Ik…ik besef dat ik niet langer meer onafhankelijk ben

Deze week heb ik heb ontdekt, ik ben dus helemaal niet zo’n onafhankelijk persoon. Altijd gedacht dat ik dat wel was. Ik maak mijn eigen keuzes, neem mijn eigen beslissingen en soms wel eens in overleg, maar ik red me in deze wereld wel, ik ben een zelfstandig persoon.
Totdat ik naar mijn werk rijd en ontdek dat ik mijn telefoon vergeten ben. Even wil ik gewoon doorrijden, want ach, een dagje zonder telefoon dat moet makkelijk kunnen. Niet dus, ik realiseer me in een paar luttele seconden dat ik afhankelijk ben.
Zonder die telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik kan niet op het systeem inloggen, zonder telefoon, en ik kan daar dus heel veel meer niet zonder telefoon. Kortom zonder telefoon hoef ik niet naar mijn werk, want ik ben gewoon werkloos.
Een gevoel van ongeloof overmand me, maar ook wel met angst. Wat als ik hem verlies? Wat als hij in verkeerde handen valt? Natuurlijk, er zin een pincode op en beveiliging met vingerafdruk. Oh…dan willen eventuele misdadigers ook mijn vinger hebben. Hakken ze die bij een overval eraf, zodat ze mijn vingerafdruk meenemen?  Eigenlijk ben ik daar allemaal niet zo bang voor. Maar mijn afhankelijk van dat ding, dat hier in een hoesje naast me ligt, dat voelt vreemd. Wie ik ben zonder telefoon dat denk ik nog wel te weten, maar wat ik nog kan zonder telefoon….op mijn werk in ieder geval niet zo heel veel meer. Maakt de scheiding tussen werk en privé toch weer een heel stuk makkelijker, had ik vroeger zondagse kleren, nu een zondagse telefoon 😊

Talent wedstrijden…brrr

Steeds vaker zie ik van die t.v. programma’s voorbij komen waar mensen strijden om de beste te zijn, en er is maar één de winnaar. Gaat over zingen, acteren, bakken, fotograferen, schilderen,  ik sla er vast nog wat over.

Je moet volgens mij over sterke mentale zenuwen beschikken, je doet je uiterste best om de beste te zijn en dan ligt jouw lot in de handen van een jury, en vaak ook nog een publieksjury.  Is die jurering wel objectief?  Als ik naar perfecte plaatje kijk, daar durf ik dan iets over te zeggen omdat ik zelf wel iets van foto’s maken weet, dan irriteer ik me. Nu gaat het hier om bn-ers en niet zozeer om de “gewone” Nederlander die mee doet, dat scheelt, wat heb je te verliezen Maar dat programma is in mijn ogen subjectief. Allereerst wordt door amateur fotografen zomaar  even “professionele” foto’s gemaakt, dat is als leek niet te doen, ze worden geholpen, kan niet anders. En dan de jurering. Natuurlijk bestaat er zoiets als regelgeving voor de perfecte foto, maar is die regelgeving bepalend, is dat uitgangspunt? De perfecte foto is haarscherp, maar is dat dan ook de mooiste foto? Wanneer is een foto  mooi en wie beslist dat. Dus tijdens dat programma, krullen mijn tenen en die van mij zijn niet de enigen.

Dan heel Holland bakt, ik heb dat niet echt gevolgd, maar daar gaat het toch om smaak?  En natuurlijk het oog wil ook wat.
Nu ik dit typ is er iets over schilderen op de t.v.  Die mensen maken dingen die ik niet kan, dus ik ben  zo wie zo jaloers. Lijkt me zo geweldig omdat te kunnen.  En wat die jury zegt, ik geloof ze, of ik vind het geklets of..  Maar dadelijk moet er weer één naar huis, zenuwslopend als deelnemer, lijkt mij dan toch.

Meedoen, kandidaat zijn en dat oordeel aan moeten horen….wat bezielt je om mee te doen? Op zoek naar erkenning, wil je doorbreken, doe je het voor de lol ?
We hebben toch allemaal wel eens de talentloze zangers(essen) voorbij zien komen, waarvan iedereen denkt, hoe kun je denken talent te hebben, waarom heeft omgeving ze niet tegen gehouden, zodat ze niet voor paal staan?
En wij, wij kijkers zitten maar te kijken , oordelen en veroordelen mee, over de kandidaten en over de juryleden. Knap dat je mee durft te doen.  En ik zou best eens willen horen, wat gebeurt er wanneer je daar staat en je wordt of de hemel in geprezen of de grond ingeboord. Pfff, echt lef als je meedoet, ik ga het niet doen! (en niet omdat ik niet durf hoor, maar ik ben gewoon nergens echt goed in.. 😊 )

Social media en relaties..

In je leven komen heel wat relaties voorbij. Sommigen stappen voor even in je leven, andere juist je leven lang. De één zie je veel, en de andere relatie heeft genoeg aan een incidentele ontmoeting.  Social-media draagt bij aan deze relaties. En hoewel ook daarin alweer e.e.a. veranderd is, verandert het onze relaties. We kunnen elkaar volgen zonder elkaar te ontmoeten. En dat schept soms verwachtingen, dat je dingen van elkaar hoort te weten omdat het via social-media gedeeld is geweest. Daardoor vertellen we elkaar misschien wel minder, het is immers al online gedeeld. Anderzijds kun op een makkelijke manier de ander volgen, als die tenminste wat plaatst en niet alleen meeleest.
Maar de social-media geeft ook inzicht in hoe het ervoor staat. Ontvriend worden, betekent voor mij zoiets als: ik ben niet meer geïnteresseerd in jou. In de voor social-media tijdperk zou zo’n vriendschap misschien gewoon dood bloeden, en als je elkaar dan nog eens per ongeluk tegen kwam, dan was het niet meer zoals vroeger. Maar nu, nu word je willens en wetens uit iemands leven gebannen. Niet eens een afscheidsbrief, zoals dat vroeger ging wanneer je bewust wilde breken met iemand, maar gewoon simpel: ontvrienden. Niet eens een melding.
Lastig als je zelf denkt dat iemand in de categorie hoort: we hoeven elkaar niet te zien of te spreken, we weten gewoon dat onze band voor eeuwig is.
Ik had dat onlangs, en een reactie op mijn opmerking dat ik ontdekte dat ik ontvriend was, was: ik heb mij vrij gevoeld mijn weg te gaan.
Ja natuurlijk dat mag, maar…ik dan?  Was een berichtje niet op zijn plaats geweest? Wat is de reden dat we niet meer een stukje het zelfde pad lopen in onze levens?
Ik heb de neiging om de ander ter verantwoording te roepen, om uitleg te vragen, waarom?  Heb ik iets verkeerd gedaan, iets verkeer gezegd iets…?
Ik heb al mijn woorden ingeslikt. En de persoon bedankt voor zijn bijdragen in mijn leven.
Want, ach, zonder social media, was het gewoon dood gebloed, de kans dat we elkaar tegen zouden komen is niet erg groot, misschien zelfs wel nihil.  En toch voelt dat minder confronterend dan letterlijk ontvriend worden. Misschien moet facebook, net als ze meer variatie ingebracht hebben ipv alleen de duim omhoog of omlaag, meer variatie bedenken in het ontvrienden, iets wat minder hard over komt..  al weet ik dat dit deze oplossing het niet zal verzachten…dood bloeden van twee kanten, dat heeft toch echt mijn voorkeur. Nu heeft de ander de keus gemaakt, die ik zelf niet gemaakt zou hebben.
Grootste voorkeur voor vriendschappen voor mij is regelmatig life contact, elkaar echt ontmoeten, investeren in tijd en energie voor elkaar en weten dat de ander er altijd voor je is. En social-media kan daar best wat ondersteunend in zijn. Maar laat het vooral ook alleen dat zijn: ondersteunend en niet bepalend.

 

weer een enquête formulier..

Digitalisering… weer een enquête in je mailbox, dan van een student die van alles wil weten, dan een leverancier die wil weten of ze wel aan je verwachtingen voldaan hebben, of de gemeente, of je huisarts, of je dierenarts. Allemaal zijn we gek op het verzamelen van gegevens om onze dienstverlening te verbeteren. En ik….ik klik ze weg. Het zijn er teveel geworden. Het zijn er echt wel een paar in de week.  En het is zo makkelijk met de programma’s die we hebben, een analyse rolt er zo uit.  En is die analyse dan representatief? Vullen we met zijn allen die enquêtes echt eerlijk in?
Of komt er geen respons meer, omdat iedereen er wat genoeg van heeft?

Hoe deden we dat vroeger? Als student zijnde, interviews houden, echte gesprekken i.p.v. kale digitale formulieren. Gaf dat niet meer inzicht dan nu? Natuurlijk meer kwantiteit nu, maar kwaliteit?
En als leverancier, een telefoontje, een vraag als je spullen op gaat halen, een jaar gesprek? Zegt het niet meer dan die koude online vragenformulier?

Natuurlijk, we hebben het allemaal over echt contact, dat dat zo belangrijk is. Ons niet verstoppen achter de schermen van computers, achter de smartphones, dat geldt privé, maar ook zakelijk.
Elkaar in de ogen kijken, mimiek van de ander zien, de ander echt zien?
Het gaat denk ik om de echte oprechte interesse, van die student, van die leverancier. Dan voel je je pas serieus genomen. En ontstaat er een band. Oprechte interesse is voor mij dus ook niet dat telefoontje met algemene vragen waarbij je al hoort dat er vanuit een callcenter gebeld wordt. Waarbij die juffrouw zegt dat ze echt niets wil verkopen, maar wel dingen van mij wil weten waarvan ik denk: gaat je niets aan, en het antwoord geef ik dan ook niet. Maar die leverancier die echte interesse heeft, net iets harder loopt dan een ander,  of meer: anders loopt, die heeft een streepje voor. Daar wil ik zelfs die digitale enquête voor invullen..

De weg van Frankrijk, naar Marokko, naar Egypte

Het leven loopt zoals het loopt en er komt van alles voorbij wat je kunt afpakken of voorbij kunt laten gaan. Ik ben iemand die graag iets afpakt om te onderzoeken of ik iets leuk vind, of het bij mij past, om vervolgens iets te koesteren of uit te diepen, of om te concluderen dat het “niets is” voor mij. En blij te zijn met de ervaring. En soms mag ik ervaren dat het bijzondere en mooie ervaringen en momenten oplevert:
Volgende week ga ik naar Egypte en mag daar workshops familieopstellingen geven. Dat is al bijzonder op zich, maar de weg daarheen is zeker zo bijzonder en internationaal.
Het begon bij de opleiding bij het IHC (www.het-ihc.nl ), met daarin een Frankrijk week. Een week van huis, opleiding volgen. Dat was behoorlijk gewaagd. Man en kinderen (die laatste waren nog jong, de eerste trouwens ook :-)) achter laten en in de auto naar Frankrijk. Die eerste reis maakte ik met Sabine (die nu in Egypte woont en waar ik volgende week ben). Ik weet nog: sneeuw (was in maart), we reden de locatie een paar keer voorbij, het was spannend. We hadden een fantastische week, met inzichten, ervaringen en contacten voor het leven. Herinneringen die ik tot op de dag van vandaag koester.  Die opleiding heb ik doorgezet en ik heb mezelf daarna  verder verdiept in familie-opstellingen. En tijdens die opleiding kregen we de mogelijkheid om een cursusweek in Marrakesh (Marokko) plaats te laten vinden. Dat is gebeurd en het was een fantastische week waarin een van de deelnemers (en tevens eigenaar van de locatie waar we verbleven) mij een blik in de wereld van de familiebedrijven liet zien, op basis familie-opstellingen, een unieke kans en bijzonder. Ook de herinneringen aan die week koester ik.  En dan nu uitwaaien naar Egypte. Luxor de plaats waar Sabine nu woont, waar ik graag en regelmatig kom. En waar we het project Light of Life in Luxor hebben, voorziening van voedselpakketten en opbouw van een schooltje. (http://www.light-of-life-luxor.com )
En als ik me dit dan zo overdenk, dan besef ik hoe enorm rijk die ervaringen mij gemaakt hebben. En hoe dankbaar ik ben dat ik regelmatig iets afpak en niet voorbij laat gaan.  Ondanks wat beren die op de weg lijken te zitten. Mijn ervaring is dat die beren niet op de weg zitten, maar tussen je oren en daarmee soms wel in de weg.


Les Grangeonnes, de plek in Frankrijk, IHC opleiding

Marokko, week opleiding familie-opstellingen

Luxor, Egypte  workshops met Pamela en
ikzelf familieopstellingen geef.

De Flipperkast

Verhuizen is iets bijzonders, dat is iets wat je meestal maar een paar keer in je leven doet. Tot ca. mijn 15e ben ik nooit verhuisd, toen een aantal jaren veel en vaak, van kleine kamer, naar iets groter, naar nog iets groter en nog een tussenstap, dan eindelijk iets met een eigen keuken, douche en toilette, maar wel gemengde woon/slaapkamer, naar een bovenwoning. En van de bovenwoning in de stad naar een “echt” huis met tuin in een dorp, van dat huis, naar een ander huis, waar we ruim 22 jaar woonden en dan nu naar dit huis, dat als het goed is dienst doet voor de rest van ons leven.

Het voelt als vakantie, alles gelijkvloers, ver uitzicht, meteen buiten. Maar ook alles uit proberen, de douche (en die is goedgekeurd!), waar zet ik wat neer, hoe passen bestaande rituelen in het nieuwe huis of moet er veranderd worden, in het ritueel of in het huis. Dingen meegenomen, en dan toch weg doen, want het past niet. Zo ook mijn flipperkast, en dat ging me aan het hart. Nu zijn er wel meer zaken die me aan hart gingen toen ik besloot afscheid van te nemen, maar die flipperkast… Als kind was ik al gefascineerd door flipperkasten, menige kwartje en gulden van mijn zakgeld verdween in de diverse apparaten. Een droom om er ooit een voor mezelf te hebben. Die droom kwam uit op mijn 40e verjaardag. Door man- en zoonlief opgehaald in een café in Tilburg, en hij paste perfect in onze hal. Periodes heel veel geflipperd, werd wel wat minder. Iedereen die binnenkwam vond het geweldig, blijkbaar was ik niet de enige met een flippertik.
De Kast verhuisde mee naar dit adres. Maar…..hij paste niet meer, verschillende hoeken uitgeprobeerd, hier daar, foto’s gemaakt voor marktplaats, maar niet geplaatst. Weg doen, niet weg doen, in de garage zetten, tot….de stap, op marktplaats.

En gisteren is hij vertrokken op reis naar Denemarken waar hij terecht zal komen in een museum met veel flippervriendjes. Een mooiere bestemming had ik niet kunnen bedenken. Als ik wil kan ik hem nog een bezoeken…😊
En zoals ik al eerder schreef, de herinnering blijft in mijn hart, die kan en wil ik niet op marktplaats zetten, maar neem ik mee, de rest van mijn leven.

 

Gek denken…

Ik volg via facebook en mijn mail de omdenkers van omdenken. Het heeft vaak een aha-momentje, soms een “kan ik niets mee moment”en meestal met een glimlach. Het kan soms zo simpel zijn om eens er anders tegenaan te kijken.  Het gek denken ken ik ook. Nee, niet gekdenken, maar jezelf gek denken. Misschien vind je piekeren een beter woord, zelf houd ik meer van jezelf gek denken. Denken over zaken waar je geen antwoord op krijgt. Waarom dit, waarom dat, waarom ik? Of je zelf gek denken met dingen die misschien zouden kunnen gebeuren. Waarbij je eigen fantasie je nog dieper de put in helpt. Dan heb je soms weer een omdenker nodig omdat te stoppen. Of iemand die je denkbeeldig schop onder je kont geeft. Maar je kunt jezelf ook gek denken terwijl veel positief is om je heen. Je kunt dan gaan denken dat je dat niet verdiend hebt.  Waarom is iedereen zo aardig tegen mij, ik ben toch helemaal niet lief. Ellende overkomt ons allemaal vroeg of laat, in meer of mindere mate. Het leven is niet 100% leuk, de pieken en dalen horen erbij.   En hoe jezelf uiteindelijk ook wel of niet gek denkt, het gaat om de actie, wat ga je doen. Blijf je denken of….Want dat is waar ik in geloof, dat wat je overkomt heb je lang niet altijd in de hand, maar hoe je ermee omgaat, dat wel, dat is een keus die je hebt.  Uit het jezelf gek denken stappen, door omdenkers te lezen of iemand die je eens een spiegel voorhoud.  Het is soms lastig.   Grappig is dat juist vaak mensen “met de grootste” ellende daar toe in staat zijn. Ergens een kracht vinden om zichzelf (en anderen) niet gek te maken, maar stappen te zetten.

 

Gouden tip gezocht

Wanneer ik een brief of mail krijg voor sponsorgeld, dan gaat bij mij snel opzij, tenzij ik die persoon ken, dan kijk ik wat beter, maar vaak gaat het dan toch opzij, er komt zoveel voorbij. Voor je het weet is dat ene tientje hier en ander tientje daar, en een heleboel tientjes geworden, het is onmogelijk overal op in te gaan.  Zo af en toe doe ik wel een donatie, maar niet vaak, want ik heb al diverse zaken die ik sponsor.

En dat zit ik zelf in de situatie dat ik geld nodig heb voor een project in Egypte. Mensen die mijn kennen weten dat ik daar regelmatig kom omdat een vriendin van mij daar woont en ik daar heel graag kom. De mensen, de sfeer, de omgeving met tempels en graftomben, voor mij geen straf om daar steeds opnieuw naar toe terug te gaan. En als ik daar ben kom ik een laagje dieper dan de bovenste toeristenlaag. Dan ga ik in gesprek en hoor je hoe mensen worstelen sinds de revolutie om hun hoof boven water te houden. Dan ervaar ik hoe hard de voedselzakken die Sabine en Eid  uitdelen nodig zijn. En dan kom ik in een dorpje, waar niet eens een echte school is, en dat wat er is, is door de imam uit eigen zak betaald, en die zak is leeg. En dus wil ik helpen. Alleen ze zijn niet met € 100 geholpen. Daar is meer nodig. En dan denk ik: dat moet mij toch lukken geld bij elkaar krijgen. En er lukt heel veel, maar dan stokt het,  mijn reikwijdte is bereikt, iedereen die ik ken heeft gegeven. Maar er is nog € 1500 nodig. En dan ben ik op zoek gegaan, naar fondsen, goede doelen organisaties, en die geven niet thuis, zoveel aanvragen, grote ondernemingen hebben hun beleid, daar kom ik zo niet tussen, ik ben niet uniek. Ik komt geen stap verder, moet ik  dan evenement organiseren, maar hoe dan en met wie? Ik kan een reis organiseren daar naar toe, zodat mensen met eigen ogen kunnen zien en een geweldige reiservaring op doen, maar hoe krijg ik mensen enthousiast om mee te gaan? Mijn frustratie loopt op. Hoe kan ik ervoor zorgen dat er toch geld binnenkomt?  Ik ben gestart om foto’s te verkopen via werk aan de muur, voelt wat dubbel, want ik houd er niet zoveel aan over, maar onder mom alle kleine beetjes helpen: https://www.werkaandemuur.nl/index/131/nl/Diana-Kors/works/32126
Ik heb een facebookgroep  met bijna 12.000 leden, stel dat die allemaal een muntje van 0,20 € doneren, dan zijn we er.  Stel dat al mijn facebookvrienden en mijn linkedln connecties een muntje geven van €2,=  dan zijn we er ook.  Maar daar wil ik mijn socialmedia niet voor gebruiken, voor bedelen, en  zonder persoonlijk verhaal klikt bijna iedereen die vraag weg. Zelf wil ik daar ook niet mee lastig gevallen worden,  hoeveel van dit soort vragen zijn er niet, mensen die geraakt zijn door de armoede van een land en daar de boel vooruit willen helpen en dan geld gaan inzamelen.
Ga ik al mijn zakelijke relaties een mail sturen met verzoek voor donatie? Kan ik dat maken? En wat heb ik ze terug te bieden? Een goed gevoel dat er een Egyptisch kind naar school kan door die gift, dat een Egyptische vrouw leert lezen en schrijven. Of wanneer iemand besluit maandelijks te doneren, dat een weduwe met kinderen weer een maand te eten heeft? Voor bedrijf zelf levert het niets op, want die Egyptenaar heeft weinig aan dat wat een Nederlands bedrijf biedt.

En dan ben ik terug bij af, wat kan ik doen om die laatste € 1.500 in te zamelen: wie heeft voor  mij de gouden tip hoe dit aan te pakken?  Of wie zegt, daar staat iets tussen dat wil ik wel samen met je gaan organiseren (zo’n reis bijvoorbeeld)  En als je die gouden tip niet hebt, en het net als ik ook niet weet en je wilt toch iets doen, iedere euro is welkom! Mail me en ik zorg dat je het rekeningnummer krijgt. En wil je meer weten, mag je me ook mailen, ik kan je een document met informatie over het project sturen, of neem een kijk je op de website.

Het roer om…

Het roer om…er zijn t.v. programma’s van gemaakt, er zijn spectaculaire en inspirerende verhalen over. Ik vind er  een gevaar in schuilen, dat mensen zich laten leiden door droombeelden die niet realistisch, niet goed doordacht zijn. Die denken dat ze hun hart volgen, maar eigenlijk zichzelf al voor de gek hielden. Nu is het nooit erg eens een uitstapje te maken, iets uit te proberen, buiten je comfortzone te gaan. Sterker nog: dat is heerlijk om te doen, op ontdekkingstocht gaan.  Daar hoef je niet het complete roer om te gooien.  Je hele ” hebbe en houwe” verkopen om op wereldreis te gaan. Een droom die stiekem veel mensen koesteren. Alternatief is een wereldreis in gedeeltes te doen. Het blijkt als je een jaar lang reist van hoogte punt naar hoogte punt, je herinnering je in de steek gaat laten, de hoogte punten minder hoog worden. En wanneer je terugkomt en je moet weer je leven opbouwen zit je snel in dezelfde modus als voor die wereldreis, met inderdaad een rugzak vol ervaringen en verhalen.  Wanneer je een wereldreis in gedeelten doet, dat blijven de hoogte punten hoog, je rugzak komt gestaag vol met ervaringen en verhalen, waardoor ze beter blijven hangen.

Anders is het, wanneer je nu iets doet, dag in dag uit met tegenzin. Je hebt ooit verkeerd voorgesorteerd,  in verkeerde vak gerold, je zit echt niet goed. Dan zeg ik: roer om, het kan niet zo zijn dat je steeds jezelf met tegenzin naar je werk sleept. Het verbaast mij soms ook dat mensen dat jaren en jaren en soms hun hele leven volhouden. Daar is in mijn ogen het leven niet voor bedoeld. Wij hebben zoveel mogelijkheden om te onderzoeken wat we willen, waar we wel gelukkig van worden, hoe we daar kunnen komen. En dan kan daar best een roer-om verhaal bij horen. Angst ligt vaak ten grondslag om bij het oude te blijven. Angst om te falen, angst voor armoede, angst voor…  Dan denk ik: het roer hoeft niet van de ene op de andere dag om. Ga uitproberen,  stap uit je comfortzone en ga onderzoeken.  Of je 15, 30, 60 of bijna 100 bent.

Als je mij vraagt: heb jij ooit echt het roer omgegooid? Dan ben ik geneigd om te zeggen: nee, en als ik  dan na gedenken, denk ik nou…: hoezo niet roer om: van B-verpleging naar administratie, van Eindhoven naar Reusel, getrouwd, moeder geworden, van administratie naar therapeut en van therapeut naar administratie en afscheidsfotografie. Hoezo, nooit het roer om gegooid?, niet zo spectaculair  als de roerom verhalen op tv, en ik voor mij idee de ontdekkingstocht-methode toepas. Ik heb ook geen behoefte om op wereldreis te gaan, of met onze camper een jaar door Europa te trekken. Daar zou ik op dit moment niet gelukkig(er) van worden, sterker nog: ik zou ongelukkig worden. Omdat ik hier nog zoveel dingen te doen heb, die ik graag en met plezier doe.  Maar ieder jaar een stukje doen,  dat ligt mij wel.  Maar omdat ik zo’n ontdekker ben, weet ik nu niet wat mijn antwoord is over een jaar, 5, 10 of 20 jaar. Wie weet kies ik dan wel voor een complete roerom en verkopen we het huis en gaan we alleen maar trekken. (al moet ik daar nu echt niet aan denken)

En er zijn  situaties, momenten, gebeurtenissen dat het roerom gooien, de enige juiste optie is! Een ieder kan dit alleen voor zichzelf die keus maken, en geen buitenstaander kan daar een oordeel over vellen.

Soms heeft het geen zin het roer om te gooien, maar moet je met de stroom mee

Opruimen en afscheid

Als afscheidsfotograaf fotografeer ik bij uitvaarten. Redelijk logisch lijkt mij. Ik noem het zelf ook wel rituelen fotograaf, omdat een afscheid van iemand die overleden is, en de periode daarvoor vol belangrijke rituelen zit. Rituelen om het leven los te laten, rituelen om de dierbare los te laten. Rituelen om straks verder te kunnen. Rituelen die lang door de kerk bepaald zijn maar steeds meer hun eigen invulling gaan krijgen. Heel goed om daar eigen, kleur, geur en smaak aan te geven, maar wel doen! Nu las ik laatst over iemand die huizen fotografeert voordat iemand verhuist. Ik zit in de fase van verhuizen, de voorfase: veel opruimen.  Toen ik dat destijds las, dacht ik ja, dat is leuk, om mee te nemen voor “later”.  Maar nu ben ik een zolder aan het opruimen en veel aan het weg doen, waarvan ik ooit dacht: voor later. Ik merk dat mijn kinderen anders in dat “voor later” dan staan, dan ikzelf. Heeft dat te maken met het vroeg verliezen van mijn vader? Dat ik iedere tastbare herinnering wil koesteren.  Maar ook dat ik van alles van mezelf, mijn partner en kinderen bewaar, voor het geval dat ik die tastbare herinnering nodig heb?

En dan denk ik aan de mensen die huis en haard gedwongen en onverwachts moesten verlaten en geen enkele of misschien een enkele tastbare herinnering mee konden nemen.  En ik zie het belachelijke van wat ik (en ik niet alleen) allemaal bewaard heb. Het is tijd van opruimen, niet alleen vanwege dat nieuwe huis, hoewel dat wel zorgt dat er geen excuus meer is. Herinneringen zitten in je hart, die neem je mee, altijd en overal. Ik weet wel dat een tastbaar “iets” de herinnering levendig houd. Ik ben zelf erg visueel ingesteld, en foto’s brengen mij opslag terug naar de plaats, en ik weet en voel de sfeer, ruik de geur, kan even daar zijn. Dus alle fotoboeken, en die zijn er nogal wat die gaan mee, en ik vind het heerlijk dat ik foto’s tegenwoordig digitaal heb. Soms even “terugbladeren” en mijmeren van wat toen was. Dus een afscheidshuisfotograaf. Ja dat kan, al staan op de vele foto’s die ik heb ons huis, van binnen en buiten, met Pasen, kerst en verjaardagen. Voor de verkoop zijn overzichtsfoto’s gemaakt. Dat alles is voor mij voldoende, om de herinneringen in mijn hart mee te nemen. En ik heb maar geen foto gemaakt van die aanhangwagen richting kringloop en stort….want ook pijnlijke herinneringen komen terug bij het zien van een foto. En een beetje pijn doet het wel, tastbare herinneringen weggooien.