Kwetsbaarheid is een kracht..!

Kwetsbaarheid is een thema dat deze week twee maal voorbij kwam. Eén keer in het Eindhovens Dagblad met een artikel: “ Pleidooi voor kwetsbaarheid” (woensdag 7 augustus)  En in het blad Management Team van juni was dit het thema. Beide keren komt schrijfster Brené Brown aan het woord met haar inzichten daarover. In het Eindhovens Dagblad algemeen gericht, in MT manager gericht.
En toeval bestaat in mijn beleving niet, en het hield me bezig deze week kwetsbaarheid….
Tijdens mijn opleiding tot psychosociaal counselor kwam het ook voorbij. Jezelf kwetsbaar opstellen. En dat was nieuw voor me. Opgegroeid met het idee “de vuile was niet buiten hangen”, dan ga je jezelf niet kwetsbaar opstellen.  Ik had vooral geleerd te overleven in mijn leven. En dat betekende mezelf niet kwetsbaar opstellen.  Want, was het idee, kwetsbaar opstellen dan kun je “afgemaakt” worden,  dat wat je deelt kan “misbruikt” worden, je kunt hevig teleurgesteld raken. Allerlei zaken waar ik helemaal geen zin in had, dus maskers op, muurtjes omhoog en vooral een buitenkant laten zien, jezelf beschermen en daardoor gedrag ontwikkelen die alles behalve kwetsbaarheid laat zien. Soms is het een goed overlevingsmechanisme. Maar steeds vaker merk ik dat het inderdaad een kracht is kwetsbaarheid. En kwetsbaar zijn betekent niet zwak, zielig of misselijk, waarmee het vaak verward wordt. Maar kwetsbaarheid is jezelf durven laten zien Brené Brown zegt daarover:
kwetsbaarheid betekent het trotseren van onzekerheden, het nemen van risico’s en je emotioneel blootgeven.  Kwetsbaarheid is niet goed of slecht maar vorm de kern van alle emoties en gevoelens.

Voor  managers, en  dan geldt dan evens voor ondernemers is kwetsbaarheid van belang omdat het (aldus Brené Brown) de enige manier is om complexe problemen op te lossen, met verandering om te gaan of met creatieve ideeën of producten te komen. Succesvolle mensen hebben zelden perfectionisme als verklaring voor hun succes. Succesvolle mensen hebben een gevoel van eigenwaarde, vinden zichzelf de moeite waard en geloven in wat ze doen, ook al vallen de resultaten tegen. Het zijn mensen die kwetsbaar durven zijn.
Van levensbelang dus voor bedrijven!

En dat brengt me weer terug bij de opleiding die ik deed. Kwetsbaar opstellen als therapeut is belangrijk, want je verwacht dat ook van je cliënt.  Een cliënt die bij je komt wil geholpen worden met zijn/haar problemen en legt ziel en zaligheid bij je bloot, dat is behoorlijk kwetsbaar. Daarvoor heb je vertrouwen van de cliënt nodig, en om vertrouwen te winnen moet je jezelf kwetsbaar opstellen.

En doordat ik dat daar geleerd heb, weet ik hoe het werkt en dat het werkt.  Heb ik kunnen oefenen binnen een veilige groep en mogen ontdekken dat kwetsbaar zijn helemaal niet zo eng is. En inderdaad zoals Brebé Brown zegt: Kwetsbaarheid is een kracht! DSC_0049

Nostalgie….

Van de week reed ik door Eindhoven. Mijn geboortestad.  Hoewel het niet zo ver is van mijn huidige woonplaats kom ik er toch niet zo vaak meer.  En als ik er dan ben, dan kom ik soms in een nostalgische bui, zo dus afgelopen week.

Als ik Eindhoven binnen kom, dan kom ik direct langs de wijk waar ik geboren ben, en waar mijn moeder tot het eind van haar leven gewoond heeft.  Ik rijd door straten waarvan ik weet, daar woonde die, en daar die.  Daar heb ik leuke herinneringen,  daar minder leuke.
Gekke is dat dat veranderd in de tijd. Nee niet de gebeurtenissen zelf, maar wel de manier hoe ik er naar kijk, naar de impact  in mijn leven nu.  En dat heeft alles te maken met mijn eigen ontwikkeling. Pijn slijt. De wonden genezen, en sommige blijven zichtbaar,  de andere niet alleen zichtbaar maar ook gevoelig.   De “reis” door Eindhoven wordt steeds meer één met een glimlach en ontroering, in tegenstelling tot vroeger, toen was het een grimas van pijn, ontlopen van bepaalde plekken waaraan ik liever niet herinnerd wilde worden.
Ik blijf mezelf altijd verwonderen over de ontwikkeling die we als mens meemaken. En ik kan daar dan blij van worden.  Het verleden vergeten en wegstoppen, dat is niet wat we moeten doen. We moeten het juist een plek geven in het leven, en juist de minder prettige dingen in ons leven heb ons gemaakt zoals we nu zijn. Dat waren de wijze, soms wel harde lessen in het leven.
Soms kiezen mensen, onbewust, voor om te blijven hangen in de pijn. Dan blijft het een grimas als ze op nostalgische plaatsen uit hun verleden komen. Mensen blijven in pijn omdat het vertrouwd is, bekend is en ook identiteit geeft. Wie of wat ben ik zonder?
Toch kan ik iedereen aanraden om met dat stukje aan de slag te gaan. Zelf, in een groep, alleen met hulp. Voor mij is dat een mix geweest, opleiding (NEI, Psychosociaal therapeut, familie-opstellingen, narratieve therapie en rouwverwerking) en individuele therapie en coaching maar ook gesprekken met goede vrienden.  Het heeft me geholpen om het verleden een plek te geven, dusdanig dat ik kan glimlachen als ik door het gebied van mijn verleden rijd.  Zonder te ontkennen dat het er geweest is.

 

 

Uit angst voor het onbekende houden mensen vaak liever vast aan het lijden dat ze kennen.

Thich Nhat Hanh

Er bestaat angst voor genezing: als ik genees moet ik allerlei dingen doen waar ik geen zin in heb. Maar als je geneest doe je die dingen vanzelf. De angst verdwijnt als ik steeds weer constateer: daar is een angstgevoel.

amigo

 

 

Wanneer je nu dood zou gaan, hoe waren je laatste dagen?.

Tijdens verschillende opleidingen die gedaan heb kwam het zo af en toe eens terug, de vraag: stel dat je nog maar een korte periode te leven had, wat zou je dan nog willen doen.  Een vraag die soms de wildste ideeën en plannen bovenbrachten.  Meestal wanneer die vraag voorbij komt, en het is realiteit  dan komen er andere antwoorden  In de eerste situatie zijn het verlangens van dingen doen die men normaal niet durft of het geld er niet aan uit wil geven.  Soms extreme dingen, diepe verlangens van nog dingen doen die je nog nooit gedaan hebt.
Wanneer het realiteit wordt dan worden  de wensen meestal eenvoudiger, en dat het genieten bijvoorbeeld bestaat uit het samen zijn met dierbaren, in de natuur zijn, liefst in eigen omgeving. Dan is al “dat circus” niet meer nodig.   Wanneer je jezelf deze vraag stelt terwijl het geen realiteit is, dan ontdek je wat je nog te doen hebt, wat je niet uit moet stellen tot het moment van afscheid nemen realiteit is.

Zo’n zelfde opdracht die voorbij kwam was: schrijf eens je eigen grafrede. Wat zou je willen dat er over jou gezegd werd bij je definitieve afscheid van deze aarde.  Zelf zou ik wel kritisch willen zijn. Ik ben wat allergisch voor uitvaarten waar degene waarvan afscheid wordt genomen een soort heilige was die alleen maar goed deed. Niemand is dat. En juist de onhebbelijkheden, de mindere punten maakt een mens tot een echt mens. Dus, daar heb ik wel een beeld over. In dezelfde geest is de vraag: wat wil ik nalaten op deze wereld? Wil je wel iets nalaten? En als je iets na wil laten hoe ga je dat dan vormgeven?
Het zijn allemaal vragen die er toe leiden dat je eens in je binnenste gaat kijken, weg van de buitenkant, naar de dingen die voor het uiterlijk schijn zo nodig moeten. Maar naar dat wat er in jouw leven echt toe doet. Wat je werkelijk wilt realiseren, wat je levensdoel is.

Nu werd ik onlangs getroffen door een spreuk op mij scheurkalender (boeddhistische scheurkalender).  En die luidde: wanneer je nu dood zou gaan, hoe waren je laatste dagen?  Raak voor mij! Hier gaat het om. Ben je nu tevreden zijn met dat wat je doet? Heb je geleefd? Heb je genoten? Het je ondanks tegenslag iets van je dagen gemaakt?  Heb je lief gehad?  En daarnaast heb je nog dromen, de dingen die je wilt doen in je leven, wensen.  En daar mag je naar toe werken, maar het mag de vreugde van iedere dag niet in de weg staan. De dromen en wensen  mogen niet dusdanig zijn dat het een obsessie wordt, waardoor je eigenlijke leven onleefbaar wordt.
De spreuk waait soms door mijn hoofd en vrijwel altijd kan ik zeggen, dat ik geleefd heb, iedere dag opnieuw. Soms meer of minder vreugdevol, soms met meer of minder liefde. Maar ik moet het wel iedere dag weer zelf maken, en zorgen dat ik tegen mezelf kan zeggen, als er nu wat gebeurd heb ik voor mij op dat moment het uiterste uit mijn laatste dagen gehaald.
En ik geloof niet dat ik hier nu uit hoef te leggen dat het dan niet gaat om geld, materie kortstondige geluksmomenten veroorzaakt door verslavingen. Maar een tevredenheid met mezelf, met het gene waar ik op dit moment in mijn leven mee bezig ben!

Zouden de mensen die hier begraven werden zich ook bezig gehouden hebben met dit soort vragen??

Zouden de mensen die hier begraven werden zich ook bezig gehouden hebben met dit soort vragen??

Doel, zingeving en verwachtingen…

Voor mij liggen doel en zingeving dicht bij elkaar, en het heeft ook  te maken met verwachtingen. Het is een ingewikkeld triootje. Het lijkt simpel, maar wanneer je er over filosofeert met iemand, of alleen met jezelf dan merk je dat het complex is.
Ik had voor mijn gevoel een doelloze periode en dat voelde niet lekker.  Ik miste een doel, en voelde dat als zinloos, futloos, enzovoort. Een paar mensen in mijn omgeving gaven terug dat dit juist het leven is, zonder doel te kunnen leven. Maar ik kon het zo niet ervaren. Maar ik wist wel dat er een verschil is tussen een doel na streven in de vorm van carrière, materie en het doel wat ik miste.  Doel heeft toch ook weer te maken met zingeving in mijn leven.  Zo heb ik wat afgeworsteld, de vraag of het juist goed was waar ik in zat, of toch maar niet. Wat een doel dan zou moeten zijn, wat zingeving dan zou moeten zijn.
Tot ik van een goede vriend het volgende citaat ontving:

Wie innerlijk gelukkig en actief is, wie vreugde ervaart in zichzelf en een innerlijk doel heeft, is  werkelijk de volmaakte mysticus. Hij vindt bevrijding. (Bhagavat Gita).


En ik begreep mezelf weer wat meer, zonder doel leven is voor mij geen leven, maar het gaat om een innerlijk doel en nog de andere dingen die erbij staan erbij: gelukkig, actief, vreugde ervaren. Hier draait het om. Die verbinding was ik “even” kwijt. En zonder te weten wat dat innerlijk doel nu precies voor moet stellen, is dit het wat mij zin in het leven geeft.
En ja tegelijkertijd met deze gedachten/filosoferen kwam het hebben van verwachtingen voorbij. Verwachtingen hebben leidt tot teleurstellingen en dat leidt weer vaak tot lijden.  En ik kan wel roepen dat ik geen verwachtingen heb, maar kan ik zonder verwachtingen zijn?  Ik kan wel vaker toetsen of ze reëel zijn.  En ja ik weet ook dat wanneer ik ze niet meer zou hebben, mijn leven een stuk makkelijker zou worden. Maar vooralsnog lukt het me niet, en ik geloof ook niet dat mensen totaal zonder kunnen zijn.  Maar ze meer relativeren zou voor veel mensen al een uitkomst zijn!
Het zijn onderwerpen waar ik heel wat blogteksten mee zou kunnen vullen, misschien komen deze thema’s nog eens voorbij, maar verwacht er niet te veel van….. 🙂

 

 

Jaloers op…?

Soms dan ben ik jaloers op: de clown die zieke kinderen aan het lachen maakt, op de zangeres die zo prachtig zingt, de dichter die zo’n mooie gedichten schrijft, op de musicus die zo’n fantastische muziek uit allerlei instrumenten weet te halen, op de kok die zo lekker kookt, de arts, de dierenarts, de schaapherder,  op degene met doorzettingsvermogen om af te vallen, op degene met lef om iets bijzonders te doen, op de gene die zo’n fantastische mantelzorger is, op degene die zo’n mooi schilderei heeft gemaakt, op de gene die een geweldig sportprestatie levert, op een vogel die kan vliegen …. en zo kan ik  nog wel even doorgaan.
Is jaloers dan eigenlijk het goede woord?  Het zou ook bewondering kunnen heten.  Maar er zijn wel momenten dat ik hoopte dat ik het ook zou kunnen. Niet al het bovenstaande tegelijk natuurlijk. Maar soms kan ik me verliezen in iets waar iemand goed in is. En verlangen dat ik dat ook zo goed zou kunnen.  Gelukkig zijn het korte momenten, anders zou ik mijn hele leven ongelukkig zijn en verlangen naar dat wat niet bij mij hoort.  Van sommige dingen moet ik gewoon accepteren dat ik ze wel doe, maar niet zo goed als….maar het gaat er om dat als ik het doe dat ik er plezier aan beleef.  Op mijn manier kan ik creatief bezig zijn, soms met schilderen, tekenen of keramiek. En ik heb daar plezier in, het ontspant me, brengt me vreugde.  En daar gaat het om. En uiteraard over smaak valt te twisten… 🙂
Maar er zijn ook dingen die ik gewoon niet kan. Of misschien gewoon niet wil. Ik ben geen mantelzorger en ik zou het ook niet kunnen zijn. Ja misschien wel voor mijn eigen kinderen of partner. Maar zeker niet voor mensen die verder van me af staan. En kinderen en partner, zou ik mijn leven dat ik nu leidt kunnen opofferen om voor hen te zorgen? Gelukkig hoef ik deze keus op dit moment niet te maken.
En ja ik kan jaloers zijn op mensen die dat zonder nadenken wel kunnen en nog met liefde en plezier doen ook. Hoewel ik onlangs op de radio hoorde dat van de mantelzorgers die er nu zijn, de meeste gedwongen zijn door de situatie en dit wellicht met liefde doen, maar niet met plezier. En werd er gezegd, niet iedereen kan dat. Een pak van mijn hart, ik ben dus geen uitzondering!
En eerlijk gezegd heb ik het in mijn leven al druk genoeg met mezelf te zijn, de dingen die ik nu doe goed te doen, voor mezelf, voor mijn omgeving. Ik  zou misschien beter kunnen worden in het schilderen als ik alle tijd die ik had en nog wat meer erin zou steken. En dat geldt voor al die andere dingen.  Ik kan misschien best ergens beter in worden, maar wil ik daarvoor de offers brengen?
Jaloers, nee dat is dan toch niet de juiste term, bewondering, dat wel. Omdat het soms lijkt dat mensen kwaliteiten aangewaaid krijgen, maar als je met het aangewaaide niets doet, wordt het niets.  Wanneer mensen ergens goed in zijn, dan hebben ze daar veel voor over (gehad) om het verder te ontwikkelen.
En ik, ik ga mijn best doen om mezelf te zijn, en in mijn eigen kracht te staan.  Wetend dat er ook mensen zijn die op zo’n zelfde manier naar mij kijken, jaloers, bewonderend…en net als als de meesten die ik bovenin noemde, denk ik, ach, zo bijzonder is toch ook weer niet wat ik doe..

full13391974

www.ik-kracht.nl 

 

Sociaal Media Dilemma..

Soms weet ik het niet meer, ben ik nu blij met facebook, twitter, linkedin? Of toch niet ?  Er zit een duidelijk onderscheid tussen de drie genoemden en ik als ik voor mezelf spreek kan ik ze ook niet vergelijken.  Linkedin vind ik het leukste, daar gaat het over business, bedrijven, groepen met gelijkgestemden maar wel werk gerelateerd. En dat vind ik leuk, en soms brengt me dat op ideeën.

Facebook ben ik vooral gaan doen toen mijn zoon in Canada zat. Dan kon ik zo’n beetje volgen wat hij deed. S ochtends als ik wakker werd keek ik meteen en dan zag ik al snel dat hij terug gekeerd was van een of andere (in mijn ogen gevaarlijke) tocht. Met gerust hart ging ik de dag weer in.
Maar intussen is facebook uitgegroeid, doe ik er wel eens een spelletje en zie ik veel voorbij komen dat me nauwelijks interesseert.  Maar ik zie ook dingen voorbij komen die ik leuk vind om te weten en die ik waarschijnlijk zonder facebook niet te weten was gekomen.
En soms plaats ik, in mijn ogen, zinnige dingen en soms onzinnig. Wil de wereld weten dat ik de hond uit ga laten? En zinnig, ik wil wel graag mensen prikkelen, tot nadenken aanzetten. Daar  is het een goed medium voor.  En soms komen er leuke discussies uit voort. Maar je vijver uitbreiden om ook onbekende mensen te prikkelen is weer een kunst op zich.
Waar ik moeite mee heb zijn verjaardagen. Ik krijg keurig netjes een email bericht wie er die week jarig is, als ik op mijn pagina kijk, staat het daar ook nog eens vermeld. En dan….ga ik mensen feliciteren die ik anders niet zou feliciteren?  Wat is er mis mee om iemand te feliciteren en nog een fijn jaar vol goede gezondheid te wensen? Niets toch. Maar als ik dat berichtje niet had gehad, had ik het dan ook gedaan? Hoe gemeend is het? Heel gemeend, want ik wens dat toch oprecht?
Maar ik ben iemand die stopt met relaties als er geen wisselwerking meer is. Als contacten verplichtingen gaan worden. Verplicht naar een verjaardag, jaar in, jaar uit, ook als er buiten die verjaardag niets meer is. Stoppen!  En daarmee zeg ik niet dat je elkaar veel moet zien om goede vrienden te zijn.  Ik kan iemand na twee jaar tegen komen en acuut weer een klik hebben, en de tijd vergeten in het samen zijn.   En meestal zijn het mensen waar ik ook niet (altijd) op een verjaardag kom.
Maar terug naar facebook, op mijn eigen verjaardag komt er ook een stroom binnen.  En dan ben ik sceptisch omdat ik weet dat het toeval is, de mail kwam binnen, het berichtje werd gezien.   Maar ik weet ook dat die ander het wel meent, die felicitatie. Dus ja ergens toch wel leuk.  Maar de criticus in mij denkt ook: ja lekker makkelijk hoor, op die manier feliciteren, kon er mail of kaartje meer vanaf?
Conclusie voor mezelf, ik ga a-sociaal doen op het sociale media en ga iemand niet feliciteren wanneer ik dat zonder facebook ook niet gedaan zou hebben. En toch ga ik genieten als felicitaties binnen komen van mensen waarvan ik het niet verwacht had.  En ga er niemand op aan kijken als hij het mailtje van facebook binnen krijgt, dat negeert en mij niet feliciteert!.
En  uiteindelijk kan ik ook met de vriendschappen op facebook besluiten te stoppen. Als het verplichting wordt om…. Maar op facebook kost het veel minder energie om aan de verplichting te voldoen, welke verplichting trouwens? Leg ik die niet mezelf op…dat zou een volgende blog kunnen worden.

 

 

 

Dat wat op je pad komt..

Ik heb langere tijd gedacht: dat wat op mijn pad komt, daar moet ik iets mee doen, want het komt niet voor niets op mijn pad. Het laatste klopt, het komt niet voor niets voorbij. Wat voor mijn niet klopte is dat ik dacht dat iets mee doen, betekende ja zeggen,  het aannemen en  “gaan doen”.
Maar dat is niet de bedoeling. Iets komt op mijn pad, en dan mag ik onderzoeken of ik er iets mee wil of kan doen. En als uit dat onderzoek blijkt dat het niet goed voor me is, op welke manier dan ook, dan moet ik dat dus niet doen.  En uiteraard, als blijkt dat het wel bij me past, dan wel.
Gevaar is natuurlijk de blinde vlek, iets niet zien in het onderzoek. Of angst, en vanuit angst het onderzoek zo manipuleren, dat ik denk dat ik er niets mee moet doen.
Ik ging de andere kant op, deed dingen die op mijn pad kwamen, die toch echt niet goed voor me waren.  Maar ik dacht: het komt niet voor niets voor bij, ik moet er wat mee.  Zo had ik onlangs heel even twee banen. Parttime weliswaar, maar naast  mijn baan doe ik nog werkzaamheden voor mijn praktijk. (dus eigenlijk had ik al twee banen en werd dit nummer drie)  Ik dacht, tjsa, deze baan komt niet voor niets op mijn pad, die moet ik nemen.  Wanneer ik eerder, eigenlijk direct al, mijn gevoel gevolgd had, had ik het niet gedaan. Want alles in mij zei dat ik het niet moest doen.  Maar ja het kwam op mijn pad en ja, dan moet ik dat dus blijkbaar doen. Gevolg dat ik wat later mijn gevoel ging volgen en mensen moest teleurstellen.
Meer dan ooit weet ik nu dat, dat wat op mijn pad komt, inderdaad niet zomaar voorbij komt. Het vraagt een stukje zelfonderzoek, en vandaar uit een keuze.
En dat trachten objectief te doen. Dus zeer waarschijnlijk zal ik zo af en toe door de blinde vlek, door (onbewuste) angsten, alsnog de verkeerde keuze maken.
Maar gelukkig kun je daar altijd weer op terug komen, soms met wat horten en stoten.  En uiteindelijk leer ik daar dan weer van. Op moment dat het gebeurd een schrale troost, maar uiteindelijk een rijker leven.

Hindernissen op je pad

Hindernissen op je pad

Vakantie als levensles

Vakantie, voor velen komt de periode eraan, voor mij is deze periode net achter de rug. Een kleine twee weken in het prachtige Macedonië geweest.

Wat doet vakantie  met mij? Is het accu opladen? Afstand nemen? Balans opmaken?  Vroeger, als je over een tweetal jaren terug al over vroeger mag spreken was vakantie vooral mijmeren.  Dat wat veel mensen met de jaarwisseling doen.  Geholpen door wat modellen, keek ik naar afgelopen jaar, en maakte ik plannen voor het komend jaar.  Wat wil ik neer gaan zetten, wat wil ik gaan doen.
Dit jaar was dat compleet anders.  Heeft waarschijnlijk te maken met een verschuiving van volledig zelfstandig ondernemer naar parttime zelfstandig ondernemer en een dienstverband.
Maar het heeft ook te maken met de manier van vakantie vieren.  We maakten een rondreis in Macedonië. Kwamen op plaatsen met weinig tot geen toerisme,  weinig tot geen richting aanwijzers.  Dat maakte dat waar de weg heen ging wel enigszins duidelijk was, maar dat wat we tegen kwamen  niet. En wat we tegen kwamen zat vol verrassingen.  Van prachtig landschap met prachtige weidebloemen, bossen, velden, schapen met hun herder, onverwachte dorpjes, kerkjes,   tot diepe kuilen in de weg, stenen op de weg, wegen die gewoon ophielden.  Zo reden we een weg in om te picknicken.  Bleek dat we voor een klooster stonden. Dus even kijken.  Bij dat klooster bleek een grotkerk te zijn vanuit de 6e eeuw met prachtige iconen.  De kerk werd speciaal voor ons open gedaan om te gaan kijken.
Dit stond nergens aangegeven, je komt het tegen of niet.
Het was iedere dag opnieuw genieten van dat wat we tegen kwamen.
En dat maakte ook dat ik geen tijd had om te mijmeren over mijn verleden en mijn toekomst.  Alles wat ik zag, hoorde rook, gaf zoveel indrukken dat het in het moment leven was.

En nu ben ik terug, met een lichte heimwee naar wat ik in Macedonië ervaren heb. Wilde ideeën over emigreren komen voorbij, en gaan weer weg.
Geen idee wat er op mijn pad komen gaat komende tijd. Ik laat me verrassen door dat wat ik tegen kom.  Geniet van de mooie momenten,  oppassen voor de grote gaten in de weg, en terug op de wegen die ophouden.
Mijn vakantie was dit jaar een mooie levensles!

 

DSC_0185

Gefrustreerd en ontevreden…

Soms heb ik daar veel last van, dat dingen niet lopen zoals ik graag zou willen, dat ik de reacties niet terug krijg zoals ik graag zou willen en dat ik ook niet goed weet, wat ik daarmee moet.

Voorbeeld: ik stop nog voor halverwege het traject met een opleiding, omdat het niet goed valt voor me. Ligt (uiteraard helemaal) aan mij. Ik communiceer dat met de trainer en bericht het op de besloten facebookgroep. Daar komen aardige reacties van een aantal medecursisten. De trainer zet op facebook dat ze een mail zal sturen. Die mail komt niet, en zonder bericht wordt ik “uit de facebookgroep gezet”.
Ik had zo graag een mail gehad, ik had zo graag even een berichtje gehad dat ik uit de groep gehaald zou worden. Ik begrijp het wel, maar ik had zo graag….
(en ja ik heb die trainer gemaild, en die had het natuurlijk gewoon even te druk…)

Waar ik ook last van heb is dat ik iemand iets vraag, en daar komt geen antwoord op. En dan moet ik het nog eens vragen,  en soms nog eens en nog eens en nog….
Wat is de reden dat één keer vragen niet genoeg is?

Of waar ik last van heb, dat ik het gevoel heb dat ik een ander niet duidelijk gemaakt krijg wat ik bedoel? Snap je het nog? Nee ? Dat is dan net wat ik bedoel!

En zo zijn er meer voorbeelden, dat ik iets doe, of juist iets niet doe en daar toch een bepaalde verwachting van heb die niet uit komt. Dat zorgt bij mij voor een ontevreden gevoel. Of soms ook wel twijfel. Heb ik het wel goed gedaan, zou ik het anders moeten doen, en hoe anders dan? Of zie ik het helemaal fout?

Het is natuurlijk van deze tijd dat je alles bij jezelf moet zoeken. Niets ligt aan de ander, alles ligt bij mij. En ja dat klopt, het is hoe ga ik hiermee om. Wat doe ik met mijn ontevreden gevoel en twijfel..?
Hoe ga ik met de ander om dat ik toch bereik wat ik wil bereiken?

En dan ook nog: hoe ben ik zelf naar anderen? Kom ik altijd mijn afspraken na, voldoe ik aan de verwachtingen van anderen?  Ik zal zeggen, ik probeer dat wel, ik probeer dat wat ik toezeg ook werkelijk te doen. Maar uiteraard, ook ik ben geen heilige en het zal wel eens mis gaan. Ik probeer vooral niet te beloven wat ik niet waar kan maken. Maar iets niet beloven, wil niet zeggen dat een ander het ook niet van mij verwacht.  Onuitgesproken verwachtingen. Ook daar wil ik aan voldoen, maar kan ik dat wel?

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die af en toe gefrustreerd rondloopt.  Teleurgesteld en ontevreden. En ja natuurlijk, ga ik daarmee met mezelf aan de slag, maar het neemt niet weg dat me dat soms gewoon even niet lukt en ik dan ben ik ontevreden en teleurgesteld.
En soms kan ik dat dan kwijt op papier (digitaal papier) en dat helpt mij weer om de boel te relativeren! Zoals nu 🙂

 

Hoe hoort het eigenlijk ??

Ken jij dat ook, dat je soms niet weet hoe het hoort?  Lastige vind ik nog dat ik er meestal geen weet van heb, dat ik het niet weet, en er daarom in eerste instantie ook geen last van heb.
Kun je het nog volgen? Een voorbeeld:
Lang geleden zat ik eens op een verjaardag van mijn zus. En daar ging een “roddel” dat de buurvrouw haar benen niet scheerde. Uhh, benen scheren? Hoort dat dan? (ik had altijd lange broeken aan…).  Ik ging op zoek en ben mijn benen gaan scheren. Dit was iets wat ik gemist had in het leven, en zo waren er nog veel meer.
Andere situaties, in een nieuw gezelschap komen en niet weten hoe het hoort, hand geven? Kussen? En als je dan kust 2 of  3?
Wat heb ik me in mijn leven toch vaak ongemakkelijk gevoeld over dit soort zaken.
Maar andersom ook. Ik werkte destijds bij een bedrijf waar bordeelbezoek onderdeel van de verkooptrajecten waren. Het was mijn eerste baan in de commerciële wereld. Ik wist niet beter en dacht dat het overal zo ging.  Verbaast in mijn volgende baan:  item representatie kosten waren verdacht laag.  Uhh.. ?? Hier niet uh…?
Doen hoe het hoort is aanpassen aan de waarden, normen en gebruiken van de groep waar je je bij bevindt. En vroeger..(ben ook al erg oud), deed ik dat, zonder mezelf af te vragen of dat eigenlijk wel bij mij paste? Wil ik wel kussen? Wil ik scheren?  Wil ik het gewoon vinden dat bordeelbezoek bij het verkooptraject hoort?  Of wil ik bepaalde wel bepaalde zaken missen, concessies doen?
Vele jaren en cursussen later, weet ik dat het belangrijk is voor mij omdat heel serieus bij mezelf af te vragen.  En dat betekent soms afscheid nemen. Soms betekent het opzoek gaan naar nieuwe mensen, nieuwe groepen. Maar het betekent ook mijn eigen waarden en normen onderzoeken, kloppen ze nog wel voor mij. En ook mijn gebruiken?

Weten hoe het hoort is volgens mij ook zo’n levenslang ontwikkelproces.  Wat soms pijn doet, soms lachwekkend is, maar vooral boeiend is en mag zijn!