Jaloers op…?

Soms dan ben ik jaloers op: de clown die zieke kinderen aan het lachen maakt, op de zangeres die zo prachtig zingt, de dichter die zo’n mooie gedichten schrijft, op de musicus die zo’n fantastische muziek uit allerlei instrumenten weet te halen, op de kok die zo lekker kookt, de arts, de dierenarts, de schaapherder,  op degene met doorzettingsvermogen om af te vallen, op degene met lef om iets bijzonders te doen, op de gene die zo’n fantastische mantelzorger is, op degene die zo’n mooi schilderei heeft gemaakt, op de gene die een geweldig sportprestatie levert, op een vogel die kan vliegen …. en zo kan ik  nog wel even doorgaan.
Is jaloers dan eigenlijk het goede woord?  Het zou ook bewondering kunnen heten.  Maar er zijn wel momenten dat ik hoopte dat ik het ook zou kunnen. Niet al het bovenstaande tegelijk natuurlijk. Maar soms kan ik me verliezen in iets waar iemand goed in is. En verlangen dat ik dat ook zo goed zou kunnen.  Gelukkig zijn het korte momenten, anders zou ik mijn hele leven ongelukkig zijn en verlangen naar dat wat niet bij mij hoort.  Van sommige dingen moet ik gewoon accepteren dat ik ze wel doe, maar niet zo goed als….maar het gaat er om dat als ik het doe dat ik er plezier aan beleef.  Op mijn manier kan ik creatief bezig zijn, soms met schilderen, tekenen of keramiek. En ik heb daar plezier in, het ontspant me, brengt me vreugde.  En daar gaat het om. En uiteraard over smaak valt te twisten… 🙂
Maar er zijn ook dingen die ik gewoon niet kan. Of misschien gewoon niet wil. Ik ben geen mantelzorger en ik zou het ook niet kunnen zijn. Ja misschien wel voor mijn eigen kinderen of partner. Maar zeker niet voor mensen die verder van me af staan. En kinderen en partner, zou ik mijn leven dat ik nu leidt kunnen opofferen om voor hen te zorgen? Gelukkig hoef ik deze keus op dit moment niet te maken.
En ja ik kan jaloers zijn op mensen die dat zonder nadenken wel kunnen en nog met liefde en plezier doen ook. Hoewel ik onlangs op de radio hoorde dat van de mantelzorgers die er nu zijn, de meeste gedwongen zijn door de situatie en dit wellicht met liefde doen, maar niet met plezier. En werd er gezegd, niet iedereen kan dat. Een pak van mijn hart, ik ben dus geen uitzondering!
En eerlijk gezegd heb ik het in mijn leven al druk genoeg met mezelf te zijn, de dingen die ik nu doe goed te doen, voor mezelf, voor mijn omgeving. Ik  zou misschien beter kunnen worden in het schilderen als ik alle tijd die ik had en nog wat meer erin zou steken. En dat geldt voor al die andere dingen.  Ik kan misschien best ergens beter in worden, maar wil ik daarvoor de offers brengen?
Jaloers, nee dat is dan toch niet de juiste term, bewondering, dat wel. Omdat het soms lijkt dat mensen kwaliteiten aangewaaid krijgen, maar als je met het aangewaaide niets doet, wordt het niets.  Wanneer mensen ergens goed in zijn, dan hebben ze daar veel voor over (gehad) om het verder te ontwikkelen.
En ik, ik ga mijn best doen om mezelf te zijn, en in mijn eigen kracht te staan.  Wetend dat er ook mensen zijn die op zo’n zelfde manier naar mij kijken, jaloers, bewonderend…en net als als de meesten die ik bovenin noemde, denk ik, ach, zo bijzonder is toch ook weer niet wat ik doe..

full13391974

www.ik-kracht.nl 

 

Sociaal Media Dilemma..

Soms weet ik het niet meer, ben ik nu blij met facebook, twitter, linkedin? Of toch niet ?  Er zit een duidelijk onderscheid tussen de drie genoemden en ik als ik voor mezelf spreek kan ik ze ook niet vergelijken.  Linkedin vind ik het leukste, daar gaat het over business, bedrijven, groepen met gelijkgestemden maar wel werk gerelateerd. En dat vind ik leuk, en soms brengt me dat op ideeën.

Facebook ben ik vooral gaan doen toen mijn zoon in Canada zat. Dan kon ik zo’n beetje volgen wat hij deed. S ochtends als ik wakker werd keek ik meteen en dan zag ik al snel dat hij terug gekeerd was van een of andere (in mijn ogen gevaarlijke) tocht. Met gerust hart ging ik de dag weer in.
Maar intussen is facebook uitgegroeid, doe ik er wel eens een spelletje en zie ik veel voorbij komen dat me nauwelijks interesseert.  Maar ik zie ook dingen voorbij komen die ik leuk vind om te weten en die ik waarschijnlijk zonder facebook niet te weten was gekomen.
En soms plaats ik, in mijn ogen, zinnige dingen en soms onzinnig. Wil de wereld weten dat ik de hond uit ga laten? En zinnig, ik wil wel graag mensen prikkelen, tot nadenken aanzetten. Daar  is het een goed medium voor.  En soms komen er leuke discussies uit voort. Maar je vijver uitbreiden om ook onbekende mensen te prikkelen is weer een kunst op zich.
Waar ik moeite mee heb zijn verjaardagen. Ik krijg keurig netjes een email bericht wie er die week jarig is, als ik op mijn pagina kijk, staat het daar ook nog eens vermeld. En dan….ga ik mensen feliciteren die ik anders niet zou feliciteren?  Wat is er mis mee om iemand te feliciteren en nog een fijn jaar vol goede gezondheid te wensen? Niets toch. Maar als ik dat berichtje niet had gehad, had ik het dan ook gedaan? Hoe gemeend is het? Heel gemeend, want ik wens dat toch oprecht?
Maar ik ben iemand die stopt met relaties als er geen wisselwerking meer is. Als contacten verplichtingen gaan worden. Verplicht naar een verjaardag, jaar in, jaar uit, ook als er buiten die verjaardag niets meer is. Stoppen!  En daarmee zeg ik niet dat je elkaar veel moet zien om goede vrienden te zijn.  Ik kan iemand na twee jaar tegen komen en acuut weer een klik hebben, en de tijd vergeten in het samen zijn.   En meestal zijn het mensen waar ik ook niet (altijd) op een verjaardag kom.
Maar terug naar facebook, op mijn eigen verjaardag komt er ook een stroom binnen.  En dan ben ik sceptisch omdat ik weet dat het toeval is, de mail kwam binnen, het berichtje werd gezien.   Maar ik weet ook dat die ander het wel meent, die felicitatie. Dus ja ergens toch wel leuk.  Maar de criticus in mij denkt ook: ja lekker makkelijk hoor, op die manier feliciteren, kon er mail of kaartje meer vanaf?
Conclusie voor mezelf, ik ga a-sociaal doen op het sociale media en ga iemand niet feliciteren wanneer ik dat zonder facebook ook niet gedaan zou hebben. En toch ga ik genieten als felicitaties binnen komen van mensen waarvan ik het niet verwacht had.  En ga er niemand op aan kijken als hij het mailtje van facebook binnen krijgt, dat negeert en mij niet feliciteert!.
En  uiteindelijk kan ik ook met de vriendschappen op facebook besluiten te stoppen. Als het verplichting wordt om…. Maar op facebook kost het veel minder energie om aan de verplichting te voldoen, welke verplichting trouwens? Leg ik die niet mezelf op…dat zou een volgende blog kunnen worden.

 

 

 

Dat wat op je pad komt..

Ik heb langere tijd gedacht: dat wat op mijn pad komt, daar moet ik iets mee doen, want het komt niet voor niets op mijn pad. Het laatste klopt, het komt niet voor niets voorbij. Wat voor mijn niet klopte is dat ik dacht dat iets mee doen, betekende ja zeggen,  het aannemen en  “gaan doen”.
Maar dat is niet de bedoeling. Iets komt op mijn pad, en dan mag ik onderzoeken of ik er iets mee wil of kan doen. En als uit dat onderzoek blijkt dat het niet goed voor me is, op welke manier dan ook, dan moet ik dat dus niet doen.  En uiteraard, als blijkt dat het wel bij me past, dan wel.
Gevaar is natuurlijk de blinde vlek, iets niet zien in het onderzoek. Of angst, en vanuit angst het onderzoek zo manipuleren, dat ik denk dat ik er niets mee moet doen.
Ik ging de andere kant op, deed dingen die op mijn pad kwamen, die toch echt niet goed voor me waren.  Maar ik dacht: het komt niet voor niets voor bij, ik moet er wat mee.  Zo had ik onlangs heel even twee banen. Parttime weliswaar, maar naast  mijn baan doe ik nog werkzaamheden voor mijn praktijk. (dus eigenlijk had ik al twee banen en werd dit nummer drie)  Ik dacht, tjsa, deze baan komt niet voor niets op mijn pad, die moet ik nemen.  Wanneer ik eerder, eigenlijk direct al, mijn gevoel gevolgd had, had ik het niet gedaan. Want alles in mij zei dat ik het niet moest doen.  Maar ja het kwam op mijn pad en ja, dan moet ik dat dus blijkbaar doen. Gevolg dat ik wat later mijn gevoel ging volgen en mensen moest teleurstellen.
Meer dan ooit weet ik nu dat, dat wat op mijn pad komt, inderdaad niet zomaar voorbij komt. Het vraagt een stukje zelfonderzoek, en vandaar uit een keuze.
En dat trachten objectief te doen. Dus zeer waarschijnlijk zal ik zo af en toe door de blinde vlek, door (onbewuste) angsten, alsnog de verkeerde keuze maken.
Maar gelukkig kun je daar altijd weer op terug komen, soms met wat horten en stoten.  En uiteindelijk leer ik daar dan weer van. Op moment dat het gebeurd een schrale troost, maar uiteindelijk een rijker leven.

Hindernissen op je pad

Hindernissen op je pad

Vakantie als levensles

Vakantie, voor velen komt de periode eraan, voor mij is deze periode net achter de rug. Een kleine twee weken in het prachtige Macedonië geweest.

Wat doet vakantie  met mij? Is het accu opladen? Afstand nemen? Balans opmaken?  Vroeger, als je over een tweetal jaren terug al over vroeger mag spreken was vakantie vooral mijmeren.  Dat wat veel mensen met de jaarwisseling doen.  Geholpen door wat modellen, keek ik naar afgelopen jaar, en maakte ik plannen voor het komend jaar.  Wat wil ik neer gaan zetten, wat wil ik gaan doen.
Dit jaar was dat compleet anders.  Heeft waarschijnlijk te maken met een verschuiving van volledig zelfstandig ondernemer naar parttime zelfstandig ondernemer en een dienstverband.
Maar het heeft ook te maken met de manier van vakantie vieren.  We maakten een rondreis in Macedonië. Kwamen op plaatsen met weinig tot geen toerisme,  weinig tot geen richting aanwijzers.  Dat maakte dat waar de weg heen ging wel enigszins duidelijk was, maar dat wat we tegen kwamen  niet. En wat we tegen kwamen zat vol verrassingen.  Van prachtig landschap met prachtige weidebloemen, bossen, velden, schapen met hun herder, onverwachte dorpjes, kerkjes,   tot diepe kuilen in de weg, stenen op de weg, wegen die gewoon ophielden.  Zo reden we een weg in om te picknicken.  Bleek dat we voor een klooster stonden. Dus even kijken.  Bij dat klooster bleek een grotkerk te zijn vanuit de 6e eeuw met prachtige iconen.  De kerk werd speciaal voor ons open gedaan om te gaan kijken.
Dit stond nergens aangegeven, je komt het tegen of niet.
Het was iedere dag opnieuw genieten van dat wat we tegen kwamen.
En dat maakte ook dat ik geen tijd had om te mijmeren over mijn verleden en mijn toekomst.  Alles wat ik zag, hoorde rook, gaf zoveel indrukken dat het in het moment leven was.

En nu ben ik terug, met een lichte heimwee naar wat ik in Macedonië ervaren heb. Wilde ideeën over emigreren komen voorbij, en gaan weer weg.
Geen idee wat er op mijn pad komen gaat komende tijd. Ik laat me verrassen door dat wat ik tegen kom.  Geniet van de mooie momenten,  oppassen voor de grote gaten in de weg, en terug op de wegen die ophouden.
Mijn vakantie was dit jaar een mooie levensles!

 

DSC_0185

Gefrustreerd en ontevreden…

Soms heb ik daar veel last van, dat dingen niet lopen zoals ik graag zou willen, dat ik de reacties niet terug krijg zoals ik graag zou willen en dat ik ook niet goed weet, wat ik daarmee moet.

Voorbeeld: ik stop nog voor halverwege het traject met een opleiding, omdat het niet goed valt voor me. Ligt (uiteraard helemaal) aan mij. Ik communiceer dat met de trainer en bericht het op de besloten facebookgroep. Daar komen aardige reacties van een aantal medecursisten. De trainer zet op facebook dat ze een mail zal sturen. Die mail komt niet, en zonder bericht wordt ik “uit de facebookgroep gezet”.
Ik had zo graag een mail gehad, ik had zo graag even een berichtje gehad dat ik uit de groep gehaald zou worden. Ik begrijp het wel, maar ik had zo graag….
(en ja ik heb die trainer gemaild, en die had het natuurlijk gewoon even te druk…)

Waar ik ook last van heb is dat ik iemand iets vraag, en daar komt geen antwoord op. En dan moet ik het nog eens vragen,  en soms nog eens en nog eens en nog….
Wat is de reden dat één keer vragen niet genoeg is?

Of waar ik last van heb, dat ik het gevoel heb dat ik een ander niet duidelijk gemaakt krijg wat ik bedoel? Snap je het nog? Nee ? Dat is dan net wat ik bedoel!

En zo zijn er meer voorbeelden, dat ik iets doe, of juist iets niet doe en daar toch een bepaalde verwachting van heb die niet uit komt. Dat zorgt bij mij voor een ontevreden gevoel. Of soms ook wel twijfel. Heb ik het wel goed gedaan, zou ik het anders moeten doen, en hoe anders dan? Of zie ik het helemaal fout?

Het is natuurlijk van deze tijd dat je alles bij jezelf moet zoeken. Niets ligt aan de ander, alles ligt bij mij. En ja dat klopt, het is hoe ga ik hiermee om. Wat doe ik met mijn ontevreden gevoel en twijfel..?
Hoe ga ik met de ander om dat ik toch bereik wat ik wil bereiken?

En dan ook nog: hoe ben ik zelf naar anderen? Kom ik altijd mijn afspraken na, voldoe ik aan de verwachtingen van anderen?  Ik zal zeggen, ik probeer dat wel, ik probeer dat wat ik toezeg ook werkelijk te doen. Maar uiteraard, ook ik ben geen heilige en het zal wel eens mis gaan. Ik probeer vooral niet te beloven wat ik niet waar kan maken. Maar iets niet beloven, wil niet zeggen dat een ander het ook niet van mij verwacht.  Onuitgesproken verwachtingen. Ook daar wil ik aan voldoen, maar kan ik dat wel?

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die af en toe gefrustreerd rondloopt.  Teleurgesteld en ontevreden. En ja natuurlijk, ga ik daarmee met mezelf aan de slag, maar het neemt niet weg dat me dat soms gewoon even niet lukt en ik dan ben ik ontevreden en teleurgesteld.
En soms kan ik dat dan kwijt op papier (digitaal papier) en dat helpt mij weer om de boel te relativeren! Zoals nu 🙂

 

Hoe hoort het eigenlijk ??

Ken jij dat ook, dat je soms niet weet hoe het hoort?  Lastige vind ik nog dat ik er meestal geen weet van heb, dat ik het niet weet, en er daarom in eerste instantie ook geen last van heb.
Kun je het nog volgen? Een voorbeeld:
Lang geleden zat ik eens op een verjaardag van mijn zus. En daar ging een “roddel” dat de buurvrouw haar benen niet scheerde. Uhh, benen scheren? Hoort dat dan? (ik had altijd lange broeken aan…).  Ik ging op zoek en ben mijn benen gaan scheren. Dit was iets wat ik gemist had in het leven, en zo waren er nog veel meer.
Andere situaties, in een nieuw gezelschap komen en niet weten hoe het hoort, hand geven? Kussen? En als je dan kust 2 of  3?
Wat heb ik me in mijn leven toch vaak ongemakkelijk gevoeld over dit soort zaken.
Maar andersom ook. Ik werkte destijds bij een bedrijf waar bordeelbezoek onderdeel van de verkooptrajecten waren. Het was mijn eerste baan in de commerciële wereld. Ik wist niet beter en dacht dat het overal zo ging.  Verbaast in mijn volgende baan:  item representatie kosten waren verdacht laag.  Uhh.. ?? Hier niet uh…?
Doen hoe het hoort is aanpassen aan de waarden, normen en gebruiken van de groep waar je je bij bevindt. En vroeger..(ben ook al erg oud), deed ik dat, zonder mezelf af te vragen of dat eigenlijk wel bij mij paste? Wil ik wel kussen? Wil ik scheren?  Wil ik het gewoon vinden dat bordeelbezoek bij het verkooptraject hoort?  Of wil ik bepaalde wel bepaalde zaken missen, concessies doen?
Vele jaren en cursussen later, weet ik dat het belangrijk is voor mij omdat heel serieus bij mezelf af te vragen.  En dat betekent soms afscheid nemen. Soms betekent het opzoek gaan naar nieuwe mensen, nieuwe groepen. Maar het betekent ook mijn eigen waarden en normen onderzoeken, kloppen ze nog wel voor mij. En ook mijn gebruiken?

Weten hoe het hoort is volgens mij ook zo’n levenslang ontwikkelproces.  Wat soms pijn doet, soms lachwekkend is, maar vooral boeiend is en mag zijn!

 

Geboorte horoscoop

Onlangs heb ik een geboorte horoscoop laten maken. Ik was nieuwsgierig en sceptisch tegelijk. Ik hecht geen waarde aan de horoscopen zoals ik die in de tijdschriften lees.  Ik heb ze vroeger zelf geschreven voor de schoolkrant van de middelbare school en had al snel door hoe dat werkte: algemeen, dat wat ongeveer voor iedereen wel uit kan komen, beetje de grove profielschets van het sterrenbeeld in de gaten houden.
En misschien doe ik hier sommige mensen te kort, maar mijn geloof in een horoscoop was daarmee wel van de baan.
Totdat ik onlangs geadviseerd werd om dat eens te laten doen.  Eerst een op de website gekeken, nog eens gekeken, wat meer gelezen en ja toen toch maar een afspraak gemaakt. Wat heb ik te verliezen, en ik ben wel iemand die graag de ervaring aangaat.

text_2

Dit was een tekstje op de website, ik dacht, kom maar op met dat lot en mijn karakter.

Ik ben verrast. Deze meneer kende mij totaal niet en wist toch wel het een en ander over mij te vertellen.  Bijna twee uur lang.  En in die twee uur kreeg ik zoveel informatie, dat wanneer ik de cd’s na 3 keer luisteren nog eens beluister dan hoor ik weer nieuwe dingen.
Hij beschreef een patroon van mij, waarvan ik dacht: tjee dit is echt zo gebeurd, ik weet waar hij het over heeft.  Ging over dat ik veel weet, daarin anderen wil adviseren, helpen. Maar dan mezelf zo wegcijfer, dan de ander mij niet meer serieus neemt. Vervolgens ga ik zo erg mijn best doen dat ik weer (bijna) claimend wordt. En dat om weer aardig gevonden te worden.
Gelukkig vertelde hij ook dat ik dit patroon uitgewerkt heb…..maar het was akelig herkenbaar.
Ook vertelde hij me dat ik een kras oud wijf ga worden (dit is even mijn eigen vrije vertaling..) En ja dan mijn lot.  Spirituele bevrijding. … En daar worstel ik nu mee, want wat is dat spirituele bevrijding?  Hoe ziet er dat uit, wat moet ik daarvoor doen?  Mijn coach van dit moment zegt: dat is voor jezelf gaan staan, in je kracht gaan staan.  Op alle vlakken, mijn werk, mijn relatie,  in de dingen die ik doe en wil. Hij ziet een directeur in mij, directeur van een cultureel centrum of iets dergelijks. Ik zie dat zelf (nog) niet.  Ik heb volgens mij voldoende uitdaging in wat ik nu doe.
Maar ik heb intussen respect voor  de mensen die op deze manier een horoscoop duiden. Want behalve wat ik hier noem, is er nog veel meer gezegd dat me liet verbazen.  Het leverde me ook rust op, acceptatie van de dingen waar ik tegen aan het vechten was, omdat ik het eigenlijk niet wilde.  Maar hoe kun je iets niet willen dat bij je hoort?   Verrassend, inzichtgevend, glimlachend en soms ook onroerend.
Mocht je willen weten waar ik dit heb laten doen:  http://willemsimmers.nl/

Frustratie is een groeikans!

Volgens de Heimler methode (methode voor verschillende  gesprekstechnieken), heb je frustratie nodig om te groeien. Geen frustratie betekent eigenlijk niet leven.
Vertel dat maar eens tegen iemand waar je een slecht nieuwsgesprek mee moet voeren of een cliënt die bij je komt om hulp. Die nemen dat op zo’n moment niet van je aan.  Ga zelf maar na hoe je kan reageren als je in een negatieve spiraal zit en meneer of mevrouw optimist komt voorbij…daar heb je dan  geen oren naar.
En toch, er bestaat geen leven waarin geen tegenslag zit.  Het is onmogelijk om zonder “ellende” ons leven te leven, vroeg of laat krijgen we te maken met tegenslagen, verliezen en daarbij horende rouwperiodes.  Hoe je daar uit komt heeft te maken met je instelling, met hoe jij persoonlijk met deze tegenslagen of rouwperiodes omgaat. Dat verschilt per persoon, de een gaat hardlopen, de ander kruipt in bed en alle andere variaties zijn mogelijk.  Iemand die “normaal’ in zijn vel zit kruipt uit dit dal, leert ervan en gaat verder. Mensen die in een labiele periode zitten hebben daar meer moeite mee en blijven langer hangen, of kwijnen weg.  De situatie verlamt dan. En toch zie je dat gelukkig weinig gebeuren. Mijn moeder zei: kracht naar kruis. En als je rondkijkt zie je dat deze uitdrukking waar is. Meestal kunnen mensen hun ellende “aan”.  En vanuit de gedachte dat je frustratie nodig hebt om te groeien, zet je daarna stappen vooruit.
Soms moeten situaties eerst erger worden voor verbetering optreed. De sores in de relatie moeten eerst escaleren voordat men echt wakker wordt en de schouders er onderzet.  Soms is crisis in een onderneming nodig om te saneren en uiteindelijk weer gezond verder te gaan.
Crisis maakt mensen vaak creatief, zoekend naar mogelijkheden om te overleven, die uiteindelijk zorgen dat we weer gaan leven.
Cliënten die bij me komen hopen vaak da t ik ze kan vertellen wat ze moeten doen om de knop om te zetten. Maar zo werkt het helaas niet.  Problemen zijn vaak het resultaat van jarenlange patronen.  Patronen doorbreken vraagt tijd.  Dus nee als ze naar buitenlopen is het niet ineens allemaal anders.  Het is meestal zo dat je op een onverwacht moment terug kijkt naar een langere periode die voorbij is en dan mag je ontdekken: he, dingen zijn opgelost, veranderd, verbeterd.  En dat zijn leuke ontdekkingen.
Zoals de Heimler methode aangeeft dat frustratie groeikansen creëert, geeft het ook aan dat teveel frustratie verlamt, zorgt dat je niet meer vooruit komt. Dus ook hier is  balans belangrijk. Frustratie op je werk is een groeikans wanneer je op andere levensgebieden tevredenheid ervaart.  Of andersom,  frustratie in je relatie kun je me om gaan als je bijvoorbeeld op je werk goed op je plek zit.  Frustratie op alle levensgebieden verlamt en zorgt ervoor dat je op geen enkel vlak de negatieve spiraal kunt doorbreken.
Dus ja ik wens je frustratie toe, maar niet te veel!

 

Prinses worden..?!

Nog geen vijftig jaar geleden woonde een klein meisje in Eindhoven. Zij woonde bij hele gewone ouders, in een hele gewone buurt. Dat meisje had een droom, ze wilde prinsesje worden.  Waarom ze dat wilde ?  Nou in haar ogen waren prinsesjes hele bijzondere meisjes. Die mooi zijn, mooie kleren droegen. Maar ze had eigenlijk ook het idee dat prinsesjes soort feeën waren. Een fee was dan eigenlijk weer een beetje een engel die heel veel goede dingen voor de mensen kon doen. En ja zo zou ze wel willen leven.
Maar, prinsesje, dat wordt je niet zo maar, sterker nog meestal word je als prinsesje geboren. Dus was ze aan het denken hoe ze dat zou moeten doen.  In het land waar dit meisje woonde werd een prins geborgen. Een heuse prins.  Het meisje had eens nagedacht. Als ze nu met die prins zou trouwen, dan zou zij prinses worden. Want zo gaat dat als je met een prins trouwt.
Maar hoe moest ze dat doen?  Er waren in die tijd nog geen t.v.-programma’s van prins zoekt prinses. Of wie trouwt mijn prins, waarbij de koningin een vrouw zoekt voor haar prinsenzoon.
En hoe ze ook nadacht, het meisje kon geen manier vinden. En op enig ogenblik heeft ze er zich maar bij neergelegd, en is ze haar eigen leven gaan leiden.
En nu zo’n kleine vijftig jaar verder. Het meisje is vrouw geworden.  En haar prins wordt dit jaar koning. En de vrouw die met de prins getrouwd is, is nu prinses maar wordt koningin. Want zo gaat dat als je met een prins die koning wordt getrouwd bent.
Gelukkig denkt de vrouw, stel je voor, dat ik nu koningin was geworden. Dan zou iedereen mij kennen, ik zou niets kunnen doen of iedereen weet het. Steeds maar mensen die foto’s willen maken, van mij, mijn man en mijn kinderen. Mijn kinderen zouden prinsen zijn. (de vrouw heeft twee zonen, geen dochters).   En intussen weet de vrouw ook  dat om een engel te zijn in levens van anderen je helemaal geen prinses hoeft te zijn. Dat we dat allemaal kunnen. Dat we allemaal engelen in ons leven nodig hebben en dat we die ook tegenkomen. En dat we af en toe ook een engel voor een ander kunnen zijn.  Gewoon door eens te luisteren, iets te doen voor een ander. En de vrouw leefde haar leven door en het was goed zoals het was.

 

Keuzes maken…

Dagelijks maken we keuzes, welke kleding we zullen dragen, wat we zullen eten, of we met de fiets of de auto naar het werk gaan en ga zo maar door. Keuzes waar de meesten van ons gelukkig niet zo heel lang bij stil hoeven te staan.
Maar soms kom je bij keuzes in je leven die minder simpel zijn.  Waar je serieus stil moet blijven zijn bij de opties, de mogelijkheden en de gevolgen van die keuzes. Terwijl die gevolgen misschien niet eens te overzien zijn.  Denk dat aan keuzes als: ander werk, verhuizen, samen gaan wonen of juist het tegenovergestelde: stoppen met een relatie.
Het simpel plussen en minnen blijkt dan niet te werken.  Sterker nog, wat op het een moment een plus lijkt, kan op ander moment een min zijn, of andersom.
Het verschilt natuurlijk per mens hoe je daar mee omgaat en hoe je daar weer uit komt. Zelf ben ik iemand die in zo’n periode, door emoties geleidt, rigoureuze beslissingen kan nemen. Dat is niet handig. Want emoties zijn slechte raadgevers. Zorgen ervoor dat je alles behalve met een heldere blik naar de situatie kijkt.  Gelukkig heb ik mezelf intussen een beetje leren kennen en weet ik dat van mezelf en probeer ik afstand te nemen. Even weg uit de vertrouwde omgeving om van een afstand naar de situatie te kijken en te voelen wat ik diep van binnen nu eigenlijk echt wil.
Voelen klinkt voor veel mensen wat vaag. Maar stil worden en jezelf afvragen wat je echt wil en het dan stil te laten zijn kan helpen. Maar ook praten met anderen kan je helpen. Hoewel je soms ook op moet letten dat je geen meepraters krijgt. Want soms kun je zelf zo overtuigd zijn van jou inzicht op dat moment dat degene met wie je praat met je meegaat, overtuigd door jou verhaal. En als je dan een uur later er anders overdenkt, kun je de ander ook weer meenemen in je verhaal. Je hebt dus iemand nodig die jou kent en van een afstandje met je mee kijkt,  en zich niet in laat pakken door jouw (emotioneel) verhaal. Anderzijds moet je je ook niet in laten pakken door een derde. Die kan een beeld hebben van wat het beste is voor jou, wat eigenlijk toch niet bij je past.
Het is niet makkelijk en vroeg of laat komen we het allemaal eens tegen in ons leven.
En  wat je ook gaat doen,  dit soort levensbeslissingen, die een grote invloed hebben op het vervolg van je leven vragen tijd. Dit mag je niet overhaast doen, zonder echt goed na te denken of de consequenties, zonder echt goed te voelen wat jij echt wilt.  En als je dan kiest, ga er dan ook voor 100% voor en maak er wat van!