ik mijmer en droom. En dat is niet vervelend.  Ik gooi weer heel veel weg. Maar sommigen dingen echt niet.
En dan roept de realiteit van de dag,  gebeurtenis die me in het hier en nu brengt.  En ik moet denken aan een spreuk die ik van de week las:

ik ben gelukkig ondanks dankzij mijn verleden.

Ik moest er over nadenken, en het klopt wel, maar van mij hadden een aantal dingen echt wel anders gemogen.

Geheimen

Geheimen, wie fascineert het niet? Menig boek is er succesvol door geworden. We kennen veel geheimen, familiegeheimen, bedrijfsgeheimen, staatgeheimen, klein- en grote geheimen. Leuke en minder leuke geheimen.

Leuke geheimen zijn er niet zo veel.  Want wat leuk is, is willen we vaak wel delen. Als kind begin je zo met kleine geheimen samen met mama iets leuks gekocht voor papa’s verjaardag, en dat moet geheim blijven tot hij jarig is. Maar ook beginnen we al klein met minder leuke geheimen, wie kent de verhalen niet van een kind dat van boven tot onder de snoepresten zit en dan zegt, nee hoor, geen snoep gepakt. En dan vinden we dat nog leuk.

Als je aan geheimen denkt, denken we vaak aan grote dingen zoals misbruik, vreemdgaan, diefstal e.d Maar er zijn vele kleinere: stiekem roken, salaris, soapster bewonderen.

En waarom houden we dan dingen geheim? Angst is de grootste drijfveer. Angst voor afwijzing, onbegrip, straf. Maar het kan ook strategisch zijn, er zelf beter van worden als anderen het niet weten.  Bedrijfsgeheimen zijn daar natuurlijk een voorbeeld van, een bedrijf wil niet dat een idee uitlekt, want dan kan een ander ermee vandoor gaan.

In therapie kom ik vaak familiegeheimen tegen. Soms dat mensen weten dat er iets is, maar niet weten wat. De sfeer kan dan koud worden, om te snijden zijn. Kinderen, maar ook volwassenen gaan hun eigen verhaal maken, Denken dat het dit of dat is.  Familiegeheimen kunnen zwaar zijn. De angst dat het geheim naar boven komt is groot.  Denk aan misbruik, aan niet bekend zijn van biologische ouders,  aan verkeerde beslissingen in de oorlog, een misdrijf met of zonder veroordeling, maar ook een miskraam werd vroeger geheim gehouden, daar sprak men niet over.  En binnen zo’n gezin kan men er generaties later last van hebben, zonder dat men nu wist wat en waarom.  In familie-opstellingen wordt dit  vaak verduidelijkt. Het geheim wordt niet ontrafeld, maar wel een bevestiging dat het zo was, en het opruimen van die negatieve lading daarvan.  Geheimen kunnen zo zwaar zijn dat je er zelfs lichamelijk ziek van wordt.

Op internet heb je een website waar je anoniem je geheim kan delen. Met als achterliggende gedachte dat het vertellen van je geheim oplucht, dat het positief kan werken voor je gezondheid.
Onlangs met #metoo kwamen veel geheimen naar boven, alsof er een beerput open werd getrokken en men wist: ik ben niet alleen met deze ervaring, ik hoef het niet langer geheim te houden.

Er staan veel geheimen op de geheimen website. En ik vraag me af welke categorie mensen dit allemaal lezen. Nieuwsgierig naar de geheimen van een ander? Bemerken dat jouw geheim niet zo erg is, er zijn er zoveel meer met dezelfde of ergere ervaringen?

Ik vind geheimen fascinerend.  Zoals ik boven aangaf, in therapie komt het vaak voor. Maar ook bij mijn werk als afscheidsfotograaf, dan ben je even intiem en dichtbij een familie, buitenstaander, observeerder en tegelijk ook deelnemer. En ook dan blijken soms dingen boven te komen die nooit gezegd zijn. En soms echt heftige situatie, soms werkt dat helend, soms werkt het verwijderend. En dan denk ik: wat jammer, wat jammer dat het nu moet komen en de veroorzaker ligt in de kist en laat zijn/haar familie ontredderd achter.  Ik zie dat, en weet dat er nog een lange weg te gaan is, met soms geheimen van generaties terug.
Ik ben voor openheid, zadel niet mensen in je omgeving op met jouw geheim. Maar ik ben ook van wat niet weet wat niet deert….  Neem zelf verantwoordelijkheid hoe lastig soms ook om te bepalen of het valt in categorie: wat niet weet wat niet deert of, dit moet verteld worden, dit moet helderheid scheppen! Voor jezelf en voor anderen.

Met geheimen kun je verstrikt in een web raken.

kerst..

Niet meer weten of het nu zondag, maandag of dinsdag is.  Toch weer teveel gegeten en misschien ook wel gedronken.  Samen eten, of alleen? Fijne herinneringen of mag kerst voor jou gestolen worden?  Hoe je er ook instaat, je kan er niet omheen. Immers de mailbox puilt uit met goedbedoelde kerstwensen. Met een druk op de knop heb je 10-100-misschien wel 1000 of meer mensen bereikt. Het word je zo makkelijk gemaakt. Zo ook in de supermarkt, kant en klaar luxe maattijden of uitgebreide beschrijvingen hoe je het dan toch het beste zelf kan doen.
Met het koor waar ik in zing, zongen we eerste kerstdag en in een verpleeghuis. Gelukkig was ik daar al eerder geweest en wist ik wat ik te verwachten had aan bewoners. Ik ken dat niet, mijn ouders hebben nooit in een dergelijke instelling gewoond.  En ik zie een aantal mensen meezingen met de bekende liederen van vroeger. Liederen die ik nog uit mijn hoofd ken, die mijn kinderen niet meer kennen, laat staan mijn kleindochter later als ze groot is. Sterft dit uit? Zoals wij daar een dienst opluisterden.? Wat komt ervoor terug?
Het nieuws gaat over een vermoorde vrouw, over ene politicus die een zakje pistache pinda’s weggooit . En ik vraag me af, wat vind ik nu van kerst?   De dagen worden vanaf nu weer wat langer, daar ben ik blij mee.  Ik vraag me af of ik iets met goede voornemens zal doen.  Ik weet uit ervaring dat dit eigenlijk niet het goede moment is. Anderzijds het is ook een bezinningsperiode. Dus ons pensioen maar eens bekeken.  Oeps,  oke, eerste goede voornemen: dat eens goed op een rijtje zetten en met iemand van verstand van zaken eens bespreken. En intussen ontstaat er een to do lijstje voor komende werkweek, dit moet nog dat moet nog, en zus en zo. De kans op vergeten tijdens dit soort dagen gebeurt zo makkelijk.
En dan denk ik dat ik nog een blog wil schrijven over die kerstboodschappen die mijn mailbox in komen. Hoe serieus kan ik het nemen als iemand voor die weg kiest en misschien wel tig-adressen tegelijk die zelfde liefdevolle boodschap stuurt. Of facebook dan. En eigenlijk denk ik dus: ik wil persoonlijke (kerst-)aandacht. Ik wil weten dat jouw boodschap voor mij en mij alleen is. Oei,  wat egoïstisch van mij, toch?  Waarom gun ik al die andere mensen niet ook de wens van die fijne feestdagen? Natuurlijk gun ik iedereen fijne feestdagen, maar het is zo een bodemloze put geworden, gooit het er maar in , en kijk maar bij wie die goede wensen terecht komen.  Daardoor krijg ik er binnen van mensen die ik niet of nauwelijks ken, maar loop ik ook het risico de serieuze die via deze weg binnenkomt te missen. (want ja een mail kan ook heel persoonlijke boodschap bevatten)

Eigenlijk vind ik kerstdagen best verwarrend, ik vind van alles, vind dat ik dat niet moet vinden en niet moet zeuren, bezin mezelf over wat geweest en wat komen gaat, maar wanneer de pensioenplanning voorbij komt word ik onrustig, hebben we het wel goed gegaan.  Ik wil niet zover vooruit plannen, bij de dag leven, maar daar kan je dan weer spijt van krijgen. Terwijl spijt een zinloze emotie is, het is voorbij en kunt er niets meer aan veranderen. Maar nu kan ik dat nog wel, maar… Gelukkig kan ik komende 3 dagen gewoon werken, voorraad tellen, mijn to do list afwerken.   En dan uiteindelijk weer te concluderen, dat wanneer we een week verder zijn, de eerste werkdag van 2018 er alweer opzit, er gewoon weinig veranderd is, en ik nog steeds naar mijn pensioenvoorziening moet kijken.

Fotografie is hot!

Discussies die ik voorbij zie komen over het programma het Perfecte Plaatje, wel eerlijk, niet eerlijk, aantallen mensen die naar dat programma kijken, het aantal fotocursussen, aantal fotografie gerelateerde facebookpagina’s die ik voorbij zie komen, ik kan niet anders concluderen: fotografie is hot.

Mijn eerste zelf gemaakte foto’s dateren uit 1977, op vakantie, zuinig met het fotorolletje, ik kreeg er maar één, ontwikkelen was duur. Tot op de dag van vandaag spijt dat ik zo zuinig was, het was de laatste vakantie waarbij mijn vader er nog was.

Daarna altijd foto’s gemaakt. Vakantiefoto’s, maar ook van mijn directe omgeving, mijn ziekenhuis opname. En nu denk ik vaak: als ik opnieuw 18 was, dan werd ik fotojournalist. Lang wist ik niet eens dat dat echt een beroep was.
Net zo goed als ik niet wist dat mijn manier van fotograferen een naam heeft: ogenbliksfotografie. Als fotograaf heb ik regelmatig last van een identiteitscrisis. Als ik een foto-opleiding volg dan ontstaat er weerstand. Ja ik wil de techniek leren, nee ik wil niet in een keurslijf van zo moet het en alleen dat is goed. Natuurlijk besef ik dat techniek ondersteunend moet zijn, en net als alles start je bij een basis en moe je dat eerst onder de knie hebben.  Maar ik houd er zo van om dat te fotograferen wat ik tegenkom, met het licht dat er is, met de omstandigheden, met het fototoestel dat ik bij me heb. En voel me zo happy als ik dan iets leuks vastleg, dat nooit meer voorkomt. Zoals de foto hieronder. Dat is er, of dat is er niet.
En wanneer ben je geen hobby fotograaf meer? Als je geld vraagt voor opnames? Als je een serieuze opleiding hebt gedaan? Daar is geen eenduidig antwoord over te vinden, de een vind dat, de ander vind dat. Laat ik zeggen dat het voor mij niet mijn hoofdberoep is. Overigens las ik onlangs over een 80 jarige dame die samen met haar zoon foto’s ging maken, en zij werd op haar leeftijd met haar foto’s gewoon nog beroemd..,,

Wanneer ik op een fototentoonstelling loop dan zie ik foto’s waar mensen uren, dagen, weken en soms wel jaren aan gewerkt hebben, naar toe gewerkt. Ik vind dat oprecht knap. Ik kan dat niet.  En ik betrap mezelf vaak op dat ik te gehaast ben, te snel, waardoor de foto onscherp is, niet recht of… En ik heb me voorgenomen, daar in te trainen, ondanks dat ik een ogenbliksfotograaf ben, rust bewaren, nadenken, en soms (misschien wel vaak) is daar de tijd niet voor.
Misschien dat dat ook een van de redenen is dat ik als afscheidsfotograaf werk, natuurlijk het ja woord bij een huwelijk doe je ook geen twee keer, maar veel foto’s worden daar in scene gezet. Bij een uitvaart zelden. Soms nog een foto van het gezin bij de opgebaarde dierbare. Maar de rest is ondanks een draaiboek, onvoorspelbaar.

En eigenlijk denk ik: wat maakt het uit hoe of wat iemand fotografeert, als de fotograaf er zelf maar blij is, of het nu een perfecte foto is of niet.  Maar ik fotomaak-land moet je een dikke huid hebben, kritiek horen en meenemen waar je iets mee kunt en verder: loslaten! (En dat is niet anders dan bij andere zaken in het leven :-))

Bijzondere uitvaarten

Ik had een administratiekantoor en ik dacht dat ik de beste was. Waarom? Iedere nieuwe klant vertelde wat een ellende het was bij het vorige kantoor waar hij/zij vandaan kwam. En was zo blij met mij.  Dus ik moest wel de beste zijn, over anderen hoorde ik alleen slechte verhalen. Wat ik voor het gemak maar vergat was dat degene die tevreden waren natuurlijk niet weg gingen.  Het was absoluut goed voor mijn zelfvertrouwen.
Gisteren postte ik op fb dat ik zo’n bijzondere uitvaart meegemaakt had.  Ik was als afscheidsfotograaf aanwezig. En ik realiseerde me al tijdens het schrijven van dat bericht dat alle uitvaarten bijzonder zijn. Want het is het afscheid van die ene unieke persoon die gestorven is.  En of het nu mijn smaak is of niet, het is altijd een bijzondere uitvaart, geen enkele uitvaart is hetzelfde. Maar voor mij voelt het speciaal bijzonder. Anders als bij het administratiekantoor is het niet dat ik de verhalen van ontevredenheid krijg. Het is iets veel, ik zou bijna zeggen meer, want ik word  toegelaten bij intieme ceremonies, die maar één keer plaats vinden. Mensen zijn kwetsbaar in hun verdriet en vertrouwen op jou. Vertrouwen dat jij het afscheid goed vastlegt. En je bent aanwezig, maakt foto’s en probeert onzichtbaar te zijn. Of soms juist even zichtbaar omdat er toch een helpende hand nodig is. Je kijkt naar de familie en ziet de onderlinge gevoeligheden. Maar je laat niet merken dat je dat gezien hebt.  Je bent getuige, zonder oordeel, zonder actie. Maar dat wat je ziet leg je vast, voor de herinnering. Foto’s maken op uitvaarten is nog geen gemeengoed. Op bruiloften wel, daar wordt veel geld neergeteld voor de perfecte reportage.   Ik vind het fijn om foto’s te maken van dat wat niet voorspelbaar is.  Natuurlijk is er een draaiboek van een uitvaart. Maar ik moet het doen  met het licht dat er is, geen lampen, geen flits. Met de omgeving zoals die is, niets opzij zetten, geen verbouwingen. En de momenten zijn kort, in een flits is het voorbij. Ik zie emoties maar ik moet mezelf daarin niet verliezen, niet meevoelen zodat mijn tranen mee vloeien, maar toch empathisch zijn.
Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor.  Ik hoop en weet dat steeds meer mensen de waarde zien van de aanwezigheid van een fotograaf op een afscheidsviering.

#metoo

Sinds het gonst over #metoo op radio, televisie en internet borrelt er bij mij ook van alles naar boven. Een van mijn eigen metoo’s, ik werkte als leerling in een psychiatrisch ziekenhuis, en wilde je voor je theorie zeker slagen dan kon je het beste het bed een keer delen met de docent verpleegkunde. Echter daar had je keus in. Diezelfde man was hoofd van een afdeling met kwetsbare mensen. En die mensen randde hij aan. Hij pakte de dames bij de borsten en in het kruis en ook de heren taste hij graag in het kruis. En iedereen lachte ermee, al dan niet als een boer met kiespijn. Deze mensen hadden geen keus. Ik heb er werk van gemaakt, een klacht ingediend. Hij is uit zijn functie ontzet. Het werk in die kliniek werd voor mij lastig en ik ben zelf vertrokken, maar ik had keus.

Tientallen jaren later had ik een man in therapie, die door zijn dochter en vrouw ten onrechte beticht werd van seksueel misbruik. Dat het onterecht was, dat was bewezen, recht had gezegevierd alleen zijn leven was kapot. Moeizaam krabbelde hij overeind. Hij kan zeggen metoo.

Toen ik van de week op de radio hoorde zeggen: wat er nu bereikt wordt is dat daders trillend thuis zitten, angstig dat ze bij naam en toenaam genoemd worden. En ik kan me voorstellen dat je als slachtoffer dat aanspreekt. Echter besef ook dat er heren thuis zitten die gemanipuleerd zijn. Natuurlijk was en is er machtsmisbruik door heren.  Maar hoeveel dames zullen hun charmes niet gebruikt hebben om hogerop te komen?  Verleiden en manipuleren?  Natuurlijk had zo’n heer ook een keus, net als jij en ik in situaties. (Ik heb het hier niet over gewelddadige situaties!) Maar ook hij kan nu zeggen metoo. Al zal dat niet gebeuren omdat hij als dader gezien en aangewezen wordt.

Laten we vooral  kijken en zien hoeveel er goed gaat. Ik heb veel gewerkt in omgeving met veel heren. En als dame heb je het daar goed.  In mijn ogen vaak beter dan in een werkomgeving met bijna alleen vrouwen.
Ik wil hiermee niet de serieuze en ernstige situaties bagatelliseren. En manipulatie en machtsmisbruik op welke manier dan ook is voor mij uit den boze. Maar laten we ook de andere kant eens bekijken, want daar zitten ook slachtoffers.  En vooral: laten we dit gedrag stoppen door het niet meer te tolereren.  Er is keuze, lust en angst zijn slechte raadgevers.

Met chocola is nog wel wat te manipuleren.

Dysvlogisch

Ik heb er niet zo veel mee, niet om naar te kijken en niet om te maken. Sterker, ik irriteer me er soms aan. Ik ben lid van een tijdschrift en die sturen mij een nieuwsbrief en dan kom ik bij filmpjes uit.  Maar een filmpje kijken is heel anders dan een tekst lezen.  Tekst kan ik een stuk dat ik niet leuk vind overslaan, als ik even mijn aandacht kwijt was terug lezen. En leukste van alles: ik kan mijn eigen beeld van het verhaal maken. Ik heb een rijke fantasie en bij ieder verhaal heb ik wel een beeld.  En bij kijken van vlogs wordt dat stuk mijn ontnomen.  Maar misschien heeft het te maken dat ik een fotomens ben en ik ben ook nooit een filmmens geweest.  Onze trouwerij is alleen op foto vastgelegd, en toen er kinderen kwamen maakten we foto’s. kochten we een videocamera omdat iedereen zei dat dat zo leuk was, maar ik deed er niet zo veel mee. En ja het is wel grappig om op een filmpje die stapjes te zien en stemmetjes te horen. Maar als ik in een fotoboek kijk heb ik meer plezier. Ik weet (of denk nog te weten) hoe het was en geniet van de foto’s. En ook nu in het digitale tijdperk waarin mijn foto’s vooral digitaal blijven, kan ik door de mapjes heen bladeren en terugkijken. En dat vind ik leuk.  Een filmpje, een vlog, ik haak vaak snel af. Ook als het een cursus filmpje is, waarin iets uitgelegd wordt, ergens lijkt het bij mij niet binnen te komen.  Zo heb ik eens geprobeerd iets te haken,  maar echt het lukt niet, terwijl als iemand naast me staat het voordoet, ja dan wel. Een vlog  is niet aan mij besteed. En soms is dat lastig, want steeds vaker gaat een link naar een filmpje in plaats van een stuk tekst met wat leuke foto’s.  En dan, dan kijk ik maar niet.  Een vlog van mezelf maken, het schijnt eigenlijk wel echt te moeten: verhaal van mijn bedrijf door mezelf verteld, mijn elevator pitch. Ik roep nu hard dat ik dat echt niet ga doen, maar anderzijds, weet ik dat er wel meer dingen zijn waarvan ik dacht ze nooit te doen. Als het nu echt nodig blijkt om iets te bereiken wat ik wil bereiken, ga ik dan overstag? Nu zeg ik nog nee. Maar ik weet intussen ook, zeg nooit, nooit. En intussen denk ik dat ik een nog niet erkende afwijking heb. Dysvlogisch.  Over tig aantal jaren zal daar op scholen echt wel aandacht voor komen, maar voor mij te laat 😊

Is zij ook dysvlogisch?

Casanova…

Op de radio hoorde ik een reportage over Casanova. Over  hem werd gezegd: “Hij was een meester in het verwennen van zichzelf”
En in eerste instantie dacht ik: wauw, dat is toch mooi als je dat bereikt in je leven: Een meester zijn in het jezelf verwennen.
Dat door dit meesterschap van Casanova veel mensen benadeeld werden drong nog niet zo tot mij door. De uitdrukking: “Hij is een echte Casanova”  ken ik wel, een vrouwenverleider…  Grappige is dat dat wel meeviel, in vergelijking met anderen van zijn tijd. Hij was met zo’n 168 vrouwen gehad te hebben een middenmoot. Maar doordat zijn memoires in periode later uitkwam, waarin men juist weer preuts was, kreeg hij die naam.
Maar een meester zijn in jezelf verwennen, dat klinkt voor mij toch echt als muziek in de oren. Alleen zonder dat anderen daar benadeeld door worden. Van Casanova kwam het voorbeeld voorbij dat een rijke alleenstaande dame opzoek was naar onsterfelijkheid. Hij gaf haar aan dat hij dat voor haar kon vinden, en leefde 6 jaar op haar zak, om haar vervolgens ontgoocheld achter te laten, onsterfelijkheid bestaat niet. En ik moet glimlachen, vroeg zij hier dan niet een beetje om? Casanova had een vrije geest, een vrij leven, leefde op het randje, manipuleerde, bedroog, geen vast woonadres, reisde door heel Europa, zat nogal eens in de gevangenis en omschreven als een meester in het zichzelf verwennen.
Maar wat is voor mij een Meester zijn in mezelf verwennen? Dat is belangrijk te ontdekken.  Wat versta ik daar onder? En mag dat dan of vind ik het egoïstisch? Heb ik een vrije geest, een vrij leven? Hoe zou het zijn als bij mijn afscheid van het leven gezegd wordt: Diana, Diana was een meester in het zichzelf verwennen!  En dat bleek uit: en dan komt de opsomming van dingen die voor mij belangrijk zijn in mijn leven. Mijn gezin, mijn hond, ik wordt gelukkig van in de natuur zijn en dat op foto vast te leggen. Ik vind zingen fijn.  Ik kan genieten van massage.  En ik zorg er ook voor dat ik daar tijd voor heb. Maar ik verwen mezelf ook door werk te doen dat ik (meestal) leuk vind.  Door op mijn manier zin en betekenis in mijn leven te vinden. Vrije geest, vrij leven, kan ik daar ja opzeggen ? Wil ik dat?
Natuurlijk heb ik nog een weg te gaan daarin. Ik worstel regelmatig met die thema’s. Maar voor mij is die uitdrukking: Een meester zijn in mezelf verwennen, een signaal geweest, nee het draait  in mijn leven niet alleen om ikke, juist niet. Maar als ik in staat ben goed voor mezelf te zorgen, mezelf te verwennen en vrij te zijn, dan kan ik er ook zijn voor anderen!

Oprechte aandacht kan het verschil maken..

Vandaag las ik  via een facebook link dit verhaal: http://www.dailynieuws.nl/deze-jongen-verlaat-het-klaslokaal-en-zijn-juf-barst-in-tranen-uit-daarna-verandert-ze-alles-voor-altijd/  , het verhaal ontroerde mij, ik voelde me een beetje verwant met Teddy.  Het verhaal brengt mij terug bij het verlies van mijn vader, ik was aantal jaren ouder dan Teddy, zat net op de middelbare school. Maar ik kan me nog zo voor de geest halen hoe ik me voelde. Niet alleen voor de geest halen,  ik kan het soms nog voelen. Het verdriet, de eenzaamheid, het onbegrepen voelen en niet weten wat of hoe te doen. Natuurlijk was ik niet alleen, ik had mijn moeder, mijn broer en zus, en andere familieleden die hun best deden.  Maar dat voelde toen niet zo.   Naar mijn idee kreeg ik niet wat ik nodig had, terwijl ik toen zeker niet onder woorden kon brengen wat ik dan wel nodig had.
Ik denk dat we allemaal op zijn tijd een engel op ons pad nodig hebben. Zeker kinderen in zo’n kwetsbare situatie, of dat nu door verlies van een ouder komt of door andere omstandigheden.  Maar ook als we ouder zijn kunnen anderen soms het verschil maken tussen slagen en of niet slagen.  En niet door grootse daden maar door aandacht. De juffrouw van Teddy heeft wel op een bijzonder manier een enorm cadeau terug gekregen….die plaats op de Teddy zijn bruiloft.  En terug kunnen kijken op hoe deze jongen zeg ontwikkeld heeft en dat zij een steen in zijn rivier verlegd heeft.
Ongelooflijk hoe oprechte aandacht voor een ander soms zo’n verschil in iemands leven kan zijn.

Omgaan met ongevraagde goedbedoelde adviezen

Ik heb al eens een blog geschreven over het geven van ongevraagde goedbedoelde adviezen.  En dat je dat eigenlijk beter niet kunt doen. Maar we doen het vaak toch. En dan is eigenlijk de vraag hoe je daar als ontvanger mee omgaat.  Vaak krijg je die adviezen op kwetsbare momenten in je leven of bij gevoelige situaties. Bij ziekte, bij geboorte/opvoeding, bij overlijden, bij verliefdheid, nieuw werk en  noem maar op.  En die goedbedoelde ongevraagde adviezen kunnen je behoorlijk onzeker maken. Doe ik het wel goed, heeft die ander gelijk, moet het anders?  Ik ken het zelf vanuit mijn spierziekte, als ik daar ooit eens over vertel is de kans groot dat iemand wel een arts, therapeut al dan niet alternatief  weet, die vast voor mij de oplossing heeft. Over  mijn kilootjes gewicht teveel, vele mensen weten wel hoe ik er die af krijg.  Beste stuurlui staan aan wal, is een uitdrukking die zo waar is.  En lastig is dan dat je die ander niet wil beledigen, niet wil afzeiken.  En juist met die grote zaken,  waarin je kwetsbaar bent moet je vooral naar je eigen advies luisteren en je niet omver laten halen door die ander. Want juist bij die dingen weet je van binnen heel goed wat je wilt doen, wat het beste is. Maar natuurlijk zit daar onzekerheid. Dus die goedbedoelde adviezen, hoor ze aan, en als er eentje bij zit waarvan je denkt: ah, oh,…dat zou wel een oplossing kunnen zijn, probeer het uit.  En die overige adviezen, ene oor in en andere oor uit. Draaft iemand erg door, dan kun je dat gerust laten weten door te zeggen: ik doe het op mijn/onze manier, en dat  is voor ons goed.
Laat je vooral niet gek maken, want dat haalt je bij je eigen wijsheid weg. En ja je kunt het soms best mis hebben, maar dan heb je de ervaring en de gelegenheid om het zelf weer anders te gaan doen. En weet je wat het erge van alles is? Nou, dat je waarschijnlijk zelf ook nog eens van die ongevraagde goedbedoelde adviezen gaat geven, juist door je eigen ervaring.  Het zit in onze aard, te helpen en denken dat we zelf weten hoe het zit of wat de oplossing is!

Geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?

Ik geloof niet dat een zonnebloem advies krijgt van zijn mede-zonnebloemen, of wel?