Vakantie als levensles

Vakantie, voor velen komt de periode eraan, voor mij is deze periode net achter de rug. Een kleine twee weken in het prachtige Macedonië geweest.

Wat doet vakantie  met mij? Is het accu opladen? Afstand nemen? Balans opmaken?  Vroeger, als je over een tweetal jaren terug al over vroeger mag spreken was vakantie vooral mijmeren.  Dat wat veel mensen met de jaarwisseling doen.  Geholpen door wat modellen, keek ik naar afgelopen jaar, en maakte ik plannen voor het komend jaar.  Wat wil ik neer gaan zetten, wat wil ik gaan doen.
Dit jaar was dat compleet anders.  Heeft waarschijnlijk te maken met een verschuiving van volledig zelfstandig ondernemer naar parttime zelfstandig ondernemer en een dienstverband.
Maar het heeft ook te maken met de manier van vakantie vieren.  We maakten een rondreis in Macedonië. Kwamen op plaatsen met weinig tot geen toerisme,  weinig tot geen richting aanwijzers.  Dat maakte dat waar de weg heen ging wel enigszins duidelijk was, maar dat wat we tegen kwamen  niet. En wat we tegen kwamen zat vol verrassingen.  Van prachtig landschap met prachtige weidebloemen, bossen, velden, schapen met hun herder, onverwachte dorpjes, kerkjes,   tot diepe kuilen in de weg, stenen op de weg, wegen die gewoon ophielden.  Zo reden we een weg in om te picknicken.  Bleek dat we voor een klooster stonden. Dus even kijken.  Bij dat klooster bleek een grotkerk te zijn vanuit de 6e eeuw met prachtige iconen.  De kerk werd speciaal voor ons open gedaan om te gaan kijken.
Dit stond nergens aangegeven, je komt het tegen of niet.
Het was iedere dag opnieuw genieten van dat wat we tegen kwamen.
En dat maakte ook dat ik geen tijd had om te mijmeren over mijn verleden en mijn toekomst.  Alles wat ik zag, hoorde rook, gaf zoveel indrukken dat het in het moment leven was.

En nu ben ik terug, met een lichte heimwee naar wat ik in Macedonië ervaren heb. Wilde ideeën over emigreren komen voorbij, en gaan weer weg.
Geen idee wat er op mijn pad komen gaat komende tijd. Ik laat me verrassen door dat wat ik tegen kom.  Geniet van de mooie momenten,  oppassen voor de grote gaten in de weg, en terug op de wegen die ophouden.
Mijn vakantie was dit jaar een mooie levensles!

 

DSC_0185

Gefrustreerd en ontevreden…

Soms heb ik daar veel last van, dat dingen niet lopen zoals ik graag zou willen, dat ik de reacties niet terug krijg zoals ik graag zou willen en dat ik ook niet goed weet, wat ik daarmee moet.

Voorbeeld: ik stop nog voor halverwege het traject met een opleiding, omdat het niet goed valt voor me. Ligt (uiteraard helemaal) aan mij. Ik communiceer dat met de trainer en bericht het op de besloten facebookgroep. Daar komen aardige reacties van een aantal medecursisten. De trainer zet op facebook dat ze een mail zal sturen. Die mail komt niet, en zonder bericht wordt ik “uit de facebookgroep gezet”.
Ik had zo graag een mail gehad, ik had zo graag even een berichtje gehad dat ik uit de groep gehaald zou worden. Ik begrijp het wel, maar ik had zo graag….
(en ja ik heb die trainer gemaild, en die had het natuurlijk gewoon even te druk…)

Waar ik ook last van heb is dat ik iemand iets vraag, en daar komt geen antwoord op. En dan moet ik het nog eens vragen,  en soms nog eens en nog eens en nog….
Wat is de reden dat één keer vragen niet genoeg is?

Of waar ik last van heb, dat ik het gevoel heb dat ik een ander niet duidelijk gemaakt krijg wat ik bedoel? Snap je het nog? Nee ? Dat is dan net wat ik bedoel!

En zo zijn er meer voorbeelden, dat ik iets doe, of juist iets niet doe en daar toch een bepaalde verwachting van heb die niet uit komt. Dat zorgt bij mij voor een ontevreden gevoel. Of soms ook wel twijfel. Heb ik het wel goed gedaan, zou ik het anders moeten doen, en hoe anders dan? Of zie ik het helemaal fout?

Het is natuurlijk van deze tijd dat je alles bij jezelf moet zoeken. Niets ligt aan de ander, alles ligt bij mij. En ja dat klopt, het is hoe ga ik hiermee om. Wat doe ik met mijn ontevreden gevoel en twijfel..?
Hoe ga ik met de ander om dat ik toch bereik wat ik wil bereiken?

En dan ook nog: hoe ben ik zelf naar anderen? Kom ik altijd mijn afspraken na, voldoe ik aan de verwachtingen van anderen?  Ik zal zeggen, ik probeer dat wel, ik probeer dat wat ik toezeg ook werkelijk te doen. Maar uiteraard, ook ik ben geen heilige en het zal wel eens mis gaan. Ik probeer vooral niet te beloven wat ik niet waar kan maken. Maar iets niet beloven, wil niet zeggen dat een ander het ook niet van mij verwacht.  Onuitgesproken verwachtingen. Ook daar wil ik aan voldoen, maar kan ik dat wel?

Ik vermoed dat ik niet de enige ben die af en toe gefrustreerd rondloopt.  Teleurgesteld en ontevreden. En ja natuurlijk, ga ik daarmee met mezelf aan de slag, maar het neemt niet weg dat me dat soms gewoon even niet lukt en ik dan ben ik ontevreden en teleurgesteld.
En soms kan ik dat dan kwijt op papier (digitaal papier) en dat helpt mij weer om de boel te relativeren! Zoals nu 🙂

 

Hoe hoort het eigenlijk ??

Ken jij dat ook, dat je soms niet weet hoe het hoort?  Lastige vind ik nog dat ik er meestal geen weet van heb, dat ik het niet weet, en er daarom in eerste instantie ook geen last van heb.
Kun je het nog volgen? Een voorbeeld:
Lang geleden zat ik eens op een verjaardag van mijn zus. En daar ging een “roddel” dat de buurvrouw haar benen niet scheerde. Uhh, benen scheren? Hoort dat dan? (ik had altijd lange broeken aan…).  Ik ging op zoek en ben mijn benen gaan scheren. Dit was iets wat ik gemist had in het leven, en zo waren er nog veel meer.
Andere situaties, in een nieuw gezelschap komen en niet weten hoe het hoort, hand geven? Kussen? En als je dan kust 2 of  3?
Wat heb ik me in mijn leven toch vaak ongemakkelijk gevoeld over dit soort zaken.
Maar andersom ook. Ik werkte destijds bij een bedrijf waar bordeelbezoek onderdeel van de verkooptrajecten waren. Het was mijn eerste baan in de commerciële wereld. Ik wist niet beter en dacht dat het overal zo ging.  Verbaast in mijn volgende baan:  item representatie kosten waren verdacht laag.  Uhh.. ?? Hier niet uh…?
Doen hoe het hoort is aanpassen aan de waarden, normen en gebruiken van de groep waar je je bij bevindt. En vroeger..(ben ook al erg oud), deed ik dat, zonder mezelf af te vragen of dat eigenlijk wel bij mij paste? Wil ik wel kussen? Wil ik scheren?  Wil ik het gewoon vinden dat bordeelbezoek bij het verkooptraject hoort?  Of wil ik bepaalde wel bepaalde zaken missen, concessies doen?
Vele jaren en cursussen later, weet ik dat het belangrijk is voor mij omdat heel serieus bij mezelf af te vragen.  En dat betekent soms afscheid nemen. Soms betekent het opzoek gaan naar nieuwe mensen, nieuwe groepen. Maar het betekent ook mijn eigen waarden en normen onderzoeken, kloppen ze nog wel voor mij. En ook mijn gebruiken?

Weten hoe het hoort is volgens mij ook zo’n levenslang ontwikkelproces.  Wat soms pijn doet, soms lachwekkend is, maar vooral boeiend is en mag zijn!

 

Geboorte horoscoop

Onlangs heb ik een geboorte horoscoop laten maken. Ik was nieuwsgierig en sceptisch tegelijk. Ik hecht geen waarde aan de horoscopen zoals ik die in de tijdschriften lees.  Ik heb ze vroeger zelf geschreven voor de schoolkrant van de middelbare school en had al snel door hoe dat werkte: algemeen, dat wat ongeveer voor iedereen wel uit kan komen, beetje de grove profielschets van het sterrenbeeld in de gaten houden.
En misschien doe ik hier sommige mensen te kort, maar mijn geloof in een horoscoop was daarmee wel van de baan.
Totdat ik onlangs geadviseerd werd om dat eens te laten doen.  Eerst een op de website gekeken, nog eens gekeken, wat meer gelezen en ja toen toch maar een afspraak gemaakt. Wat heb ik te verliezen, en ik ben wel iemand die graag de ervaring aangaat.

text_2

Dit was een tekstje op de website, ik dacht, kom maar op met dat lot en mijn karakter.

Ik ben verrast. Deze meneer kende mij totaal niet en wist toch wel het een en ander over mij te vertellen.  Bijna twee uur lang.  En in die twee uur kreeg ik zoveel informatie, dat wanneer ik de cd’s na 3 keer luisteren nog eens beluister dan hoor ik weer nieuwe dingen.
Hij beschreef een patroon van mij, waarvan ik dacht: tjee dit is echt zo gebeurd, ik weet waar hij het over heeft.  Ging over dat ik veel weet, daarin anderen wil adviseren, helpen. Maar dan mezelf zo wegcijfer, dan de ander mij niet meer serieus neemt. Vervolgens ga ik zo erg mijn best doen dat ik weer (bijna) claimend wordt. En dat om weer aardig gevonden te worden.
Gelukkig vertelde hij ook dat ik dit patroon uitgewerkt heb…..maar het was akelig herkenbaar.
Ook vertelde hij me dat ik een kras oud wijf ga worden (dit is even mijn eigen vrije vertaling..) En ja dan mijn lot.  Spirituele bevrijding. … En daar worstel ik nu mee, want wat is dat spirituele bevrijding?  Hoe ziet er dat uit, wat moet ik daarvoor doen?  Mijn coach van dit moment zegt: dat is voor jezelf gaan staan, in je kracht gaan staan.  Op alle vlakken, mijn werk, mijn relatie,  in de dingen die ik doe en wil. Hij ziet een directeur in mij, directeur van een cultureel centrum of iets dergelijks. Ik zie dat zelf (nog) niet.  Ik heb volgens mij voldoende uitdaging in wat ik nu doe.
Maar ik heb intussen respect voor  de mensen die op deze manier een horoscoop duiden. Want behalve wat ik hier noem, is er nog veel meer gezegd dat me liet verbazen.  Het leverde me ook rust op, acceptatie van de dingen waar ik tegen aan het vechten was, omdat ik het eigenlijk niet wilde.  Maar hoe kun je iets niet willen dat bij je hoort?   Verrassend, inzichtgevend, glimlachend en soms ook onroerend.
Mocht je willen weten waar ik dit heb laten doen:  http://willemsimmers.nl/

Frustratie is een groeikans!

Volgens de Heimler methode (methode voor verschillende  gesprekstechnieken), heb je frustratie nodig om te groeien. Geen frustratie betekent eigenlijk niet leven.
Vertel dat maar eens tegen iemand waar je een slecht nieuwsgesprek mee moet voeren of een cliënt die bij je komt om hulp. Die nemen dat op zo’n moment niet van je aan.  Ga zelf maar na hoe je kan reageren als je in een negatieve spiraal zit en meneer of mevrouw optimist komt voorbij…daar heb je dan  geen oren naar.
En toch, er bestaat geen leven waarin geen tegenslag zit.  Het is onmogelijk om zonder “ellende” ons leven te leven, vroeg of laat krijgen we te maken met tegenslagen, verliezen en daarbij horende rouwperiodes.  Hoe je daar uit komt heeft te maken met je instelling, met hoe jij persoonlijk met deze tegenslagen of rouwperiodes omgaat. Dat verschilt per persoon, de een gaat hardlopen, de ander kruipt in bed en alle andere variaties zijn mogelijk.  Iemand die “normaal’ in zijn vel zit kruipt uit dit dal, leert ervan en gaat verder. Mensen die in een labiele periode zitten hebben daar meer moeite mee en blijven langer hangen, of kwijnen weg.  De situatie verlamt dan. En toch zie je dat gelukkig weinig gebeuren. Mijn moeder zei: kracht naar kruis. En als je rondkijkt zie je dat deze uitdrukking waar is. Meestal kunnen mensen hun ellende “aan”.  En vanuit de gedachte dat je frustratie nodig hebt om te groeien, zet je daarna stappen vooruit.
Soms moeten situaties eerst erger worden voor verbetering optreed. De sores in de relatie moeten eerst escaleren voordat men echt wakker wordt en de schouders er onderzet.  Soms is crisis in een onderneming nodig om te saneren en uiteindelijk weer gezond verder te gaan.
Crisis maakt mensen vaak creatief, zoekend naar mogelijkheden om te overleven, die uiteindelijk zorgen dat we weer gaan leven.
Cliënten die bij me komen hopen vaak da t ik ze kan vertellen wat ze moeten doen om de knop om te zetten. Maar zo werkt het helaas niet.  Problemen zijn vaak het resultaat van jarenlange patronen.  Patronen doorbreken vraagt tijd.  Dus nee als ze naar buitenlopen is het niet ineens allemaal anders.  Het is meestal zo dat je op een onverwacht moment terug kijkt naar een langere periode die voorbij is en dan mag je ontdekken: he, dingen zijn opgelost, veranderd, verbeterd.  En dat zijn leuke ontdekkingen.
Zoals de Heimler methode aangeeft dat frustratie groeikansen creëert, geeft het ook aan dat teveel frustratie verlamt, zorgt dat je niet meer vooruit komt. Dus ook hier is  balans belangrijk. Frustratie op je werk is een groeikans wanneer je op andere levensgebieden tevredenheid ervaart.  Of andersom,  frustratie in je relatie kun je me om gaan als je bijvoorbeeld op je werk goed op je plek zit.  Frustratie op alle levensgebieden verlamt en zorgt ervoor dat je op geen enkel vlak de negatieve spiraal kunt doorbreken.
Dus ja ik wens je frustratie toe, maar niet te veel!

 

Prinses worden..?!

Nog geen vijftig jaar geleden woonde een klein meisje in Eindhoven. Zij woonde bij hele gewone ouders, in een hele gewone buurt. Dat meisje had een droom, ze wilde prinsesje worden.  Waarom ze dat wilde ?  Nou in haar ogen waren prinsesjes hele bijzondere meisjes. Die mooi zijn, mooie kleren droegen. Maar ze had eigenlijk ook het idee dat prinsesjes soort feeën waren. Een fee was dan eigenlijk weer een beetje een engel die heel veel goede dingen voor de mensen kon doen. En ja zo zou ze wel willen leven.
Maar, prinsesje, dat wordt je niet zo maar, sterker nog meestal word je als prinsesje geboren. Dus was ze aan het denken hoe ze dat zou moeten doen.  In het land waar dit meisje woonde werd een prins geborgen. Een heuse prins.  Het meisje had eens nagedacht. Als ze nu met die prins zou trouwen, dan zou zij prinses worden. Want zo gaat dat als je met een prins trouwt.
Maar hoe moest ze dat doen?  Er waren in die tijd nog geen t.v.-programma’s van prins zoekt prinses. Of wie trouwt mijn prins, waarbij de koningin een vrouw zoekt voor haar prinsenzoon.
En hoe ze ook nadacht, het meisje kon geen manier vinden. En op enig ogenblik heeft ze er zich maar bij neergelegd, en is ze haar eigen leven gaan leiden.
En nu zo’n kleine vijftig jaar verder. Het meisje is vrouw geworden.  En haar prins wordt dit jaar koning. En de vrouw die met de prins getrouwd is, is nu prinses maar wordt koningin. Want zo gaat dat als je met een prins die koning wordt getrouwd bent.
Gelukkig denkt de vrouw, stel je voor, dat ik nu koningin was geworden. Dan zou iedereen mij kennen, ik zou niets kunnen doen of iedereen weet het. Steeds maar mensen die foto’s willen maken, van mij, mijn man en mijn kinderen. Mijn kinderen zouden prinsen zijn. (de vrouw heeft twee zonen, geen dochters).   En intussen weet de vrouw ook  dat om een engel te zijn in levens van anderen je helemaal geen prinses hoeft te zijn. Dat we dat allemaal kunnen. Dat we allemaal engelen in ons leven nodig hebben en dat we die ook tegenkomen. En dat we af en toe ook een engel voor een ander kunnen zijn.  Gewoon door eens te luisteren, iets te doen voor een ander. En de vrouw leefde haar leven door en het was goed zoals het was.

 

Keuzes maken…

Dagelijks maken we keuzes, welke kleding we zullen dragen, wat we zullen eten, of we met de fiets of de auto naar het werk gaan en ga zo maar door. Keuzes waar de meesten van ons gelukkig niet zo heel lang bij stil hoeven te staan.
Maar soms kom je bij keuzes in je leven die minder simpel zijn.  Waar je serieus stil moet blijven zijn bij de opties, de mogelijkheden en de gevolgen van die keuzes. Terwijl die gevolgen misschien niet eens te overzien zijn.  Denk dat aan keuzes als: ander werk, verhuizen, samen gaan wonen of juist het tegenovergestelde: stoppen met een relatie.
Het simpel plussen en minnen blijkt dan niet te werken.  Sterker nog, wat op het een moment een plus lijkt, kan op ander moment een min zijn, of andersom.
Het verschilt natuurlijk per mens hoe je daar mee omgaat en hoe je daar weer uit komt. Zelf ben ik iemand die in zo’n periode, door emoties geleidt, rigoureuze beslissingen kan nemen. Dat is niet handig. Want emoties zijn slechte raadgevers. Zorgen ervoor dat je alles behalve met een heldere blik naar de situatie kijkt.  Gelukkig heb ik mezelf intussen een beetje leren kennen en weet ik dat van mezelf en probeer ik afstand te nemen. Even weg uit de vertrouwde omgeving om van een afstand naar de situatie te kijken en te voelen wat ik diep van binnen nu eigenlijk echt wil.
Voelen klinkt voor veel mensen wat vaag. Maar stil worden en jezelf afvragen wat je echt wil en het dan stil te laten zijn kan helpen. Maar ook praten met anderen kan je helpen. Hoewel je soms ook op moet letten dat je geen meepraters krijgt. Want soms kun je zelf zo overtuigd zijn van jou inzicht op dat moment dat degene met wie je praat met je meegaat, overtuigd door jou verhaal. En als je dan een uur later er anders overdenkt, kun je de ander ook weer meenemen in je verhaal. Je hebt dus iemand nodig die jou kent en van een afstandje met je mee kijkt,  en zich niet in laat pakken door jouw (emotioneel) verhaal. Anderzijds moet je je ook niet in laten pakken door een derde. Die kan een beeld hebben van wat het beste is voor jou, wat eigenlijk toch niet bij je past.
Het is niet makkelijk en vroeg of laat komen we het allemaal eens tegen in ons leven.
En  wat je ook gaat doen,  dit soort levensbeslissingen, die een grote invloed hebben op het vervolg van je leven vragen tijd. Dit mag je niet overhaast doen, zonder echt goed na te denken of de consequenties, zonder echt goed te voelen wat jij echt wilt.  En als je dan kiest, ga er dan ook voor 100% voor en maak er wat van!

 

 

Mislukt?

Onlangs plaatste ik de volgende spreuk op twitter/facebook:

Succes is de vaardigheid van de ene mislukking naar de andere te gaan zonder je enthousiasme te verliezen (Winston Churchill).

Daarop kreeg ik een reactie van iemand: mislukkingen bestonden toch niet? Dat zijn leermomenten voorstudies, kladversies, groeistuipen etc.

En dat bracht me terug na zo’n kleine 20 jaar geleden.  Ik had een cursus gevolgd, personal development. Dat ging via het werk van mijn man en ik mocht deze cursus ook volgen. Dat was een voor mij de eerste kennismaking met het werken aan jezelf, bewustwording etc.
In die cursus leerden we dat je je kinderen altijd positief moet stimuleren. Alles wat ze bijvoorbeeld tekenen is mooi.  Wij als kersverse ouders brachten dat in de praktijk. Iedere tekening was geweldig.  Met als gevolg dat onze oudste zijn best niet meer deed. Immers het was toch altijd goed….weg uitdaging..

En daar moest ik aan denken toen ik bovengenoemde reactie kreeg.  Het is leuk om alles positief te benaderen, maar is het soms niet beter eerlijk te zijn en toegeven dat iets mislukt is? En ja natuurlijk leer je van je mislukkingen en kun je zeggen dat het leermomenten e.d. zijn.
Maar wat is er erg aan om een mislukking mee te maken?  Om toe te geven dat iets mislukt is?

En ja, zoals mijn twitteraarster  daarna reageerde: het gaat erom om je enthousiasme niet te verliezen, dat is de boodschap van Winston Churchill.
En daar zit natuurlijk ook de kunst in.  Om door te gaan, en dan ook nog enthousiast, ondanks de mislukkingen.  Daarin zit het mysterie van vele kunstenaars, sporters, uitvinders en succesvolle mensen in het leven. Zij geven niet op, maar zetten door, doen dingen keer en keer opnieuw, tot het gewenste resultaat. En dat vind ik enorm knap.  De meeste “gewone” mensen lukt dat niet.  Heb je dan een mislukt leven?  Ik in ieder geval niet. Ondanks mijn bewondering voor mensen die het wel kunnen heb ik er geen last van dat ik het niet heb. En ben ik tevreden met het minder succesvol zijn. Sporter, kunstenaar of uitvinder is daardoor al helemaal niet weggelegd voor me.  En daar heb ik helemaal geen last van ! 🙂

 

 

Beter je verliezen in je passie dan zonder passie leven. Is dat waar?

Ik lees graag spreuken, ik deel ze graag daarom zet ik er wel eens wat op facebook of twitter. Ze kunnen inspireren, je een duwtje in de rug geven, je wakker schudden. Soms zijn ze zo waar en soms lijken ze waar, totdat je erover na gaat denken.

Zo deze:

Beter je verliezen in je passie dan zonder passie leven.

In eerste instantie dacht ik: jahaa, dat klopt, een leven zonder passie is dat wel een leven?  Hoe kun je met plezier werken als je geen passie hebt in/met je werk. Hoe kun je een fijne liefdesrelatie hebben als de passie ontbreekt.  Dan ga je als een robot leven. Dan doe je de dingen die je moet doen en dat is het dan.

En je verliezen in je passie, ach dat is zo erg toch niet?

Maar dat vraag ik me dus af. Wordt het geen verslaving als je jezelf verliest in je passie. Verlies je al het andere dan niet uit het oog ? Wordt het een obsessie en kun je alleen nog maar denken/handelen vanuit die passie.  In een relatie je verliezen in de passie, zie je dan nog wel de andere aspecten van de ander?  Verliefdheid is de verdoving van de natuur. En na verloop van tijd is de verdoving uit gewerkt en ontmoet je elkaar echt.  Dat heeft een functie. Vanuit de natuur is de verliefdheid nodig voor de voortplanting. Niet meer en niet minder.  Dus jezelf tijdelijk verliezen in de passie heeft een nuttige functie.  Maar blijf je jezelf verliezen, wat blijft er dan van jezelf over.

Verliezen in passie, betekent dat jezelf wegcijferen voor of in die passie?  Betekent dat niet goed voor jezelf zorgen omdat je alleen maar met het ene bezig bent? Betekent dat grote schulden aangaan vanuit die passie. Eigenlijk  niet meer in realiteit leven?

Zonder passie leven betekent dat een emotieloos leven?  In ieder geval zonder de emotie die ik me voorstel bij in passie leven. Vol vuur en enthousiasme, lef. Maar juist een gestructureerd, leven, zonder uitspattingen, voorspelbaar.

Dit wordt, zoals zoveel keuzes, de keuze van de midden weg. Je tijdelijk verliezen is passie is heerlijk, soms even pas op de plaats zonder al te veel passie is ook niet slecht.  Een goede mengeling van beiden, dat is wat ik voor mezelf graag na streef.

Hoe zit dit voor jou. Is je passie in balans, heb je geen passie, teveel??

passiebloemlavendl

Niet gevraagd, toch gekregen…

Tis alweer even geleden dat ik een cursus deed waarin we leerden met de stem te werken, te helen.
Als ik in een dergelijke cursus stap dan  gaat het voor mij om de ervaring. Het zelf doen, het ondergaan. En vandaar uit leer ik. Als ik iets ondergaan heb dan sla ik dat ergens in mijn onbewuste op en dan weet ik wat ik zelf moet doen als ik in de praktijk werk.
Ik geniet er ook van om beide rollen te mogen beleven: ondergaan en toepassen. Dat maakt voor mij een cursus leuk.  De theorie kan ik me thuis wel eigen maken.

Tijdens die cursus kwam ik met een man te werken. Hij zou met zijn stemklank bij mij werken.  Ik kan me indenken dat degenen die  niet weten waarover ik het heb, zich geen voorstelling  kunnen maken, daarom voor het beeld: ik lig op een matje en hij gaat met de klank van zijn stem langs mijn lichaam. Intuïtief kan hij dan iets met de klank doen, harder, zachter, hoger, lager.  Deze man vond echter dat hij zijn andere kwaliteiten op mij moest uitoefenen.  Hij deed een aantal dingen meer  (geen oneerbare zaken hoor) en hij zag dat ik een kristal in mij had die nog niet naar buiten mocht komen en hij ging me daarbij helpen. Met alles, behalve de klank…
Hij ging dingen doen waar ik niet om gevraagd had, ging dingen zeggen waar ik niet op zat te wachten, hij ontnam mij de ervaring die ik op wilde doen… GRRRRR

Herken je dat, dat mensen iets voor je gaan doen, of met je gaan doen waar je helemaal niet om gevraagd hebt ?  Waarmee ze je zelf iets ontnemen, omdat je niet krijgt waarom je wel vroeg?

Blijkbaar mogen “spirituele” mensen dat.  Want op een spirituele beurs zie je dat ook gebeuren. Mevrouw, mevrouw, ik zie dat u een gat in uw aura heeft.   Ow, wie ik? Een gat? Waar? Kan dat kwaad? Wat moet ik nu?  Maar die persoon is of al vertrokken of wil je een (duur) consult aansmeren.

Dit alles gaat onder het mom: ik bedoel het zo goed, ik heb gaven die ik met anderen wil delen, mijn intentie is goed, mijn gidsen zeggen dat….

En ja dan is het aan jou en mij om grenzen aan te geven. Dit is niet waar ik om gevraagd heb. Dit wil ik niet. Bij mij is het meestal al zo snel gebeurd dat voor ik door heb dat mijn grens overschreden is de ander al vertrokken is. Of dat ik, zoals in de situatie met de cursus, verwacht dat de cursusleider ingrijpt.  Die verwachting kwam niet uit en ik had beter voor mezelf mogen zorgen, en aan moeten geven dat ik een andere verwachting van die sessie had.

En aan de andere kant: misschien doe ik dat ook wel (eens)? Eigenlijk is dat wel zeker.. Ik hoop dat de andere zijn/haar grenzen aangeeft en mij attendeert op dat gedrag.

En zo blijkt weer: veel te leren nog 🙂