Afscheid vastgelegd

Afscheidsfotografie is nog lang niet zo gewoon als de bruidsrapportage,  maar men wordt er steeds bekender mee. De waarde van zo’n rapportage wordt door meer mensen ervaren. Afgelopen week mocht ik een uitvaart van een jonge vrouw fotograferen. Ik ervaar dat als bijzonder, je mag een intiem moment vastleggen.  Ik ben deelnemer van haar afscheid, terwijl ik haar niet kende, haar gezin niet kende, haar leven niet kende.  Ik stap in “de rol van fotograaf” waarmee ik mezelf afscherm om me mee te laten slepen in de emoties, maar tegelijkertijd deze emoties  wel zien en voelen, om zo de sfeer van deze uitvaart op foto vast te leggen. Het gaat mij niet om de technisch perfecte foto, dat vind ik niet interessant.  Ik heb voelsprieten overal en probeer enigszins onzichtbaar van de ene kant naar de andere kant te gaan, om zo, zo min mogelijk te missen. Dankzij digitale tijdperk kan ik idioot veel foto’s maken, het maak niet uit. Ik ben als één van de eerste aanwezig en ik blijf als laatste.
Dit keer napraten met de anderen die betrokken waren bij het vormgeven van dit afscheidsritueel, de uitvaartbegeleider, ritueelbegeleider, de mensen van de natuurbegraafplaats. En we weten napraten is fijn, kijken wat goed ging, wat beter had gekund. We zeggen tegen elkaar: “ het was mooi”. En we weten dat wanneer mensen ons zouden horen  ons dan  raar aankijken, hoe kan een uitvaart mooi zijn?  Maar wij weten wat we bedoelen: de nabestaanden kunnen terug kijken op een goed afscheid waarmee zij weer verder moeten. Hun leven gaat ondanks dit verlies door. En ons werk is om ze daarbij weer op weg te helpen, door te zorgen dat ze hier tevreden op terug kijken.
Later ben ik thuis en ik zet de foto’s op de laptop en kijk een eerste keer. Ik ben moe en de emoties die geparkeerd waren, mogen komen. En ik kijk met tranen in mijn ogen naar de vele foto’s. Ondanks dat ik dit gezin niet kende, ken ik ze nu een beetje, ik heb ze op een kwetsbaar moment vast mogen leggen. Morgen ga ik ze bewerken. Nee niet fotoshoppen, maar wel de belichting verbeteren, een storend element eraf knippen. En kiezen, het lastigste. Ik moet uiteindelijk tot een keus komen van 24 foto’s voor een fotoboekje. De mensen krijgen als ze willen alle foto’s, want mijn keus kan anders zijn als die van hen.
Het boekje wordt besteld, en als het binnenkomt duik ik nog eens in deze uitvaart. En ben blij met het resultaat omdat het naar mijn gevoel laat zien wat ik wil laten zien in de fotorapportage: de sfeer van dit afscheid.

P1130664

http://www.dkors.nl

3 Comments

  1. Ans

    Mooi 😇💋

  2. Anita

    Heel bijzonder!

  3. Interessante blog!

Leave Your Comment

Your email will not be published or shared. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*