Geboorte horoscoop

Onlangs heb ik een geboorte horoscoop laten maken. Ik was nieuwsgierig en sceptisch tegelijk. Ik hecht geen waarde aan de horoscopen zoals ik die in de tijdschriften lees.  Ik heb ze vroeger zelf geschreven voor de schoolkrant van de middelbare school en had al snel door hoe dat werkte: algemeen, dat wat ongeveer voor iedereen wel uit kan komen, beetje de grove profielschets van het sterrenbeeld in de gaten houden.
En misschien doe ik hier sommige mensen te kort, maar mijn geloof in een horoscoop was daarmee wel van de baan.
Totdat ik onlangs geadviseerd werd om dat eens te laten doen.  Eerst een op de website gekeken, nog eens gekeken, wat meer gelezen en ja toen toch maar een afspraak gemaakt. Wat heb ik te verliezen, en ik ben wel iemand die graag de ervaring aangaat.

text_2

Dit was een tekstje op de website, ik dacht, kom maar op met dat lot en mijn karakter.

Ik ben verrast. Deze meneer kende mij totaal niet en wist toch wel het een en ander over mij te vertellen.  Bijna twee uur lang.  En in die twee uur kreeg ik zoveel informatie, dat wanneer ik de cd’s na 3 keer luisteren nog eens beluister dan hoor ik weer nieuwe dingen.
Hij beschreef een patroon van mij, waarvan ik dacht: tjee dit is echt zo gebeurd, ik weet waar hij het over heeft.  Ging over dat ik veel weet, daarin anderen wil adviseren, helpen. Maar dan mezelf zo wegcijfer, dan de ander mij niet meer serieus neemt. Vervolgens ga ik zo erg mijn best doen dat ik weer (bijna) claimend wordt. En dat om weer aardig gevonden te worden.
Gelukkig vertelde hij ook dat ik dit patroon uitgewerkt heb…..maar het was akelig herkenbaar.
Ook vertelde hij me dat ik een kras oud wijf ga worden (dit is even mijn eigen vrije vertaling..) En ja dan mijn lot.  Spirituele bevrijding. … En daar worstel ik nu mee, want wat is dat spirituele bevrijding?  Hoe ziet er dat uit, wat moet ik daarvoor doen?  Mijn coach van dit moment zegt: dat is voor jezelf gaan staan, in je kracht gaan staan.  Op alle vlakken, mijn werk, mijn relatie,  in de dingen die ik doe en wil. Hij ziet een directeur in mij, directeur van een cultureel centrum of iets dergelijks. Ik zie dat zelf (nog) niet.  Ik heb volgens mij voldoende uitdaging in wat ik nu doe.
Maar ik heb intussen respect voor  de mensen die op deze manier een horoscoop duiden. Want behalve wat ik hier noem, is er nog veel meer gezegd dat me liet verbazen.  Het leverde me ook rust op, acceptatie van de dingen waar ik tegen aan het vechten was, omdat ik het eigenlijk niet wilde.  Maar hoe kun je iets niet willen dat bij je hoort?   Verrassend, inzichtgevend, glimlachend en soms ook onroerend.
Mocht je willen weten waar ik dit heb laten doen:  http://willemsimmers.nl/

Frustratie is een groeikans!

Volgens de Heimler methode (methode voor verschillende  gesprekstechnieken), heb je frustratie nodig om te groeien. Geen frustratie betekent eigenlijk niet leven.
Vertel dat maar eens tegen iemand waar je een slecht nieuwsgesprek mee moet voeren of een cliënt die bij je komt om hulp. Die nemen dat op zo’n moment niet van je aan.  Ga zelf maar na hoe je kan reageren als je in een negatieve spiraal zit en meneer of mevrouw optimist komt voorbij…daar heb je dan  geen oren naar.
En toch, er bestaat geen leven waarin geen tegenslag zit.  Het is onmogelijk om zonder “ellende” ons leven te leven, vroeg of laat krijgen we te maken met tegenslagen, verliezen en daarbij horende rouwperiodes.  Hoe je daar uit komt heeft te maken met je instelling, met hoe jij persoonlijk met deze tegenslagen of rouwperiodes omgaat. Dat verschilt per persoon, de een gaat hardlopen, de ander kruipt in bed en alle andere variaties zijn mogelijk.  Iemand die “normaal’ in zijn vel zit kruipt uit dit dal, leert ervan en gaat verder. Mensen die in een labiele periode zitten hebben daar meer moeite mee en blijven langer hangen, of kwijnen weg.  De situatie verlamt dan. En toch zie je dat gelukkig weinig gebeuren. Mijn moeder zei: kracht naar kruis. En als je rondkijkt zie je dat deze uitdrukking waar is. Meestal kunnen mensen hun ellende “aan”.  En vanuit de gedachte dat je frustratie nodig hebt om te groeien, zet je daarna stappen vooruit.
Soms moeten situaties eerst erger worden voor verbetering optreed. De sores in de relatie moeten eerst escaleren voordat men echt wakker wordt en de schouders er onderzet.  Soms is crisis in een onderneming nodig om te saneren en uiteindelijk weer gezond verder te gaan.
Crisis maakt mensen vaak creatief, zoekend naar mogelijkheden om te overleven, die uiteindelijk zorgen dat we weer gaan leven.
Cliënten die bij me komen hopen vaak da t ik ze kan vertellen wat ze moeten doen om de knop om te zetten. Maar zo werkt het helaas niet.  Problemen zijn vaak het resultaat van jarenlange patronen.  Patronen doorbreken vraagt tijd.  Dus nee als ze naar buitenlopen is het niet ineens allemaal anders.  Het is meestal zo dat je op een onverwacht moment terug kijkt naar een langere periode die voorbij is en dan mag je ontdekken: he, dingen zijn opgelost, veranderd, verbeterd.  En dat zijn leuke ontdekkingen.
Zoals de Heimler methode aangeeft dat frustratie groeikansen creëert, geeft het ook aan dat teveel frustratie verlamt, zorgt dat je niet meer vooruit komt. Dus ook hier is  balans belangrijk. Frustratie op je werk is een groeikans wanneer je op andere levensgebieden tevredenheid ervaart.  Of andersom,  frustratie in je relatie kun je me om gaan als je bijvoorbeeld op je werk goed op je plek zit.  Frustratie op alle levensgebieden verlamt en zorgt ervoor dat je op geen enkel vlak de negatieve spiraal kunt doorbreken.
Dus ja ik wens je frustratie toe, maar niet te veel!

 

Prinses worden..?!

Nog geen vijftig jaar geleden woonde een klein meisje in Eindhoven. Zij woonde bij hele gewone ouders, in een hele gewone buurt. Dat meisje had een droom, ze wilde prinsesje worden.  Waarom ze dat wilde ?  Nou in haar ogen waren prinsesjes hele bijzondere meisjes. Die mooi zijn, mooie kleren droegen. Maar ze had eigenlijk ook het idee dat prinsesjes soort feeën waren. Een fee was dan eigenlijk weer een beetje een engel die heel veel goede dingen voor de mensen kon doen. En ja zo zou ze wel willen leven.
Maar, prinsesje, dat wordt je niet zo maar, sterker nog meestal word je als prinsesje geboren. Dus was ze aan het denken hoe ze dat zou moeten doen.  In het land waar dit meisje woonde werd een prins geborgen. Een heuse prins.  Het meisje had eens nagedacht. Als ze nu met die prins zou trouwen, dan zou zij prinses worden. Want zo gaat dat als je met een prins trouwt.
Maar hoe moest ze dat doen?  Er waren in die tijd nog geen t.v.-programma’s van prins zoekt prinses. Of wie trouwt mijn prins, waarbij de koningin een vrouw zoekt voor haar prinsenzoon.
En hoe ze ook nadacht, het meisje kon geen manier vinden. En op enig ogenblik heeft ze er zich maar bij neergelegd, en is ze haar eigen leven gaan leiden.
En nu zo’n kleine vijftig jaar verder. Het meisje is vrouw geworden.  En haar prins wordt dit jaar koning. En de vrouw die met de prins getrouwd is, is nu prinses maar wordt koningin. Want zo gaat dat als je met een prins die koning wordt getrouwd bent.
Gelukkig denkt de vrouw, stel je voor, dat ik nu koningin was geworden. Dan zou iedereen mij kennen, ik zou niets kunnen doen of iedereen weet het. Steeds maar mensen die foto’s willen maken, van mij, mijn man en mijn kinderen. Mijn kinderen zouden prinsen zijn. (de vrouw heeft twee zonen, geen dochters).   En intussen weet de vrouw ook  dat om een engel te zijn in levens van anderen je helemaal geen prinses hoeft te zijn. Dat we dat allemaal kunnen. Dat we allemaal engelen in ons leven nodig hebben en dat we die ook tegenkomen. En dat we af en toe ook een engel voor een ander kunnen zijn.  Gewoon door eens te luisteren, iets te doen voor een ander. En de vrouw leefde haar leven door en het was goed zoals het was.

 

Keuzes maken…

Dagelijks maken we keuzes, welke kleding we zullen dragen, wat we zullen eten, of we met de fiets of de auto naar het werk gaan en ga zo maar door. Keuzes waar de meesten van ons gelukkig niet zo heel lang bij stil hoeven te staan.
Maar soms kom je bij keuzes in je leven die minder simpel zijn.  Waar je serieus stil moet blijven zijn bij de opties, de mogelijkheden en de gevolgen van die keuzes. Terwijl die gevolgen misschien niet eens te overzien zijn.  Denk dat aan keuzes als: ander werk, verhuizen, samen gaan wonen of juist het tegenovergestelde: stoppen met een relatie.
Het simpel plussen en minnen blijkt dan niet te werken.  Sterker nog, wat op het een moment een plus lijkt, kan op ander moment een min zijn, of andersom.
Het verschilt natuurlijk per mens hoe je daar mee omgaat en hoe je daar weer uit komt. Zelf ben ik iemand die in zo’n periode, door emoties geleidt, rigoureuze beslissingen kan nemen. Dat is niet handig. Want emoties zijn slechte raadgevers. Zorgen ervoor dat je alles behalve met een heldere blik naar de situatie kijkt.  Gelukkig heb ik mezelf intussen een beetje leren kennen en weet ik dat van mezelf en probeer ik afstand te nemen. Even weg uit de vertrouwde omgeving om van een afstand naar de situatie te kijken en te voelen wat ik diep van binnen nu eigenlijk echt wil.
Voelen klinkt voor veel mensen wat vaag. Maar stil worden en jezelf afvragen wat je echt wil en het dan stil te laten zijn kan helpen. Maar ook praten met anderen kan je helpen. Hoewel je soms ook op moet letten dat je geen meepraters krijgt. Want soms kun je zelf zo overtuigd zijn van jou inzicht op dat moment dat degene met wie je praat met je meegaat, overtuigd door jou verhaal. En als je dan een uur later er anders overdenkt, kun je de ander ook weer meenemen in je verhaal. Je hebt dus iemand nodig die jou kent en van een afstandje met je mee kijkt,  en zich niet in laat pakken door jouw (emotioneel) verhaal. Anderzijds moet je je ook niet in laten pakken door een derde. Die kan een beeld hebben van wat het beste is voor jou, wat eigenlijk toch niet bij je past.
Het is niet makkelijk en vroeg of laat komen we het allemaal eens tegen in ons leven.
En  wat je ook gaat doen,  dit soort levensbeslissingen, die een grote invloed hebben op het vervolg van je leven vragen tijd. Dit mag je niet overhaast doen, zonder echt goed na te denken of de consequenties, zonder echt goed te voelen wat jij echt wilt.  En als je dan kiest, ga er dan ook voor 100% voor en maak er wat van!

 

 

Mislukt?

Onlangs plaatste ik de volgende spreuk op twitter/facebook:

Succes is de vaardigheid van de ene mislukking naar de andere te gaan zonder je enthousiasme te verliezen (Winston Churchill).

Daarop kreeg ik een reactie van iemand: mislukkingen bestonden toch niet? Dat zijn leermomenten voorstudies, kladversies, groeistuipen etc.

En dat bracht me terug na zo’n kleine 20 jaar geleden.  Ik had een cursus gevolgd, personal development. Dat ging via het werk van mijn man en ik mocht deze cursus ook volgen. Dat was een voor mij de eerste kennismaking met het werken aan jezelf, bewustwording etc.
In die cursus leerden we dat je je kinderen altijd positief moet stimuleren. Alles wat ze bijvoorbeeld tekenen is mooi.  Wij als kersverse ouders brachten dat in de praktijk. Iedere tekening was geweldig.  Met als gevolg dat onze oudste zijn best niet meer deed. Immers het was toch altijd goed….weg uitdaging..

En daar moest ik aan denken toen ik bovengenoemde reactie kreeg.  Het is leuk om alles positief te benaderen, maar is het soms niet beter eerlijk te zijn en toegeven dat iets mislukt is? En ja natuurlijk leer je van je mislukkingen en kun je zeggen dat het leermomenten e.d. zijn.
Maar wat is er erg aan om een mislukking mee te maken?  Om toe te geven dat iets mislukt is?

En ja, zoals mijn twitteraarster  daarna reageerde: het gaat erom om je enthousiasme niet te verliezen, dat is de boodschap van Winston Churchill.
En daar zit natuurlijk ook de kunst in.  Om door te gaan, en dan ook nog enthousiast, ondanks de mislukkingen.  Daarin zit het mysterie van vele kunstenaars, sporters, uitvinders en succesvolle mensen in het leven. Zij geven niet op, maar zetten door, doen dingen keer en keer opnieuw, tot het gewenste resultaat. En dat vind ik enorm knap.  De meeste “gewone” mensen lukt dat niet.  Heb je dan een mislukt leven?  Ik in ieder geval niet. Ondanks mijn bewondering voor mensen die het wel kunnen heb ik er geen last van dat ik het niet heb. En ben ik tevreden met het minder succesvol zijn. Sporter, kunstenaar of uitvinder is daardoor al helemaal niet weggelegd voor me.  En daar heb ik helemaal geen last van ! 🙂

 

 

Beter je verliezen in je passie dan zonder passie leven. Is dat waar?

Ik lees graag spreuken, ik deel ze graag daarom zet ik er wel eens wat op facebook of twitter. Ze kunnen inspireren, je een duwtje in de rug geven, je wakker schudden. Soms zijn ze zo waar en soms lijken ze waar, totdat je erover na gaat denken.

Zo deze:

Beter je verliezen in je passie dan zonder passie leven.

In eerste instantie dacht ik: jahaa, dat klopt, een leven zonder passie is dat wel een leven?  Hoe kun je met plezier werken als je geen passie hebt in/met je werk. Hoe kun je een fijne liefdesrelatie hebben als de passie ontbreekt.  Dan ga je als een robot leven. Dan doe je de dingen die je moet doen en dat is het dan.

En je verliezen in je passie, ach dat is zo erg toch niet?

Maar dat vraag ik me dus af. Wordt het geen verslaving als je jezelf verliest in je passie. Verlies je al het andere dan niet uit het oog ? Wordt het een obsessie en kun je alleen nog maar denken/handelen vanuit die passie.  In een relatie je verliezen in de passie, zie je dan nog wel de andere aspecten van de ander?  Verliefdheid is de verdoving van de natuur. En na verloop van tijd is de verdoving uit gewerkt en ontmoet je elkaar echt.  Dat heeft een functie. Vanuit de natuur is de verliefdheid nodig voor de voortplanting. Niet meer en niet minder.  Dus jezelf tijdelijk verliezen in de passie heeft een nuttige functie.  Maar blijf je jezelf verliezen, wat blijft er dan van jezelf over.

Verliezen in passie, betekent dat jezelf wegcijferen voor of in die passie?  Betekent dat niet goed voor jezelf zorgen omdat je alleen maar met het ene bezig bent? Betekent dat grote schulden aangaan vanuit die passie. Eigenlijk  niet meer in realiteit leven?

Zonder passie leven betekent dat een emotieloos leven?  In ieder geval zonder de emotie die ik me voorstel bij in passie leven. Vol vuur en enthousiasme, lef. Maar juist een gestructureerd, leven, zonder uitspattingen, voorspelbaar.

Dit wordt, zoals zoveel keuzes, de keuze van de midden weg. Je tijdelijk verliezen is passie is heerlijk, soms even pas op de plaats zonder al te veel passie is ook niet slecht.  Een goede mengeling van beiden, dat is wat ik voor mezelf graag na streef.

Hoe zit dit voor jou. Is je passie in balans, heb je geen passie, teveel??

passiebloemlavendl

Niet gevraagd, toch gekregen…

Tis alweer even geleden dat ik een cursus deed waarin we leerden met de stem te werken, te helen.
Als ik in een dergelijke cursus stap dan  gaat het voor mij om de ervaring. Het zelf doen, het ondergaan. En vandaar uit leer ik. Als ik iets ondergaan heb dan sla ik dat ergens in mijn onbewuste op en dan weet ik wat ik zelf moet doen als ik in de praktijk werk.
Ik geniet er ook van om beide rollen te mogen beleven: ondergaan en toepassen. Dat maakt voor mij een cursus leuk.  De theorie kan ik me thuis wel eigen maken.

Tijdens die cursus kwam ik met een man te werken. Hij zou met zijn stemklank bij mij werken.  Ik kan me indenken dat degenen die  niet weten waarover ik het heb, zich geen voorstelling  kunnen maken, daarom voor het beeld: ik lig op een matje en hij gaat met de klank van zijn stem langs mijn lichaam. Intuïtief kan hij dan iets met de klank doen, harder, zachter, hoger, lager.  Deze man vond echter dat hij zijn andere kwaliteiten op mij moest uitoefenen.  Hij deed een aantal dingen meer  (geen oneerbare zaken hoor) en hij zag dat ik een kristal in mij had die nog niet naar buiten mocht komen en hij ging me daarbij helpen. Met alles, behalve de klank…
Hij ging dingen doen waar ik niet om gevraagd had, ging dingen zeggen waar ik niet op zat te wachten, hij ontnam mij de ervaring die ik op wilde doen… GRRRRR

Herken je dat, dat mensen iets voor je gaan doen, of met je gaan doen waar je helemaal niet om gevraagd hebt ?  Waarmee ze je zelf iets ontnemen, omdat je niet krijgt waarom je wel vroeg?

Blijkbaar mogen “spirituele” mensen dat.  Want op een spirituele beurs zie je dat ook gebeuren. Mevrouw, mevrouw, ik zie dat u een gat in uw aura heeft.   Ow, wie ik? Een gat? Waar? Kan dat kwaad? Wat moet ik nu?  Maar die persoon is of al vertrokken of wil je een (duur) consult aansmeren.

Dit alles gaat onder het mom: ik bedoel het zo goed, ik heb gaven die ik met anderen wil delen, mijn intentie is goed, mijn gidsen zeggen dat….

En ja dan is het aan jou en mij om grenzen aan te geven. Dit is niet waar ik om gevraagd heb. Dit wil ik niet. Bij mij is het meestal al zo snel gebeurd dat voor ik door heb dat mijn grens overschreden is de ander al vertrokken is. Of dat ik, zoals in de situatie met de cursus, verwacht dat de cursusleider ingrijpt.  Die verwachting kwam niet uit en ik had beter voor mezelf mogen zorgen, en aan moeten geven dat ik een andere verwachting van die sessie had.

En aan de andere kant: misschien doe ik dat ook wel (eens)? Eigenlijk is dat wel zeker.. Ik hoop dat de andere zijn/haar grenzen aangeeft en mij attendeert op dat gedrag.

En zo blijkt weer: veel te leren nog 🙂

 

 

ont-moeten

Afgelopen week had ik het geluk om een aantal ontmoetingen te hebben waar ik blij van word. Onverwachts, verrassend en voedend. Dat is niet altijd zo. Soms heb ik een ontmoeting die mij energie kost. Dat wanneer de persoon weg is ik me vreselijk moe voel. Steeds vaker vraag ik me dan af waardoor dat komt. Blijkbaar geef ik me leeg en laat ik me niet voeden. Ik weet wanneer ik me bewust van ben bij wie dat gebeurd, het al veel minder gebeurd. Want niet altijd kun je onder die ontmoetingen uit. Maar het liefst kies ik voor ontmoetingen die me energie geven. Wanneer een gesprek verder gaat dan het weer en verkeer. Waar ik, ook al is het later geworden, fris en fruitig vandaag ga. Ik weet dat ik dit soort ontmoetingen nodig heb. Nodig omdat het ook de ontmoetingen zijn die mij spiegelen. De ander is voedend maar ook prikkelend. Is gevend, maar ook nemend, is positief maar ook kritisch. Het is luisteren en gehoord worden. Lachen, en ontroerd zijn. En zo’n ontmoeting is feest. Soms is dat met mensen die ik goed ken, al langer ken, die ik van binnen en buiten ken, en die mij van binnen en buiten kennen. Soms zit er een onverwachte nieuwe ontmoeting bij. En als je dan naar huis gaat weet je dat je een vriend voor het leven ontmoet hebt. Als ik deze ontmoetingen niet zou hebben, dan zou mijn leven arm zijn, saai, oppervlakkig. Die ontmoetingen ontstaan soms zomaar, alsof ze uit de lucht vallen. Maar ze hebben wel onderhoud nodig. Ik moet ze onderhouden, tijd voor vrij maken, mezelf openstellen, kwetsbaar durven zijn. In de spiegel durven kijken, maar ook de spiegel voorhouden. Ik had afgelopen periode te weinig in deze ontmoetingen geïnvesteerd. En dan doe ik mezelf veel te kort. Ik ga mijn leven beteren en koester, en voed deze ontmoetingen. En nee dat hoeft niet altijd life, ook via e-mail kan zo’n contact goed onderhouden worden.

Ik wens iedereen toe dat je deze echte ontmoetingen vaak op je pad mag tegenkomen!

 

Spiegels..

Soms word je “ineens” geconfronteerd met spiegels in je leven die je laten zien waarmee je bezig bent, en waarbij je jezelf wel af moet vragen, wil ik dat zo? Dan sta je voor de keus, doormodderen, of verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en terug contact maken met je eigen authentieke Ik-Kracht.  Boeiend, vermoeiend, confronterend proces. Want hoewel het ergens lijkt dat je geen keuze hebt, is er die toch wel degelijk, en het zo makkelijk om voor het oude te kiezen, en door te modderen terwijl je jezelf wijs maakt dat je weldegelijk een keus gemaakt hebt. Alles om oude pijn te omzeilen.  Die pijn omzeilen zijn we meesters in geworden, zo goed dat we ons zelf geloven als we onszelf om de tuin leiden, voor de gek houden.
En de vraag is of er een verkeerde keus is? Is doormodderen verkeerd?  Voor velen niet, weten dit niet en hebben daar geen last van. Maar als alles in je voelt dat je anders wilt, anders voor jezelf niet voor anderen dan moet je terug in de spiegels kijken.  En via die spiegels naar de lijnen en valkuilen die je terug gebracht hebben bij dat wat je eigenlijk niet wilt, wie je ten diepste niet bent.

Wat kan een spiegel weer veel los maken.

Toepasselijk het lied van Lenny Kuhr, wie ben je:

http://youtu.be/vFreXKMrr9g

 

Word je gelukkiger wanneer je dromen uitkomen?

Het blijft mij bezig houden.  Dromen over toekomst, dat wat je wilt bereiken in het leven.  Dan zijn er twee soorten dromen,  waarvan jezelf beter wordt,  en dromen waarbij je een bijdrage levert aan een betere wereld.  De laatste zie je veel voorkomen in de spirituele wereld waarbij de eerste droom als “slecht” betiteld wordt. Andersom heeft de niet  (of minder) spirituele groep mensen minder moeite met spirituele dromen, al wordt het niet altijd begrepen.  Dat wederzijds begrip en onbegrip fascineert me en zou al een blog op kunnen leveren.
Maar nu peins ik over dromen die uitkomen. Er zijn mensen die enorm veel opzij zetten om hun droom te bereiken.  Op alle vlakken worden concessies gedaan en uiteindelijk is het zover, de droom is werkelijkheid geworden. En dan ?  Ontstaat er dan niet een gevoel van: is het dit nu ?  Heb ik daar zo veel voor gelaten? Welke offers heb ik gebracht en was het dat waard?  Of je droom komt uit en wordt dan overschaduwd door tegenslag die je niet voorzien had.  Daardoor is de droom anders dan voorgesteld.  Natuurlijk zijn er veel dromen die alle concessies waard waren. Alleen al als ik aan topsporters denk die werkelijk aan de top komen, die zullen echt ervaren dat het alles waard was. Maar die sporter die net zo veel gedaan heeft, maar net niet aan de top komt…hoe denkt die daarover?
In een van mijn opleidingen werd het voorbeeld genoemd van de man die alles verkocht en samen met zijn zoon alleen nog maar brood met pindakaas at om  zo geld te hebben om  als kunstenaar te kunnen leven.  Is het dat waard geweest, voor de man zelf, voor die zoon?
Mensen die schulden maken om iets te verwezenlijken en tot hun nek in de schuld zitten. Is het dat waard? Is de zorg dan niet groter dan het vruchten van die droom?
Ik vraag het me dus af, wordt je gelukkig wanneer je droom uit komt?   Moet je werkelijk alles opzij zetten,  of moet je de realiteit onder ogen blijven zien. Want kun je door de droom na te jagen niet het gevoel voor realiteit kwijt raken.  Vergeten gelukkig te zijn met de dingen die zich alle dag voor doen?
Het zal ook nu weer een combinatie zijn. Een droom hebben en er aan werken om die te realiseren kan een geweldige ervaring zijn.  Er over dromen, eraan werken, jezelf ontwikkelen, met anderen brainstormen. Het kan je een stoot energie geven. Maar sta wel af en toe stil bij de realiteit van de offers die deze droom vraagt. Heb je die er echt voor over of laat je jezelf voeden door het enthousiasme van je (de) omgeving die jouw droom ook zien zitten. Daardoor kun je over je eigen grenzen gaan?
Vergeet niet dat e r iedere dag opnieuw kleine dromen tot bloei komen die je een geluksgevoel, een tevredenheids gevoel kunnen geven.   Je daarmee voeden om grotere dromen te realiseren.  Daarbij is de weg naar je droom een belangrijke levensles, wellicht groter dan het bereiken van de droom zelf.
Ik wens je een droom 2013 toe!