Vriendschap tussen man en vrouw

Onlangs werd ik gebeld door een ex-cliënt. Een leuke vrouw van midden 40. Toen ze bij mij kwam een paar jaar geleden was haar leven uit balans. En het lukte haar om de boel weer in balans te krijgen. Ze had problemen met haar relatie, en de oplossing die ze vond was een vriend. Nee geen minnaar, maar gewoon een goede vriend. Eens per maand hadden ze een afspraak, in de zomer gingen ze wandelen en in de winter samen ergens eten. En wat ze deden: praten over dat wat hen bezig hield, dingen van het leven. Dingen waarover ze met haar man niet sprak. Niet geheim, maar zij deelden andere dingen met elkaar.  En mede door dit contact vond ze de balans, voor zichzelf, en voor haar relatie. Meermalen sprak ik met haar daarover: het was geheim voor haar man. Hij zou het niet begrijpen. En als het een vrouw was? Ja dan wel, een vriendin mag, een vriend niet. Ze had er vrede mee. Maar nu zijn de kaarten geschud, de vriend is ziek, ernstig. Ze kan niet naar hem toe, ze kan er met niemand over praten. Ze mist hem, ze mist hun gesprekken.  Haar leven is compleet uit balans en ze kan het met niemand delen.
Ik blijf het zo jammer vinden, waarom wordt van een vrouw geaccepteerd dat ze vriendinnen heeft, en daar vaak zeer intieme dingen mee bespreek, wat veranderd er als die vriendin een man is? Waarom mag een man wel vrienden hebben, wat verandert er als die vriend een vriendin is?
Natuurlijk is het allemaal te verklaren vanuit rolpatronen, jalousie, angst. Wat is het dat we daar niet overheen kunnen stappen? In een tijd waarin reclame gemaakt wordt op radio en tv voor een secondlove, een verbodenliefde, zijn we niet in staat om gewone vriendschappen tussen vrouw en man te accepteren. Denken we direct in bedreigingen en voelen we de angst om de ander te verliezen, Terwijl, het kan zo’n verrijking zijn. Voor jezelf, voor je relatie. Zeker als je gewoon kunt zeggen, schat, woensdag eet ik niet thuis, dan heb ik een afspraak met…..   En dat wanneer je van die afspraak thuis komt, kunt zeggen, het was zo gezellig!

Kennen vogels vriendschappen?

Kennen vogels vriendschappen?

Geld vragen

Met mezelf en een paar anderen heb ik op dit moment en discussie over geld en dan wel over geld vragen voor je diensten. Ik heb “vroeger” workshops bijgewoond, je dromen waar maken, jezelf neerzetten en altijd had geld een belangrijke rol. Succesvol zijn betekende veel verdienen. Groots denken, betekende denken aan een volle portemonnee.  Intussen weet ik voor mezelf, goed is goed genoeg. Maar ik weet ook dat veel mensen dat nodig hebben als drijfveer om hun business, hun idee neer te zetten.  En wanneer je je boterham wil verdienen met de dienst die je neer wil zetten moet je ook zo denken.

Maar nu zit ik in de luxe positie dat ik voldoende inkomen heb en iets neer wil gaan zetten; namelijk de afscheidsfotografie. Dat is voor mij een soort tweede baan, als een balans in mijn leven, iets waar ik mijn passie en plezier ook in kwijt kan. Maar ik hoef er geen boterham mee te verdienen. Dus ontstaat bij mij het idee dit te gaan doen voor mensen die het nodig hebben (bijvoorbeeld voor de rouwverwerking van kinderen) maar het niet kunnen betalen.

De discussie die ontstaat: je werk is veel geld waard.  Die kan ik makkelijk pareren. Mijn werk is waardering waard, en waardering hoeft niet altijd in geld te komen. De dankbaarheid, de troost die kinderen vroeger of later aan mijn werk kunnen ontlenen is onbetaalbaar.
Waar leg je grenzen, wie kan het niet betalen?  Wat ga je doen als je veel aanvragen krijgt, want wat gratis is, wil iedereen wel. Nou, gratis is het niet. Dat is voor mij een andere term dan dat er niet of minder betaald wordt, dat ik er niet aan hoef te verdienen dat ik alleen een kostprijs vraag.
Ik ben er voor mezelf uit: dat wordt mijn doelgroep en de antwoorden op bovenstaande zaken komen vanzelf wel.
Dat is mijn bijdrage aan een betere wereld, een investering in tijd, die mij zelf veel passie, vreugde en dankbaarheid oplevert. Onbetaalbaar!

lichtjesavond Dongen

lichtjesavond Dongen

Kijk ik anders?

Na alles wat er op dit moment weer gebeurd in de wereld vroeg ik mezelf af of dit mijn beeld veranderd? Met name denk ik nu anders over allochtonen, over mensen met een andere huidskleur, over daders/terroristen?  Bij de laatste twee gaat vaak de gedachte door mijn hoofd: het zal je kind maar zijn die dat op zijn geweten heeft. Wat is er mis dat mensen tot die daden komen? Evenals velen nooit zullen begrijpen hoe een meisje zich kan laten verleiden tot een loverboy, zo zal dit misschien ook nooit te begrijpen zijn. Het meisje zien we als slachtoffer, de terrorist als dader. Maar beiden kloppen niet. Maar kijk ik anders door dit alles?
Die overpeinzingen brengen mij terug naar vroeger, ik was 14 en ging aardbeien plukken van Eindhoven naar Mierlo, alleen op de fiets. Bij dat aardbeien plukken een vervelende ervaring met allochtone jongens, waar uiteindelijk een aanranding uit ontstond. Ik besef nu dat het ook veel met mijn houding te maken had; onzeker, blij met ieder beetje aandacht.  Dat ik de soorten aandacht verwarde, daar had de ander geen misbruik van mogen maken, maar ik heb ongetwijfeld verkeerde signalen gegeven. Het waren buitenlandse jongens. Ik ben door dat voorval niet bang geworden voor buitenlandse jongens. Later heb ik op de RPI gewerkt (Nu de Grote Beek), op de tbs afdeling zaten voornamelijk blanke mannen. Ben ik daardoor anders naar blanke mannen gaan kijken? Nee. Wat ik wel geleerd heb is naar gezichten kijken, naar de ogen. Wat zie ik daar. Blank, zwart, bruin, geel, daar kun je heel vaak veel aan aflezen.  Je ziet in de ogen boosheid, angst, vertrouwen, agressie, verwarring en nog veel meer. Ik ben daar wel op gaan (ver-) oordelen. Misschien vaak ook ten onrechte, maar wel los van rang, stand en kleur.
Ik hoop dat we ondanks alles wat er gebeurt we niet onze naaste medemens gaan veroordelen op zijn afkomst. Dat we ondanks alles ons niet laten leiden door angst.  En ik weet, ik heb makkelijk praten, het is voor mij is niet heel dichtbij gekomen.  Maar veranderingen ontstaan niet op 1 januari omdat het nieuwe jaar begonnen is, niet omdat je een bepaalde leeftijd hebt bereikt. Veranderingen ontstaan in en door ons zelf, positief en negatief. En ik hoop echt dat we ondanks de negatieve ervaringen kiezen voor het positieve!

Ogen zeggen veel..

Ogen zeggen veel..

Emoties vastleggen?

Afgelopen periode heb ik veel positieve reacties ontvangen op mijn ommezwaai naar afscheidsfotograaf. Specifiek op het stoppen van mijn praktijk eveneens veel reacties en dat ontroerde me regelmatig, soms dat ik dusdanig dacht: moet ik er toch mee doorgaan? Maar nee, mijn weg gaat anders lopen en daar ben ik blij mee, en afscheid van het andere gedeelte hoort daarbij. Nu ik ook als afscheidsfotograaf werk ontstaan er vaak andere gesprekken met mensen. En vaak ontstaat het gesprek over het wel of niet laten fotograferen van een afscheidsviering. Daar ligt toch echt nog een taboe op. Men heeft  nog niet het inzicht wat het wel brengt.
Het meest geraakt werd ik afgelopen week doordat ik merkte dat mensen moeite hebben om op zo’n gelegenheid gefotografeerd te worden. Opmerking: je zou alleen de eerste zes rijen moeten fotograferen, zodat de rest er niet op staat. Uit doorvragen blijkt dat mensen niet willen dat ze met verdrietige emoties op de foto staan. Als je huilt dan ben je een aansteller, als je niet huilt een koude kikker. Men wil dus niet op de foto vanwege het oordeel dat op het wel of niet tonen van een emotie zit. Echt heel jammer, van alle kanten: de angst voor het oordeel; degenen die oordelen;  de taboe op emoties.  Emoties horen bij het leven en zijn nodig om onze emmer niet vol te laten lopen. Wanneer je emoties wegstopt, dan loopt je emmer vol, en als deze overloopt ontplof je, of je functioneert niet meer. Emoties uiten we allemaal op onze eigen unieke manier de bij ons past. Daar hoef niet over geoordeeld te worden.  Oordelen zegt vaak meer over de persoon die oordeelt dan over degene over wie veroordeelt wordt. Trek je toch niets aan van dat oordeel, jij weet zelf of dat wat je doet klopt. (ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan).  Mensen vinden het moeilijk om emoties van verdriet, pijn, boosheid te zien, wat dan te doen of te zeggen. Meestal hoef je niet veel te doen, aanwezigheid is voldoende en als je twijfelt, dan kun je vragen wat de ander wil, of die geeft het zelf al aan.
We vinden het mooi wanneer we de emotie van een ander op een foto zien. Kwetsbaarheid laten zien geeft iets krachtigs.  Een traan van Maxima ontroerd ons. Onze eigen traan willen we niet laten zien.
Wat ik wil zeggen: ben niet bang voor de afscheidsfotograaf. Deze legt het verhaal van het afscheid vast, met emoties.  Niet voor de sensatie, maar omdat een afscheidsritueel bij het leven hoort, en vastleggen daarvan kan helend werken; heeft een meerwaarde voor de nabestaanden. Kwetsbaarheid maakt krachtig, je emoties niet kunnen tonen maakt niet dat je veroordeeld wordt. We weten immers dat ver verschillende soorten mensen bestaan!

afscheid

afscheid

Geen contact, toch contact

Ken je dat, dat je geen contact meer met iemand hebt en dat je die persoon dat toch steeds weer tegen komt en dan bedoel ik vooral in de sociale media.  In mijn praktijk kom ik mensen tegen die worstelen met dit fenomeen.  Men verbreekt een relatie maar besluit wel vrienden te blijven. Niks mis mee, maar met de media van nu blijf je vrienden en elkaar volgen. Je ziet wat de ander doet, niet doet. Apjes worden nog steeds gestuurd en zo blijf je maar in elkaars energie, van loslaten of afstand nemen is geen sprake. Soms wordt je als het ware gestalkt via het sociale media. Het is niet weg te denken en nog moeilijker te laten. Toch nog even vragen of het goed gaat, en voor je het weet worden berichtjes heen en weer gestuurd. Ik adviseer dan ook vaak om wanneer je een relatie verbreekt, die persoon ook (tijdelijk) uit je facebook te verwijderen, uit je chatprogramma’s. Ook wanneer je besloten hebt dat je vrienden blijft.  Misschien dat je na een jaar, een half jaar als je ontwend bent aan het steeds maar volgen en berichten sturen elkaar weer kunt toevoegen. Houd als je dat wilt “normaal”  contact, bel een keer, schrijf een brief.

Ik vind het ook raar wanneer je geen contact meer hebt met iemand, maar die persoon kom je toch steeds tegen op het sociale media. Niet omdat je direct gelinkt bent met elkaar maar indirect. De ander is nog wel bevriend met een familielid of een andere vriend van je. En daardoor verschijnen toch steeds die berichtjes in beeld.
What’s app vind ik ook zo iets,  laatst moest ik iemand opzoeken en blijken vele personen in mijn what’s app te staan, waarmee ik helemaal geen what’s app relatie mee wil. Maar via allerlei synchronisaties op mijn telefoon, die ik ongetwijfeld zelf ingesteld heb, of niet afgesteld, zitten mensen in dat systeem.
Ik weet niet of anderen dit herkennen?  En hoe ga je daar dan mee om?
Soms denk ik: ik ga me uitschrijven bij facebook. Maar ook ik ben een voyeur en kijk graag hoe het anderen vergaat. En exhibitionistische neigingen heb ik ook, want ik deel ook graag. En dan moet ik de dingen die ik minder vind er maar op de koop toe nemen.  Totdat de maat misschien wel een keer vol is…

 DSC_0271 (2)

 

Sorry toch ook even over zwarte piet..

Ook hier komt het even voorbij, de zwartepieten dilemma. Niet de discussie, ik kan hier mijn mening verkondigen en dan kunnen we een discussie starten, eens/oneens, gelijk/ongelijk. Ik zou  kiezen voor de dialoog om te horen wat mensen rondom zwarte piet bezig houdt, rondom Sinterklaas, rondom de feestmaand die niet voor iedereen een feestmaand blijkt te zijn.  Maar zwarte piet, eerst dacht ik, wat een gedoe om iets dat ik als kind en later als ouder van een kind leuk vind. Tot ik ergens las over de man die een gekleurde vrouw heeft (omschrijf ik dat nu zo netjes?) en hij vertelde dat hij eigenlijk nooit aan haar gevraagd had hoe het was, dat sinterklaasfeest met die zwarte pieten. En nu vroeg hij haar dat wel.  En hij was verrast dat zij zich altijd erg ongemakkelijk voelde tijdsens de sintdagen.  En daar schrok ik van, we weten niet van elkaar wat iets met de ander doet, gewoon omdat we het nooit gevraagd hebben en er vanuit gaan dat wat ik leuk vind, vind de ander ook leuk.
Ik houd van de sint-traditie incl. zwarte piet, maar ik wil  geen mensen kwetsen. Ik geloof zelf ook niet dat de traditie erg zou veranderen wanneer er gekleurde pieten zouden komen i.p.v. zwarte.
Ik kan me nog herinneren dat toen ik zelf nog in de geloofsleeftijd was, er een keer in een verhaal een witte piet voorbij kwam. En die was heel erg zielig en afwijkend, die witte piet wilde zo graag zwart zijn. Nooit geassocieerd met een knechtenstatus, met de huidskleur, met dom.  Het zou juist een erebaan zijn, de knecht van sinterklaas, dat word je niet zomaar.  En knecht was voor mij niet een slaaf, iemand die gebruikt werd, maar een serieuze ere baan.
Dat waren mijn gedachten tot ik las dat er dus inderdaad mensen zijn die zich niet prettig voelen bij de rol van zwarte piet.  Mijn gedachten zijn niet veranderd,  maar ik realiseer me wel dat wat ik ervaar/beleef niet voor iedereen hetzelfde is.  Dat een discussie een oeverloos verhaal is, dat een dialoog zoals je dat hebt bij Nederland in Dialoog wel kan zorgen dat we elkaars verhaal horen, en wellicht begrip krijgen voor standpunten.  Want ook het verhaal van het donker jongetje waar per ongeluk zwarte piet op de deur stond zal weinigen ontgaan zijn.  Die moeder heeft maar één item in haar leven nu: gezondheid van haar kind.  Het boeit haar niet wat op de deur stond, zeker niet omdat ze weet: dit was geen opzet.  Maar er zijn bestuurders in ons land die op heel deze pieten discussie wel overwogen besluiten moeten nemen. Ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta.  Ik zou het namelijk niet weten. Wel weet ik dat wanneer het over gezondheid gaat, over leven en dood, dat de hele discussie weg is, dan spelen er belangrijkere zaken, ongeachte welke kleur je hebt.
Ik hoop vooral op respect, en inlevingsvermogen, alle kanten op,  ik hoop op dialoog en begrip.  Als er keuzes vallen voor wel of geen zwarte piet hoop ik dat we beseffen dat iedereen zijn eigen beleving heeft positief of negatief, en dat het aan ons zelf is hoe we met onze eigen beleving omgaan. Kunnen we begrip hebben voor de keuze die gemaakt is of blijven we in een  weerstand?

Fijne december maand gewenst!

Zwarte Kerstman op Lanzarot

Zwarte Kerstman op Lanzarot

Wat is waar?

Het wordt steeds lastiger. “Alles”  waarin ik ooit geloofde wordt overhoop gehaald. Zo was er vanochtend een bericht dat het feit dat ik 8 uur slaap nodig heb, geen feit meer is maar een fabeltje. Niet lang geleden werd zelf door het voedingscentrum verteld dat melk drinken toch niet zo gezond is als men mij altijd heeft doen geloven. De tandenpasta die ik gebruikte deugt niet, om nog maar niet te hebben over het gevaar die tampons blijken te hebben.  Alles wetenschappelijk onderbouwt. Maar dat het goed voor me was, werd ook wetenschappelijk onderbouwt.  Als we dan over voeding gaan hebben word ik, indien mogelijk, nog gekker. Want er zijn zoveel denkwijzen, methodieken die allemaal beweren dat dat wat zij prediken het enige juiste is. Wel vlees, geen vlees, vet wel goed, niet goed, hangt dan van het soort af. Kokosvet, volgens de een geweldig, volgens de ander extreem slecht. Fruit en groente schijnt dan nog wel goed te zijn, hoewel volgens de een moet ik het warm eten en is rauwe groente niet goed, volgens de ander moet ik juist rauwkost eten.
Brood, moet ik het nu wel of niet eten. Je zou van dit alles gestoord worden. Behalve….wanneer je luistert naar dat wat je eigen lichaam aangeeft. We zijn geen eenheidsworsten en wat voor de een goed is, is voor de ander misschien niet.  Ik denk dat je eigen lichaam aangeeft wat je wel of niet kunt verdragen, en wat dan bovendien belangrijk is, is het eten met mate. De “slechte” dingen zijn niet slecht als je die maar eens af en toe nuttigt. En de goede producten zijn ineens niet meer goed wanneer je er veel te veel van binnen krijgt.
Ik weet wanneer ik gewone kaas eet, dat ik darmkrampen krijg en daar niet blij van wordt. Het heeft toch wel even geduurd voordat ik die link gelegd had. Ik weet nu dus, als ik de verleiding niet kan weerstaand dan weet ik wat de gevolgen zijn.
De arts in het ziekenhuis adviseerde mij om een hoge dosis Q10 te slikken, daar zou ik met mijn klachten baat bij hebben. Ik heb dat gedaan, en zelden heb ik zo’n slechte periode gehad als tijdens die periode. Ik ging op onderzoek uit, en werd van kluitje naar het riet gestuurd, de leverancier beweerde dat ik dan de afwijking niet had die (ook wetenschappelijk) was vastgesteld. Toen ik verder op internet ging zoeken bleek dat meer mensen negatieve ervaringen hadden met Q10, terwijl dat overal ontkent wordt.
Wanneer je veel moe bent, dan kan het zeker geen kwaad om je voedingspatroon eens onder de loep te nemen en te ontdekken of daar een boosdoener in zit.  En dat geldt voor veel klachten, slecht slapen, veel verkouden zijn.
En dat 8 uur slapen, ik ken mensen die met heel weinig slaap zich heel goed voelen, en uiteraard kennen we allemaal de mensen die daarin tegengesteld zijn. Dus ontdek wat jouw slaappatroon is waar je je het beste bij voelt. En daarin mag je best eens experimenteren en het is anders te doen dat je gewend bent. Kijken wat er dan met je gebeurt.
Kortom ontdek waar jij je prettig bij voelt, en experimenteer daarmee.  Luister naar wat er verteld wordt en kijk/ervaar of dat voor jou klopt. Neem niet alles klakkeloos aan en sla niet door.  Deel jouw ervaring met anderen, maar dring jouw “methode” niet op, want die ander zit anders in elkaar en heeft recht op zijn/haar eigen ontdekkingen en ervaringen wat goed is voor deze persoon. Dat hoeft niet hetzelfde te zijn als wat voor jou goed is. Succes met deze ontdekkingstocht die volgens mij je leven lang duurt!

DSC_0004

Blogloos

Voor mijn doen is het lang geleden dat ik een blog schreef.  Soms ben ik de inspiratie kwijt gewoon omdat ik wat grieperig ben en de energie niet heb. Soms omdat ik wel inspiratie heb, maar ik niet vind dat ik die tekst moet delen op het www.  het is te persoonlijk van anderen. Persoonlijk van mezelf vind ik niet erg, behalve dat er lezers zijn die hun eigen conclusies trekken. Dat wat ik schrijf interpreteren dat het iets van mij is en trekken conclusies daaruit over hoe het met mij gaat. Terwijl ik soms geïnspireerd wordt door de dingen om mij heen, door verhalen om mij heen die me wel raken maar tegelijkertijd niets met mij te maken hebben. Nu denk ik of probeer ik te denken: ach wat maakt het mij uit, mensen die mij echt kennen weten beter. Mensen die denken dat ze aan de hand van mijn facebook en blogs denken te weten hoe het met me gaat en daarom maar niet meer informeren, het zij zo.
Maar schijven over een gebeurtenis met anderen betrokkenen, waarin die ander zich zou kunnen herkennen, dat wil ik voorkomen. Als je de ander kent, dan kun je natuurlijk om toestemming vragen, maar als je ander niet kent houdt die mogelijkheid op.
Zo deed ik onlangs mee aan Tilburg in dialoog. Eerst nog een avond meegedaan om de techniek weer op te frissen en daarna een tafel begeleid. Wat ik fantastisch vind aan de methode is dat mensen heel snel vertrouwd zijn, open zijn en op een kwetsbare manier hun ervaring, hun dromen vertellen. En dat terwijl je alleen maar elkaars voornaam weet. Geen achternaam, je weet niet wat iemand voor werk doet, hoe zijn relatie is, of er kinderen zijn. Alle uiterlijkheden in het dagelijks leven soms zo belangrijk om als identiteit dat allemaal snel kenbaar te maken, zijn niet nodig. Er wordt met respect naar elkaar geluisterd, er worden ervaringen gesproken die mensen soms nog niet eerder gedeeld hebben. Zo waardevol wat er gebeurt, daar zou ik hele blogs over vol kunnen schrijven, en ook wat het met mij doet. Maar voor ik het weet leg je andermans ziel en zaligheid in mijn blog en dat kan niet de bedoeling zijn, zelfs al probeer ik het nog zo discreet mogelijk te schrijven.
En daardoor blijf ik dan een langere periode blogloos Maar ik kan het ook niet laten. Schrijven doe ik niet voor de ander, doe ik voor mezelf. Omdat ik dan woorden kan geven aan dat wat binnen in mij borrelt en naar buiten moet komen door er woorden aan te geven. Soms komt het op het www, soms blijft het voor mezelf.

 

Bomen bloggen ook, geven de wind hun verhalen mee!

Bomen bloggen ook, geven de wind hun verhalen mee!

Lef

Wat is lef eigenlijk. In eerste instantie dacht ik, dat is hetzelfde als moed.  Moed ken ik beter,  en vertaald zich dan in: ondanks de angst verder gaan. Moed hebben we allemaal nodig voor de stappen die we in ons leven zetten. Dat is al vanaf ons eerste levensjaren, moed nodig om de eerste stapjes te zetten, letterlijk en vervolgens voor al onze andere stappen die we gaan zetten.  We worden aangemoedigd, en soms ontmoedigd. Dus moed, dat ken ik wel. Maar lef is toch iets anders dan moed. Het is nog iets meer.  Lef heeft iets uitdagends, iets spannends.  Lef gaat verder dan moed, stijgt daar boven uit.  Lef heeft risico in zich.  Je hebt geen ondersteunende woorden zoals aanmoedigen dat is. Je hebt alleen het woord lefgozer. En lefgozer is iemand waar je respect voor hebt of minachting. Minachting omdat een lefgozer grenzen over kan gaan die buiten onze normen en waarden liggen.  Dan veroordelen we de daden die vanuit lef worden gedaan. Maar even gemakkelijk krijgt het ons respect, omdat iemand,  het lef heeft om dat te doen dat we zelf niet durven. Jaloers kunnen we zijn op die lefgozer.
En ik vraag me af, ben ik wel eens een lefgozer geweest?   Lefgozers gedrag, dan denk ik vooral  aan fysieke dingen. Lef hebben om “enge”dingen te doen.  Dan heb ik weinig lef.  Ik loop niet graag risico op fysiek gebied. Ik vertrouw mijn eigen lichaam niet om daarmee grote uitdagingen aan te gaan. Ik begrijp ook niet veel van anderen die dat wel doen.  Ik heb zeker bewondering voor mensen die een beroep met lef hebben, acrobaten bijvoorbeeld.
Maar evengoed zijn er beroepen met lef waar ik niet alleen bewondering voor heb, maar ook respect. Wat dacht je van een brandweerman, die soms met gevaar voor eigen leven anderen red.
Waarom doen mensen dat?  Geeft lefvol gedrag een kick? Ik vermoed van wel.
Ik merk bij mezelf dat niet fysiek lefgedrag,  ik onder het kopje moed schaar. Is er lef voor nodig om een volle zaal mensen toe te spreken? Ik denk eerder moed.  Heb je lef nodig om met je hoofd boven het maaiveld uit te steken om bijvoorbeeld een klokkenluider te zijn? Volgens mij is dat ook moed. Hoewel het moed is die uitstijgt boven het “normale”.  Maar  lef kom ik achter, heeft  voor mij te maken met fysieke grenzen opzoeken en over deze grenzen gaan.
En dat geeft een kick. En een kick geeft energie. Ik denk dat we dat allemaal wel kennen, dat je iets doet op fysiek gebied, dat zo goed voelt, dat geeft je energie, dat geeft je vleugels.
En dat hebben we allemaal nodig.  Het is daarom goed om die grens op te zoeken. Die grens is voor iedereen anders.  Eigenlijk hebben we allemaal lef.  Alleen zijn de gradaties zo, dat wat voor mij lef is, voor de ander nog niet in de buurt van lef komt.  Dus vind ik zelf dat ik geen lef heb. Maar daarmee doe ik mezelf te kort. Als ik iets doe, dat voor mij spannend is, grensverleggend is, is dat voor mij lef, ook als vinden anderen het simpel.  In een kano stappen, die lekker wiebelt, vind ik helemaal niets, als ik dat toch doe, heb ik voor mezelf lef getoond. Een ander kijkt me verbaast aan, want het stelt niets voor. Maar het doet wel goed als ik het toch gedaan heb.
Ik denk dat het daarom goed is, dat we allemaal af en toe iets doen waarvoor we lef nodig hebben. En niet omdat een ander dan vind dat we een lefgozer zijn, maar juist om je eigen grenzen te verleggen, daar energie van te krijgen. Want dat is gewoon een lekker gevoel!

Merel met lef

Merel met lef

Grote veranderingen?

Het lijkt wel de tijd van grote veranderingen…in mijn omgeving hoor ik van diverse bedrijven die overgenomen zijn, dat betekent iemand die afscheid neemt en iemand met een nieuwe uitdaging.  Ik hoor over mensen die een keus in een relatie maken, mensen die keus in hun werk maken. Het is me anders nooit zo opgevallen, dus vroeg ik me af: is het nu meer dan anders, of valt het mij nu meer op?  Dit soort veranderingen ga je aan vanuit een keus. Een keus om het beter te krijgen, dat kan vanuit ontevredenheid zijn of vanuit een verlangen naar meer of anders. Meer uitdaging, meer geld, meer rust, meer… ander ritme, andere omgeving, andere… Daar kun je alleen zelf een keus in maken.  Natuurlijk kennen we ook gedwongen keuzes en gedwongen veranderingen, maar dat is niet waar ik het hier over heb.

Ik vroeg me dus eigenlijk af of die veranderingen nu meer zijn dan anders, in mijn beleving wel. En ik hoor ook steeds meer de roep om dingen anders te doen.  De keus te maken om zorgvuldiger met ons zelf, onze omgeving, onze wereld om te gaan. Enerzijds lijkt de crisis dat van ons af te dwingen, anderzijds zijn het eigen keuzes, misschien wel wakker geschud door de crisis. Men zegt dat de crisis ons meer bewust maakt, anderzijds hoor je ook zeggen: hoezo crisis alles gaat gewoon door zoals het was.  Ik ben overtuigd dat alle positieve veranderingen, hoe klein ook, een positief verschil maakt in de wereld. Zoals ik al eens eerder schreef, de dingen de we doen moeten goed zijn voor onszelf, voor onze directe omgeving, maar ook voor het groter geheel.  En dan werkt het door, soms niet zo zichtbaar, maar met vele druppels komt een emmer ook vol.  En zoals alles, geldt ook hier om de balans. Soms maken mensen keuzes die in eerste instantie goed zijn, maar doordat men doorslaat wordt het ziekelijk. Zo las ik onlangs een artikel over orhorexia, mensen die zo doorslaan met gezond willen eten dat het een ziekte is geworden, zoals anorexia.
Daarmee wil ik aangeven, veranderingen, grote veranderingen, kleine veranderingen,  laten we met elkaar zorgen dat we in balans blijven, met twee voeten op de grond.  Dan kunnen positieve veranderingen positief effect laten hebben. Een nieuwe uitdaging geeft energie, laat die energie stromen bij je! Ik wens je een nieuwe uitdaging toe, groot of klein, daar waar jij aan toe bent!

Snelle stroom

Snelle stroom